psy

BOKSER

Boksery posiadaj膮 wszelkie zalety ps贸w bojowych bez ich wad. Jest to, mo偶na by powiedzie膰, kontynentalny odpowiednik bulldo-ga. Jednak偶e Niemcy wyszed艂szy r贸wnie偶 z form bardzo kr臋pych i raczej do bulldoga podobnych przez selekcj臋, a zapewne i przez rozs膮dne doprowadzenie obcej krwi w poszukiwaniu cech psa u偶ytkowego znacznie uszlachetnili jego sylwetk臋. Obiektywnie trzeba stwierdzi膰, 偶e rasa ta, obok owczarka, jest najbardziej uda颅nym produktem niemieckiej, a nawet europejskiej hodowli.
Bokser 艂膮czy w sobie wszystkie zalety psa bojowego oraz inte颅ligencj臋 i stosunkowo du偶膮 艂atwo艣膰 prowadzenia w艂a艣ciw膮 owczar颅kom. Oczywi艣cie zachowa艂 on cechy ps贸w bojowych, wskutek czego wymaga rozumnego i spokojnego przewodnika i nie nadaje si臋 na towarzysza dla ludzi nieopanowanych i nerwowych. Jest on bez颅piecznym towarzyszem dzieci, a w艂a艣ciwie prowadzony jest spo颅kojnym i rozumnym psem domowym.
Bokser trzymany w odosobnieniu lub na 艂a艅cuchu staje si臋 z艂o颅艣liwy, kiedy nie okazuje mu si臋 przyja藕ni i nie jest w sta艂ym kon颅takcie z cz艂owiekiem i zwierz臋tami domowymi, budz膮 si臋 w nim u艣pione instynkty przodk贸w, kt贸rzy s艂u偶yli do walk zwierz膮t na arenie. Uwaga ta odnosi si臋 r贸wnie偶 zreszt膮 do wszystkich ps贸w w og贸le, a w szczeg贸lno艣ci do ps贸w bojowych, kt贸re przy sta艂ym kontakcie z lud藕mi dobrze si臋 z nimi obchodz膮cymi nabywaj膮 szla颅chetnych obyczaj贸w, a zaniedbywane dziczej膮.
Boksery obdarzone s膮 doskona艂ym w臋chem i nadaj膮 si臋 szcze颅g贸lnie do s艂u偶by 艣ledczej, jak wykaza艂y to do艣wiadczenia Menzl贸w nad psychologi膮 w臋chu. Psy te nie maj膮 jednak prawie zaintere颅sowa艅 艂owieckich i dlatego rzadko s膮 mi臋dzy nimi wypadki k艂uso颅wnictwa na w艂asn膮 r臋k臋, o ile nie przy艂膮cz膮 si臋 one do sfory ps贸w w艂贸cz臋g贸w i k艂usownik贸w. Niemniej mo偶na je u偶y膰 do pracy jako tropowce i posokowce, bowiem jak ju偶 wspomnia艂em w臋ch maj膮 z natury doskona艂y. Psy tej rasy szczeg贸lnie poleci膰 mo偶na mi艂o颅艣nikom psa s艂u偶bowego w mie艣cie, bowiem spokojny i zr贸wnowa颅偶ony temperament i kr贸tki, 艂atwy w utrzymaniu w艂os predesty颅nuje je na towarzysza mieszka艅 miejskich.
Opis boksera podaj臋 w oparciu o monografi臋 P. Stockmanna; jednego z najlepszych znawc贸w i hodowc贸w tej rasy w Niemczech.
WZORZEC Wra偶enie og贸lne. Bokser jest psem bojowym, pi臋tno to wywar艂o na nim jego pochodzenie i wyra偶a si臋 ono i dzi艣 w jego budowie i charakterze. Mo偶na by go por贸wna膰 z silnym lekkoatlet膮, kt贸ry 艂膮czy w sobie du偶y zas贸b si艂y z szybko艣ci膮. Jest on psem 艣redniego wzrostu, g艂adkow艂osym, silnym, kr臋pym o kwadratowej budowie i silnym ko艣膰cu. Ruchy ma 偶ywe, wyra偶aj膮ce si艂臋 i szlachetno艣膰. Jest on urodzonym towarzyszem roweru czy konia. Nie mo偶e by膰 ani niezgrabnym ani oci臋偶a艂ym ani szczup艂ym lub charciej bu颅dowy.
