psy

BULLDOG

Rasa ta jest niejako narodową w Anglii. Psy tej rasy pochodzą z tego samego pnia co mastiff i jak nazwa wskazuje były używane do walk z bykami. Ich rola polegała na wgryzaniu się w nozdrza ofiary, którą w ten sposób unieruchamiały. Przy tych walkach ko­rzystne było dla psa, jeśli był niezbyt wysoki, zacięty i silny. I takim też jest bulldog. Cofnięcie nosa uważane było pewnie nie bez racji za właściwość dodatnią, bowiem ułatwiało psu oddech mimo, że całym pyskiem wgryzał się w ofiarę.
Hodowla tych psów jest trudna i w Anglii powstała można by powiedzieć specjalna wiedza odnośnie tej rasy. Wzorzec bulldoga podaje szereg cech, których uzyskanie w jednym osobniku jest bardzo trudne. Na przykład bardzo obfita skóra na głowie i masce w połączeniu z małym i lekkim uchem, podczas gdy normalnie luźna skóra idzie w parze z uchem dużym i obwisłym. Podobnie zawiera w sobie sprzeczność żądanie ogona krótkiego,  grubego u nasady i z cienkim zakończeniem. Wreszcie żądanie dużej cięż­kiej głowy i wąskich lędźwi przedstawia dla hodowli poważną trudność i naraża suki na ciężki poród.
Jest to jedyna rasa, u której nie tylko dopuszczalne, lecz nawet zalecane jest wczesne krycie suki, bowiem organizm niecałkiem jeszcze dojrzały ma bardziej elastyczne wiązania miedniczne i pierwszy poród w ten sposób przygotowuje organizm matki do następnych porodów.
Psy te mają wbrew pozorom niezwykle łagodny charakter, nie są napastliwe ani złośliwe.   W Anglii uchodzą one za najlepsze niańki i opiekunów dla małych dzieci, od których znoszą wszelkie, nawet bolesne, dokuczania. Będąc z natury flegmatyczne nie łatwo dają się wyprowadzić z równowagi i spokoju, lecz jeśli już wda-dzą się w walkę, to nie zaprzestaną jej bez pokonania wroga. Po­drażnione mogą się stać bardzo niebezpieczne. Wobec właściciela i domowników okazują wzruszającą wierność i bardzo cenią oka­zywaną im życzliwość czy przyjaźń.
Pomijając trudności połączone z hodowlą są one może najideal-niejszymi psami do mieszkań miejskich, bowiem potrzebują mało wybiegu. Nie są hałaśliwe i nie wymagają szczególnych zabiegów do utrzymania ich w czystości.
Jak już wspomniałem, Anglicy poświęcili się hodowli tej naro­dowej rasy z całym zamiłowaniem graniczącym z maniactwem. Championy tej rasy osiągają często bardzo wysokie, wprost fan­tastyczne ceny, tak że nieraz hodowcy przynoszą spory majątek za udany okaz.
Gdybym chciał za R. Leightonem powtórzyć in extenso wzorzec bulldoga, to znużyłbym czytelnika kilkustronicowym opisem każ­dego szczególika. Dlatego też posługuję się wzorcem amerykań­skiego Kennel klubu, który jest nieco krótszy, a w istocie swej nie odbiega od wzorca angielskiego.
WZORZEC Wygląd ogólny. Doskonały bulldog winien być psem średniego wzrostu, gładkowłosym, o ciężkim, masywnym, nisko osadzonym -tułowiu, masywnej i krótkiej głowie, szerokich barkach i krótkich kończynach. Ogólny wygląd i postawa winny odznaczać się wielką masywnością, temperamentem i siłą. Charakter winien mieć zrów­noważony i miły, stanowczy i odważny (lecz nie złośliwy i agre­sywny). Bulldog w obejściu powinien być zgodny i dostojny. Ce­chy te winny się uzewnętrzniać zarówno w wyglądzie, jak i w za­chowaniu się psa.
