psy

BOKSER

Boksery posiadają wszelkie zalety psów bojowych bez ich wad. Jest to, można by powiedzieć, kontynentalny odpowiednik bulldo-ga. Jednakże Niemcy wyszedłszy również z form bardzo krępych i raczej do bulldoga podobnych przez selekcję, a zapewne i przez rozsądne doprowadzenie obcej krwi w poszukiwaniu cech psa użytkowego znacznie uszlachetnili jego sylwetkę. Obiektywnie trzeba stwierdzić, że rasa ta, obok owczarka, jest najbardziej uda­nym produktem niemieckiej, a nawet europejskiej hodowli.
Bokser łączy w sobie wszystkie zalety psa bojowego oraz inte­ligencję i stosunkowo dużą łatwość prowadzenia właściwą owczar­kom. Oczywiście zachował on cechy psów bojowych, wskutek czego wymaga rozumnego i spokojnego przewodnika i nie nadaje się na towarzysza dla ludzi nieopanowanych i nerwowych. Jest on bez­piecznym towarzyszem dzieci, a właściwie prowadzony jest spo­kojnym i rozumnym psem domowym.
Bokser trzymany w odosobnieniu lub na łańcuchu staje się zło­śliwy, kiedy nie okazuje mu się przyjaźni i nie jest w stałym kon­takcie z człowiekiem i zwierzętami domowymi, budzą się w nim uśpione instynkty przodków, którzy służyli do walk zwierząt na arenie. Uwaga ta odnosi się również zresztą do wszystkich psów w ogóle, a w szczególności do psów bojowych, które przy stałym kontakcie z ludźmi dobrze się z nimi obchodzącymi nabywają szla­chetnych obyczajów, a zaniedbywane dziczeją.
Boksery obdarzone są doskonałym węchem i nadają się szcze­gólnie do służby śledczej, jak wykazały to doświadczenia Menzlów nad psychologią węchu. Psy te nie mają jednak prawie zaintere­sowań łowieckich i dlatego rzadko są między nimi wypadki kłuso­wnictwa na własną rękę, o ile nie przyłączą się one do sfory psów włóczęgów i kłusowników. Niemniej można je użyć do pracy jako tropowce i posokowce, bowiem jak już wspomniałem węch mają z natury doskonały. Psy tej rasy szczególnie polecić można miło­śnikom psa służbowego w mieście, bowiem spokojny i zrównowa­żony temperament i krótki, łatwy w utrzymaniu włos predesty­nuje je na towarzysza mieszkań miejskich.
Opis boksera podaję w oparciu o monografię P. Stockmanna; jednego z najlepszych znawców i hodowców tej rasy w Niemczech.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Bokser jest psem bojowym, piętno to wywarło na nim jego pochodzenie i wyraża się ono i dziś w jego budowie i charakterze. Można by go porównać z silnym lekkoatletą, który łączy w sobie duży zasób siły z szybkością. Jest on psem średniego wzrostu, gładkowłosym, silnym, krępym o kwadratowej budowie i silnym kośćcu. Ruchy ma żywe, wyrażające siłę i szlachetność. Jest on urodzonym towarzyszem roweru czy konia. Nie może być ani niezgrabnym ani ociężałym ani szczupłym lub charciej bu­dowy.
Głowa. Nadaje ona bokserowi pełnię charakterystycznego wyra­zu całości przez swój typowy wykrój i wyraz. Powinna być we właściwej proporcji do całości, ani za lekka, ani za ciężka. Czaszka winna być raczej smukła i kanciasta, a pysk jak najsilniej rozwi­nięty. Głowa, w odróżnieniu od większości innych ras, krótka, jed­nakże nie do tego stopnia, by szczęka uległa nadmiernemu skróce­niu, które by wpływało na utratę wartości użytkowej. Długość grzbietu nosa winna w stosunku do czaszki wyrażać się jak 1:2. Pysk winien być szeroki i głęboki.
U bokserów występuje przodozgryz tzn. dolne zęby zachodzą przed zęby górne. Wskutek tego żuchwa robi wrażenie wysuniętej. Jednakże przy zamkniętym pysku zęby nie mogą być widoczne. Są one zakryte dobrze rozwiniętymi wargami (faflami). Lekko za­darty nos i wysunięta broda nadają psu charakterystyczny zu­chwały wyraz.
Czaszka powinna być dość znacznie wysklepiona, a silne wyra­źnie występujące łuki nadoczne winny tworzyć wyraźnie zakro­joną krawędź czołową.
Oczy. Duże i ciemne i cała partia twarzowa ujęta czarną ma­ską. Maska ta powinna obejmować tylko paszczę i brwi, inaczej bowiem pies nabiera ponurego wyrazu. Wyraz pyska boksera po­winien być poważny, ale nie ponury ani groźny, czy tym mniej fałszywy.
Uszy — cięte ł.
Szyja. Długa i silna, lekko wygięta w karku i mająca możliwie mało luźnej skóry i fałd podgardlanych. Kształtna szyja w połą­czeniu z charakterystyczną rasową głową nadaje psu przede wszystkim szlachetną linię.