G艂owa. Nadaje ona bokserowi pe艂ni臋 charakterystycznego wyra颅zu ca艂o艣ci przez sw贸j typowy wykr贸j i wyraz. Powinna by膰 we w艂a艣ciwej proporcji do ca艂o艣ci, ani za lekka, ani za ci臋偶ka. Czaszka winna by膰 raczej smuk艂a i kanciasta, a pysk jak najsilniej rozwi颅ni臋ty. G艂owa, w odr贸偶nieniu od wi臋kszo艣ci innych ras, kr贸tka, jed颅nak偶e nie do tego stopnia, by szcz臋ka uleg艂a nadmiernemu skr贸ce颅niu, kt贸re by wp艂ywa艂o na utrat臋 warto艣ci u偶ytkowej. D艂ugo艣膰 grzbietu nosa winna w stosunku do czaszki wyra偶a膰 si臋 jak 1:2. Pysk winien by膰 szeroki i g艂臋boki.
U bokser贸w wyst臋puje przodozgryz tzn. dolne z臋by zachodz膮 przed z臋by g贸rne. Wskutek tego 偶uchwa robi wra偶enie wysuni臋tej. Jednak偶e przy zamkni臋tym pysku z臋by nie mog膮 by膰 widoczne. S膮 one zakryte dobrze rozwini臋tymi wargami (faflami). Lekko za颅darty nos i wysuni臋ta broda nadaj膮 psu charakterystyczny zu颅chwa艂y wyraz.
Czaszka powinna by膰 do艣膰 znacznie wysklepiona, a silne wyra颅藕nie wyst臋puj膮ce 艂uki nadoczne winny tworzy膰 wyra藕nie zakro颅jon膮 kraw臋d藕 czo艂ow膮.
Oczy. Du偶e i ciemne i ca艂a partia twarzowa uj臋ta czarn膮 ma颅sk膮. Maska ta powinna obejmowa膰 tylko paszcz臋 i brwi, inaczej bowiem pies nabiera ponurego wyrazu. Wyraz pyska boksera po颅winien by膰 powa偶ny, ale nie ponury ani gro藕ny, czy tym mniej fa艂szywy.
Uszy 鈥 ci臋te 艂.
Szyja. D艂uga i silna, lekko wygi臋ta w karku i maj膮ca mo偶liwie ma艂o lu藕nej sk贸ry i fa艂d podgardlanych. Kszta艂tna szyja w po艂膮颅czeniu z charakterystyczn膮 rasow膮 g艂ow膮 nadaje psu przede wszystkim szlachetn膮 lini臋.
Ko艅czyny. Silne i proste, dobrze zbudowane. Przednie pionowe do ziemi przy uko艣nej 艂opatce. K膮ty tylnych n贸g dobrze zazna颅czone, ogl膮dane z ty艂u powinny by膰 r贸wnoleg艂e do siebie i pionowe do ziemi. Nie mog膮 tworzy膰 litery O ani X.
Klatka piersiowa. Powinna si臋ga膰 do 艂okcia, a g艂臋bia jej by膰 r贸wna oko艂o po艂owy wysoko艣ci ca艂ego zwierz臋cia. Grzbiet kr贸tki, prosty, szeroki i silny, zako艅czony ogonem noszonym z lekka ku g贸rze.
Ogon. Powinien by膰 obci臋ty, lecz nie za kr贸tko, tak by kikut u doros艂ego psa mia艂 co najmniej 10 cm i opuszczony okrywa艂 odbyt.
Wysoko艣膰. U psa oko艂o 60 cm w k艂臋bie, u suk troch臋 mniej z tym, 偶e miara psa powinna raczej przekracza膰 podan膮 powy偶ej, a suki raczej odbiega膰 poni偶ej tej normy.
 W Anglii wobec zakazu ci臋cia uszu 鈥 nie przycina si臋 ich. Moim zda颅niem r贸wnie偶 u nas powinno si臋 dopuszcza膰 do wystaw psy o uszach nie obcinanych, kt贸re w贸wczas nie powinny by膰 ci臋偶kie, lecz opada膰 ku policz颅kom. Nie mo偶na jednak zaprzeczy膰, 偶e dobrze obci臋te uszy nadaj膮 psu szla颅chetniejszy wygl膮d.
Ma艣膰. Zasadniczo ma艣膰 powinna by膰 p艂owa lub morengowana, wyst臋puj膮 r贸wnie偶 艂aciate, kt贸re s膮 nielubiane, lecz ma艣膰 taka nie powinna by膰 przyczyn膮 dyskwalifikacji. Ma艣膰 偶贸艂ta we wszelkich odcieniach, od z艂otej do czerwonej, najcz臋stsza. Po偶膮dane s膮 tony czyste, wyraziste. Morengowanie na 偶贸艂tym tle wszelkich odcieni a偶 do prawie czarnej ma艣ci, gdy pasy s膮 g臋ste i ciemne. Bia艂e ozna颅ki (koszulka lub gwiazdka) dopuszczalne i cz臋sto korzystnie o偶y颅wiaj膮 ubarwienie. Nos powinien by膰 zawsze l艣ni膮co czarny. Czarna winna by膰 r贸wnie偶 maska 鈥 chyba 偶e bia艂e znaki obejmuj膮 r贸w颅nie偶 parti臋 pyskowa.