Chód. Styl i sposób noszenia się są swoiste, chód jest niedbały, ciężki, pies chodzi bokiem i chód ten jest typowy, toczący się. Pies winien jednakże poruszać się swobodnie i być rzeźkim.
Proporcja i symetria. Poszczególne charakterystyczne cechy win­ny być we właściwej do siebie proporcji, tak by żadna przez nad­mierne lub zbyt słabe zaakcentowanie nie zachwiała właściwej ca­łości proporcji.
Cechy pici. Porównując osobniki różnej płci musimy poczynić pewne ustępstwa na korzyść suk, u których cechy charaktery­styczne rasy nie występują tak wyraziście jak u psów.
Głowa. Powinna być bardzo szeroka, a w obwodzie przed uszami winna mierzyć co najmniej tyle, ile wynosi wysokość psa w kłę­bie. Oglądana z przodu winna być bardzo wysoka od kąta żuchwy do szczytu czaszki, jak również szeroka i graniasta. Z boku winna być również bardzo wysoka i bardzo krótka od końca nosa do cie­mienia. Czoło winno być płaskie (nie okrągłe ani wypukłe) ani zanadto wystające. Policzki: winny być dobrze zaokrąglone, wy­stające na bokach poza oczy.
Skronie i front winny być dobrze zarysowane, szerokie, kwadratowe i wysokie, tworzą wgłębienie między oczyma. Bruzda ta winna być zarówno szeroka, jak i głęboka, od połowy czoła cią­gnie się do szczytu czaszki.
Oczy. Widziane od przodu winny być osadzone głęboko w czaszce, możliwie najdalej od uszu, a kąciki winny tworzyć pro­stopadłą do czoła. Prócz tego oczy powinny być możliwie na fron­cie głowy i daleko od siebie osadzone, przy czym zewnętrzne kąciki winny dochodzić do policzków. Powinny być okrągłe, średniej wielkości ani nie zapadnięte, ani też wybałuszone, o barwie bar­dzo ciemnej. Powieki winny zakrywać białko, kiedy pies patrzy przed siebie i nie mogą być obwisłe.
Uszy. Winny być wysoko osadzone na głowie, przedni kraj wewnętrzny każdego z nich winien stykać się z obwodem czaszki, winny być możliwie daleko na boki i wysoko jak i daleko od oczu osadzone. Winny być małe i cienkie. Kształt tzw. „rose car" jest najbardziej pożądany. Uszy takie załamują się na dolnym kraju na boki i ku tyłowi z częściowo widocznym wnętrzem. Uszy nie mogą być stojące lub opadające ku przodowi, nigdy nie mogą być ob­cięte.
Pysk. Mierzony od przodu kości policzkowej do końca nosa winien być bardzo krótki i zwrócony ku górze, bardzo szeroki od kącika ócz ku kątom pyska.
Nos. Winien być duży, szeroki i czarny, a szczyt jego cofnięty ku oczom. Przestrzeń od dołu nasady czoła między oczami do szczytu nosa winna być możliwie najkrótsza i nie dłuższa od prze­strzeni dzielącej szczyt nosa od kraju dolnej wargi. Nozdrza win­ny być duże, szerokie i czarne, rozdzielone wyraźnie linią dzielącą (nos różowy lub cętkowany jest wadliwy, lecz nie dyskwalifikuje).
F a f 1 e. Winny być grube, szerokie, obwisłe i bardzo głębokie, zakrywające zupełnie żuchwę po obu stronach.   Łączą się one z dolną wargą i prawie lub w zupełności zakrywają zęby, które przy zamkniętym pysku nie powinny być widoczne.
Szczęki. Powinny być masywne, bardzo szerokie, graniaste i wysunięte. Żuchwa wybitnie wystająca przed szczęką i zadarta.
Zęby. Winny być duże i mocne, kły szeroko rozstawione, a 6 małych siekaczy między kłami tworzy równy rząd.
Szyja. Krótka, bardzo gruba, głęboka oraz silna i ładnie wy­gięta.