Kończyny. Silne i proste, dobrze zbudowane. Przednie pionowe do ziemi przy ukośnej łopatce. Kąty tylnych nóg dobrze zazna­czone, oglądane z tyłu powinny być równoległe do siebie i pionowe do ziemi. Nie mogą tworzyć litery O ani X.
Klatka piersiowa. Powinna sięgać do łokcia, a głębia jej być równa około połowy wysokości całego zwierzęcia. Grzbiet krótki, prosty, szeroki i silny, zakończony ogonem noszonym z lekka ku górze.
Ogon. Powinien być obcięty, lecz nie za krótko, tak by kikut u dorosłego psa miał co najmniej 10 cm i opuszczony okrywał odbyt.
Wysokość. U psa około 60 cm w kłębie, u suk trochę mniej z tym, że miara psa powinna raczej przekraczać podaną powyżej, a suki raczej odbiegać poniżej tej normy.
 W Anglii wobec zakazu cięcia uszu — nie przycina się ich. Moim zda­niem również u nas powinno się dopuszczać do wystaw psy o uszach nie obcinanych, które wówczas nie powinny być ciężkie, lecz opadać ku policz­kom. Nie można jednak zaprzeczyć, że dobrze obcięte uszy nadają psu szla­chetniejszy wygląd.
Maść. Zasadniczo maść powinna być płowa lub morengowana, występują również łaciate, które są nielubiane, lecz maść taka nie powinna być przyczyną dyskwalifikacji. Maść żółta we wszelkich odcieniach, od złotej do czerwonej, najczęstsza. Pożądane są tony czyste, wyraziste. Morengowanie na żółtym tle wszelkich odcieni aż do prawie czarnej maści, gdy pasy są gęste i ciemne. Białe ozna­ki (koszulka lub gwiazdka) dopuszczalne i często korzystnie oży­wiają ubarwienie. Nos powinien być zawsze lśniąco czarny. Czarna winna być również maska — chyba że białe znaki obejmują rów­nież partię pyskowa.
Oceniając psa należy baczną uwagę poświęcić charakterowi. Tchórzliwość, nerwowa pobudliwość i połączona z tym nieuzasad­niona złośliwa agresja powinny spowodować dyskwalifikację psa na wystawie. Ta sama zasada zresztą powinna być stosowana przy ocenie wszelkich psów użytkowych.
Hodowcy powinni starać się o dobieranie takich psów, które wykazały swą przydatność na egzaminach psów użytkowych. Bo­wiem bokser zaliczony jest do psów użytkowych (policyjnych) i tylko jako taki powinien być trzymany.
Nabywając psa młodego należy zwrócić uwagę nie tylko na wa­lory wystawowe, lecz i użytkowe rodziców. Rasa ta zasługuje na jak największą popularność, lecz przy tym należy dbać, by nie stała się „modna" w najgorszym rozumieniu tego słowa, tzn. przez gwał­towne rozmnożenie wszelkich okazów tej rasy bez względu na ewentualne braki poszczególnych mniej udanych okazów. Takie okazy zdarzyć się mogą w każdej hodowli, lecz powinny być w su­miennej selekcji odrzucane dla dobra rasy ze wszech miar zasługu­jącej na to, by zajęła przodujące miejsce obok owczarka. O popu­larności tej rasy może świadczyć, że na powojennych wystawach angielskich wypiera ona stale coraz intensywniej narodowego psa wyspiarzy-bulldoga.
W maju 1950 r. odbył się pod auspicjami Międzynarodowej Federacji Ky­nologicznej zjazd delegatów hodowców bokserów z 12 krajów europejskich, którzy między innymi ustalili granice wzrostu dla psów 57—63 cm, a dla suk 53—59 cm. Przy czym zdecydowaną większością odrzucono wniosek zmierzający do ustalenia tolerancji w kierunku przekroczenia tych miar. Uzgodniono także, że również u psów wymagana jest budowa kwadratowa. Obwód klatki piersiowej winien wynosić około 20 cm więcej niż wysokość w kłębie. Na przykład u psa o wzroście 62 cm obwód klatki piersiowej po­winien wynosić co najmniej 82 cm.
Odnośnie maści ustalono, że za prawidłową należy uważać żółtoczerwoną i morengowaną. Białe i łaciate są niedopuszczalne i nie mogą być wpisywa­ne do ksiąg hodowlanych ani oceniane. Częściowo do Vs występowanie ma­ści białej jest tolerowane, jednakże hodowla powinna zmierzać do ograni­czenia powierzchni białej maści do lU. Sierść powinna być krótka, a skóra przylegająca.
Barwa oka ciemna aż do orzechowej. Szczególną uwagę należy poświęcić chodom. Bokser winien mieć krok posuwisty i odpowiednio do tego ustawio­ne kończyny, tak żeby tworzyły się właściwe kąty.
Masa bardzo pożądana — lecz nie kosztem szlachetności sylwetki psa.
Wady w uzębieniu obniżają znacznie ocenę psa. Przyjęto również zasadę, że uszy powinny być cięte z wyjątkiem Anglii i Norwegii, gdzie obowiązuje ustawowy zakaz cięcia uszu.
Przyjęto również zasadę, że wady w charakterze wpływają na dyskwali­fikację psa przy ocenie.

Polecane strony :

Copyright 2011