psy

BOSTON TERRIER

Boston terrier jest narodowym psem amerykańskim i nazywany jest w swej ojczyźnie amerykańskim dżentelmenem. Pochodzi on, jak nazwa wskazuje, z miasta Bostonu, gdzie w końcu ubiegłego wieku zespół miłośników zabrał się do hodowli nowej rasy według tej samej w zasadzie recepty, która w wyniku dała w Anglii bull-terriera. Skrzyżowano mianowicie bulldoga z białym angielskim terrierem. O ile jednak w Anglii wyselekcjonowano typ terriero-waty, o tyle hodowcy bostońscy położyli główny nacisk na krótką głowę i typ raczej bulldogowaty. Początkowo też rasa ta nazwana była round heades (krągłogłowy), a dopiero w 1893 r. ustaliła się nazwa boston terrier, pod którą wpisana została do ksiąg amery­kańskiego Kennel Klubu.
Wzorzec tej rasy uległ szeregowi zmian. Podaję opis w oparciu o wzorzec ustalony w 1956 r. Rasa ta u nas nie jest znana, lecz ze względu na to, że jest ona typową rasą stanowiącą dumę kyno-logii amerykańskiej, podaję w pełni jej opis.
WZORZEC Ogólne wrażenie. Pies żywy, bardzo inteligentny, krótkowłosy, o krótkiej głowie, krępy, zwięzły, zrównoważony, średniej wiel­kości, maści morengowanej, o równym białym znaczeniu. Głowa powinna w wyrazie zdradzać wielką inteligencję i być we właści­wej proporcji do wielkości psa. Tułów raczej krótki i zwięzły, kończyny silne i toczone, ogon krótki. Żaden szczegół nie śmie za­kłócać właściwej proporcji. Pies powinien wywierać wrażenie zde­cydowanej siły i proporcji, tworząc stylową całość, ruchy mieć swobodne i wdzięczne. Właściwe zestawienie barwy i oznak jest charakterystyczne dla całości, a pies z przewagą białych plam na tułowiu albo bez właściwej proporcji między maścią morengowa-ną a bielą na głowie, musiałby mieć wybitne inne zalety, które by zrównoważyły ten brak. Idealny „wyraz boston terriera" odzna­cza się wysokim stopniem inteligencji i jest ważną cechą tej rasy. Maść i rozmieszczenie oraz wyraz powinny być szczególnie uwzglę­dnione przy ocenie ogólnego wrażenia.
Głowa. Graniasta, płaska w ciemieniu, bez zmarszczek, policzki płaskie, czoło i krawędź czołowa wyraziste. Pysk krótki, graniasty, szeroki i głęboki, we właściwej proporcji do czaszki, bez zmar­szczek, krótszy wzdłuż niż wszerz i w głąb. Nie dłuższy niż Vs długości czaszki, szeroki i głęboki do końca, grzbiet pyska tworzy równoległą do linii czaszki, nos czarny i szeroki z wyraźnie zazna­czoną linią między nozdrzami. Szczęki szerokie i graniaste z krót­kimi równymi zębami. Zgryz kleszczowy lub nieco przodogryzu wskutek graniastego pyska. Fafle dość wyraziste, lecz nie obwisłe, zupełnie pokrywające zęby przy zamkniętym pysku.
Oczy. Szeroko rozstawione, duże i okrągłe, ciemne, wyraz żywy, lecz pogodny i inteligentny. Winny być osadzone na krajach czaszki, tak by zewnętrzne kąciki oglądane z przodu tworzyły jedną linię z policzkami.
Uszy. Stojące, małe i cienkie, osadzone możliwie na krajach czaszki.
Szyja. Właściwej długości, w stosunku do tułowia lekko wygię­ta, z wdzięcznie osadzoną głową, w barkach osadzona zwięźle. Klatka piersiowa. Głęboka i szeroka. Łopatki ukośne, grzbiet krótki, żebra głębokie, dobrze wysklepione, blisko do lędźwi do­chodzące.
Lędźwie. Krótkie i muskularne. Zad łagodnie zaokrąglony w dół przy nasadzie ogona, boki lekko wcięte.
Tułów winien robić wrażenie krótkiego, lecz nie niezdarnego.