Oceniaj膮c psa nale偶y baczn膮 uwag臋 po艣wi臋ci膰 charakterowi. Tch贸rzliwo艣膰, nerwowa pobudliwo艣膰 i po艂膮czona z tym nieuzasad颅niona z艂o艣liwa agresja powinny spowodowa膰 dyskwalifikacj臋 psa na wystawie. Ta sama zasada zreszt膮 powinna by膰 stosowana przy ocenie wszelkich ps贸w u偶ytkowych.
Hodowcy powinni stara膰 si臋 o dobieranie takich ps贸w, kt贸re wykaza艂y sw膮 przydatno艣膰 na egzaminach ps贸w u偶ytkowych. Bo颅wiem bokser zaliczony jest do ps贸w u偶ytkowych (policyjnych) i tylko jako taki powinien by膰 trzymany.
Nabywaj膮c psa m艂odego nale偶y zwr贸ci膰 uwag臋 nie tylko na wa颅lory wystawowe, lecz i u偶ytkowe rodzic贸w. Rasa ta zas艂uguje na jak najwi臋ksz膮 popularno艣膰, lecz przy tym nale偶y dba膰, by nie sta艂a si臋 鈥瀖odna" w najgorszym rozumieniu tego s艂owa, tzn. przez gwa艂颅towne rozmno偶enie wszelkich okaz贸w tej rasy bez wzgl臋du na ewentualne braki poszczeg贸lnych mniej udanych okaz贸w. Takie okazy zdarzy膰 si臋 mog膮 w ka偶dej hodowli, lecz powinny by膰 w su颅miennej selekcji odrzucane dla dobra rasy ze wszech miar zas艂ugu颅j膮cej na to, by zaj臋艂a przoduj膮ce miejsce obok owczarka. O popu颅larno艣ci tej rasy mo偶e 艣wiadczy膰, 偶e na powojennych wystawach angielskich wypiera ona stale coraz intensywniej narodowego psa wyspiarzy-bulldoga.
W maju 1950 r. odby艂 si臋 pod auspicjami Mi臋dzynarodowej Federacji Ky颅nologicznej zjazd delegat贸w hodowc贸w bokser贸w z 12 kraj贸w europejskich, kt贸rzy mi臋dzy innymi ustalili granice wzrostu dla ps贸w 57鈥63 cm, a dla suk 53鈥59 cm. Przy czym zdecydowan膮 wi臋kszo艣ci膮 odrzucono wniosek zmierzaj膮cy do ustalenia tolerancji w kierunku przekroczenia tych miar. Uzgodniono tak偶e, 偶e r贸wnie偶 u ps贸w wymagana jest budowa kwadratowa. Obw贸d klatki piersiowej winien wynosi膰 oko艂o 20 cm wi臋cej ni偶 wysoko艣膰 w k艂臋bie. Na przyk艂ad u psa o wzro艣cie 62 cm obw贸d klatki piersiowej po颅winien wynosi膰 co najmniej 82 cm.
Odno艣nie ma艣ci ustalono, 偶e za prawid艂ow膮 nale偶y uwa偶a膰 偶贸艂toczerwon膮 i morengowan膮. Bia艂e i 艂aciate s膮 niedopuszczalne i nie mog膮 by膰 wpisywa颅ne do ksi膮g hodowlanych ani oceniane. Cz臋艣ciowo do Vs wyst臋powanie ma颅艣ci bia艂ej jest tolerowane, jednak偶e hodowla powinna zmierza膰 do ograni颅czenia powierzchni bia艂ej ma艣ci do lU. Sier艣膰 powinna by膰 kr贸tka, a sk贸ra przylegaj膮ca.
Barwa oka ciemna a偶 do orzechowej. Szczeg贸ln膮 uwag臋 nale偶y po艣wi臋ci膰 chodom. Bokser winien mie膰 krok posuwisty i odpowiednio do tego ustawio颅ne ko艅czyny, tak 偶eby tworzy艂y si臋 w艂a艣ciwe k膮ty.
Masa bardzo po偶膮dana 鈥 lecz nie kosztem szlachetno艣ci sylwetki psa.
Wady w uz臋bieniu obni偶aj膮 znacznie ocen臋 psa. Przyj臋to r贸wnie偶 zasad臋, 偶e uszy powinny by膰 ci臋te z wyj膮tkiem Anglii i Norwegii, gdzie obowi膮zuje ustawowy zakaz ci臋cia uszu.
Przyj臋to r贸wnie偶 zasad臋, 偶e wady w charakterze wp艂ywaj膮 na dyskwali颅fikacj臋 psa przy ocenie.

Polecane strony :

Copyright 2011