psy

AIREDALE-TERRIER

Ten największy spośród terrierów nie należy do ras starych. Pojawił się on gdzieś w połowie zeszłego stulecia. Początkowo był nazywany waterside-terrier, następnie bingley-terrier, aż wreszcie ustaliła się jego obecna nazwa terrier z doliny (rzeki) Aire.
Tak jak zmieniała się nazwa, tak również pies ulegał ewolucji w kształtach i nie od razu miał taką symetryczną budowę, jaką cieszy obecnie oko kynologa. Podnosiły się wątpliwości, czy w ogóle go jeszcze kwalifikować do grupy terrierów. Pochodzenie jego nie jest zresztą jasne. Oprócz jakiegoś psa o typie terriera — może pierwotnej formy black and tan-terriera (?), niewątpliwie duży wpływ na powstanie tej rasy miał otterhound (rodzaj ogara uży­wanego w Anglii do połowu na wydry). Lecz niewątpliwie i inne rasy, a w szczególności owczarki (collie), settery, ogary, oraz buli­terrier (podobno stawał z nim do psich walk) dałyby się odszukać wśród jego przodków.
Niewątpliwie jednak poza typową budową terriera, która z cza­sem ustabilizowała się w modnym typie tej rasy, utrwalona zo­stała cecha otterhounda. Bowiem airedale-terriera cechuje wro­dzona pasja do wody, umiejętność i zamiłowanie do pływania, a nawet nurkowania połączone z wrodzoną pasją do aportowania.
Mając tak różnorodnych przodków, w początkowo zapewne przypadkowej, a następnie celowej hodowli w rękach Anglików, stworzono psa uniwersalnego, który łączy w sobie wszystkie zalety swych przodków bez ich wad. Pies ten jest o tyle ciekawy, że jest on niejako zaprzeczeniem angielskich zasad hodowlanych, które dążyły do ścisłej specjalizacji, a tu nagle pojawia się pies wszech­stronny.
Jest on doskonałym stróżem, dobrym obrońcą, bardzo przydat­nym towarzyszem polowań, aportującym zgubę z wody i w polu, często nawet wystawiającym ptactwo w polu, a zawsze niezawod­nie pracującym jako szperacz i posokowiec na farbie, jest też cię­tym na wszelkie szkodniki, począwszy od lisa, poprzez kota do szczurów i myszy. Zdał on również egzamin jako pies śledczy i obrończy, a zasłynął wprost jako pies sanitarny przy szukaniu rannych, a także jako pies łączności w pierwszej linii frontu; na­daje się na przewodnika ociemniałych dzięki swemu stosunkowo spokojniejszemu sposobowi bycia, a nawet w pewnej mierze może służyć jako pomocnik pasterza przy bydle.
Tak więc nie ma dziedziny, w której nie dałby się użyć airedale-terrier jako przydatny pies służbowy. Te jego właściwości prede­stynują go do służby pogranicznej oraz jako psa służbowego straży leśnej i łowieckiej w rewirach o przewadze lasów i wód. Zasługuje on przeto na większe rozpowszechnienie przy położeniu głównego nacisku nie tylko na pokrój, lecz i na użytkowość.
Przypomnieć jednak należy, że podobnie jak i inne terriery — airedale będąc psem wszechstronnej użyteczności z natury inteli­gentnym i samodzielnym, puszczony samopas, pozbawiony nale­żytego dozoru i pracy — łatwo staje się włóczęgą i nałogowym kłu­sownikiem. Jego zaletą natomiast jest duża odporność na choroby, zmiany warunków oraz żywotność. Jeśli jednak chce się go utrzy­mać w kondycji wystawowej, trzeba dość dużo czasu poświęcić umiejętnemu trymowaniu.
WZORZEC Głowa. Długa, płaska, niezbyt szeroka między uszami, zwężająca się łagodnie ku oczom; skóra głowy przyległa, bez fałdów, nasada czoła zaledwie zaznaczona. Policzki płaskie, szczęki silne i głębo­kie, dobrze wypełnione pod oczami; wargi suche, uszy w kształcie litery V, opadające na boki, raczej małe, lecz proporcjonalne do całości. Nos szary, oczy małe, ciemne, niewybałuszone, o żywym terrierowatym wyrazie, zęby silne i równe.
Szyja. Umiarkowanie długa i silna, stopniowo rozszerzająca się ku barkom, bez podgardla.
Klatka piersiowa. Głęboka, lecz nie szeroka. Żebra dobrze osa­dzone. Grzbiet krótki, silny i prosty. Tył silny i muskularny, nie ścięty.
Ogon. Zadarty i wesoło noszony, lecz nie zachodzący na grzbiet, przycinany jak u foksterriera.
Kończyny. Proste o mocnym kośćcu. Łopatki długie, skośne, płaskie. Stawy skokowe dobrze osadzone.
Stopy. Okrągłe, dobrze wysklepione.
Sierść. Twarda i szorstka (druciana), lecz niezbyt długa, by nie robiła wrażenia zmierzwionej, prosta i zwarta, okrywająca dobrze tułów i nogi.
Maść. Głowa i uszy, z wyjątkiem ciemnych nalotów z obu stron czaszki, podpalane, uszy o ton ciemniejsze od reszty. Nogi do uda i kolan również podpalane, korpus czarny lub ciemnoszary.
Waga: psy 18—20 kg, suki trochę mniej.
Angielski wzorzec nie podaje wzrostu. Amerykański podaje 23 cale (około 60 cm) dla psa, suka odpowiednio mniej. Niemcy uwa­żają za odpowiedni wzrost wynoszący 53—63 cm dla psa. Wszyst­kie psy powyżej i poniżej tej miary dyskwalifikują.

Polecane strony :

Copyright 2011