Kończyny przednie. Umiarkowanie rozstawione, tworzące jedną linię ze szczytem łopatek, o prostym kośćcu i dobrze rozwiniętym umięśnieniu; pęciny krótkie i silne.
Łokcie nie powinny być skierowane ani na zewnątrz ani na wewnątrz.
Kończyny tylne. Dobrze osadzone, zwięzłe w stawach, stawy skokowe krótkie, pięty nie wykręcone na boki, uda mocne i dobrze umięśnione.
Stopy. Okrągłe, małe, zwarte i niewykręcone na boki; palce do­brze wysklepione.
Ogon. Nisko osadzony, krótki (nie dłuższy niż do połowy odle­głości od nasady do połowy stawu skokowego), cienki, zwężający się ku końcowi, prosty lub korkociągowy, wolny od frędzli i szor­stkich włosów, noszony nie wyżej od linii grzbietu.
Maść. Morengowana z białymi znakami. Morengi powinny być równomiernie rozłożone .i wyraziste. Czarna, z białymi znakami dopuszczalna, lecz wyżej cenione morengowane z białymi.
Znaczenie. Biały pysk, równa łysina przez głowę, kołnierz, pierś, część lub całe przednie kończyny, tylne poniżej stawu skokowego.
Szata. Włos krótki, gładki, lśniący i delikatny.
Waga. Dzieli się na klasy: lekka — poniżej 7 kg, średnia — 7—9 kg, ciężka — powyżej 9 kg, lecz nie ponad 11 kg.
Chód boston terriera jest chodem psa pewnego na nogach i pro­sty, nogi przednie i tylne posuwają się w prostej linii w równym rytmie, każdy krok zdradza wdzięk i siłę.
Błędy. Czaszka wypukła lub opuszczona, za długa w stosunku do szerokości lub na odwrót, krawędź czołowa mało wyrazista, brwi i czaszka ukośnie spadziste, oczy małe, zbyt głęboko osadzo­ne, zbyt wybałuszone, jasne, ukazujące dużo białka lub spojówki; pysk ostry lub płytki, wklęsły pod oczyma; wąskie lub za szerokie nozdrza, nos dwubarwnie cętkowany, wystające zęby, słaba dolna żuchwa, szczęka zbytnio zwarta, cofnięta lub pomarszczona. Uszy źle noszone lub w niewłaściwej proporcji do głowy; szyja owcza, z podgardlem, krótka i gruba, płaskie boki, wąska klatka piersiowa, długie lub słabe lędźwie, grzbiet karpiowaty lub zaklęsły, zbytnio wcięte słabizny; luźne łopatki lub łokcie, strome tylne kończyny, pięty zbyt silnie zaakcentowane, długie lub słabe stawy skokowe, wykręcone stopy.
Wady dyskwalifikujące. Ogon za długi lub wesoło noszony, nad­miernie poguźlony lub zakręcony ku tyłowi, obcięty. Za długi lub szorstki włos, brak połysku. Wadą dyskwalifikującą jest całkiem czarne, czarne-podpalane, brązowe, myszate, całkiem białe uma-szczenie. Przewaga białego na tułowiu, niewłaściwa proporcja mo-rengowanej maści do bieli na głowie, oraz wszelkie zmiany psu­jące harmonię całości. Jasny nos. Także wszelkie sztuczne zmiany, mające wprowadzić sędziego w błąd. Błędy chodu: wszelkie zmia­ny w chodzie, chód toczący, kołyszący, wyrzucanie nóg na boki lub krzyżowanie ich z przodu lub z tyłu stanowi poważną wadę.
Jak z podanego opisu widać, jest to pies harmonijny, raczej mały, zbliżony do bulldoga, jednak bez jego karykaturalnych cech. Prze­ciwnie domieszka krwi terriera dała mu sylwetkę sprężystą, har­monijną, a wszelkie wynaturzenie, typowe dla bulldoga, uchodzi za wadę. I on nie jest psem użytkowym w ścisłym tego słowa zna­czeniu, lecz jest idealnym psem domowym, a Amerykanie chwalą go jako nadzwyczaj inteligentnego stróża i towarzysza mieszkania. U nas znany jest z filmów, gdzie często widzi się go jako typo­wego towarzysza zabaw dzieci amerykańskich.

Polecane strony :

Copyright 2011