Łopatki. Bardzo ciężkie, szeroko rozstawione, ukośnie na boki opadające, wywołujące wrażenie równowagi i siły.
Klatka piersiowa. Bardzo szeroka, głęboka, pełna, pojemna, do­brze zaokrąglona, nisko osadzona między łopatkami i przednimi kończynami, tak by pies robił wrażenie bardzo szerokiego, niskie­go i krótkonożnego. Żebra dobrze zaokrąglone, powinny wy­raźnie odcinać się od brzucha. Brzuch raczej wciągnięty niż okrągły.
Grzbiet. Winien być krótki, silny, bardzo szeroki w barkach, a stosunkowo wąski w lędźwiach. Linia grzbietu winna być lekko wygięta. Od najniższej partii w barkach kręgosłup wygina się ku górze do lędźwi (których szczyt góruje nad kłębem), opadając dość nagle ku ogonowi. Grzbiet taki — tzw. „karpiowaty" jest charak­terystyczny dla tej rasy.
Kończyny przednie. Winny być krótkie, bardzo silne, proste i muskularne oraz szeroko rozstawione. Silne, po bokach rozwi­nięte mięśnie wywołują wrażenie, że kończyny są wygięte, mimo że kości nóg są całkowicie proste, a nie skrzywione. Łokcie powin­ny być nisko i na zewnątrz ustawione, luźno od tułowia. Stopy winny być proste lub naprzód albo z lekka na zewnątrz wychy­lone, nie mogą być zbyt blisko ustawione.
Kończyny tylne. Winny być bardzo silne i muskularne, dłuższe od przednich, tak iż lędźwie górują nad kłębem. Stawy skokowe winny być niskie, przez co partia od biodra do stawu skokowego jest długa i silna. Podudzie winno być krótkie, proste i silne, z ko­lanami lekko odchylonymi na zewnątrz. Pięty mogą z lekka się schodzić, a stopy być zwrócone na zewnątrz. Stopy winny być średniej wielkości, zwarte, wyraźnie skierowane na zewnątrz, pal­ce silne, zwarte, wyraźnie rozdzielone, o wysokich kostkach i krót­kich pazurach.
Ogon. Winien być bądź to prosty, bądź też tzw. korkociąg (nigdy wygięty) lub zakręcony, w każdym wypadku winien być krótki, nisko osadzony i noszony, o grubej nasadzie i cienkim zakończeniu. Ogon prosty winien być okrągły w przekroju (wałkowaty) o rów­nym spiczastym końcu. Jeśli ogon jest korkociągowy, węzły winny się wyraźnie odznaczać, lecz żaden człon nie śmie wznosić się po­wyżej nasady ogona.
Waga. Dorosły pies waży około 22 kg, suka około 18 kg.
Szata. Sierść winna być prosta, krótka, płaska, zwarta, delikat­na, gładka i lśniąca. Maść: winna być jednolita, czysta w kolo­rze i lśniąca. Maść występująca w tej rasie ceniona jest w nastę­pującej kolejności: 1) czerwono-morengowana, 2) wszelkie inne kolory morengowane, 3) czysto biała, 4) czysto czerwona lub pło­wa w różnych odcieniach, 5) łaciata, 6) wszystkie poprzednie w gorszych odmianach.
Uwaga: dobre łaciate należy wyżej oceniać niż zamazane mo­rengowane lub wadliwe jednolite kolory. Jednolita czerń jest bar­dzo niepożądana, lecz dopuszczalna, o ile jest łaciata. Morengi win­ny być wyraziste, równe i równomierne. U morengowanych i jed­nolitej maści małe białe plamki na sierści dopuszczalne. Łaty win­ny być wyraziste, czyste w kolorach i symetrycznie rozłożone. Skóra winna być miękka, luźna zwłaszcza na głowie, szyi i bar­kach, tworzyć zmarszczki i podgardle. Głowa i pysk winny być pokryte grubymi zmarszczkami, a na szyi od czaszki do piersi winny zwieszać się dwie luźne fałdy, tworzące podgardle.

Polecane strony :

Copyright 2011