psy

DANDIE-DINMONT TERRIER

Rasa Dandie-dinmont terrierów (czyt. dendy dynmont terrier) znana jest od początku ubiegłego wieku, lecz zapewne już wcze­śniej była używana w swej ojczyźnie jako towarzysz myśliwego w tym charakterze jak jamnik na kontynencie. Do popularyzacji jej przyczynił się głównie Walter Scott swymi nowelami. Popu­larność ich zresztą jest poza tym zrozumiała, bowiem sylwetka tego pieska o charakterystycznej czuprynie na ciemieniu, o dzi­wnie wyrazistym, chciałoby się powiedzieć, że prawie ludzkim wy­razie oczu ma w sobie coś ujmującego za serce wielu miłośników psa.
WZORZEC Głowa: silna i szeroka, lecz proporcjonalna do wielkości psa. Mięśnie głowy, szczególnie żuchwowe, silnie rozwinięte. Czaszka: szeroka między uszami, łagodnie zwężająca się ku oczom. Odle­głość od punktu środkowego między oczyma do nasady czaszki jest prawie równa odległości uszu od siebie. Czoło: dobrze wysklepione. Głowa pokryta miękkim jedwabistym włosem, który tworzy czuprynkę im jaśniejszą i bardziej jedwabistą tym lepiej. Policzki wyrastają proporcjonalnie z czaszki pod uszami, stopniowo zwę­żają się ku pyskowi. Pysk: głęboki i silny, około 3 cale (7,5 cm) długi. Długość pyska w stosunku do czaszki jak 3:5. Pysk pokryty jest nieco ciemniejszym niż czuprynka włosem tego samego rodza­ju co „frędzle" na przednich nogach. Grzbiet pyska jest zwykłe goły na mniej więcej calowej szerokości od nosa, który winien być czarny. Łysinka ta zwęża się aż do punktu między oczyma, a u koń­ca nosa jest prawie cal (2,5 cm) szeroka. Nosi podniebienie czar­ne lub ciemne. Zęby: szczególnie kły bardzo silne. Kły ponadto są niezwykle długie w stosunku do wielkości psa. Zachodzą ściśle na siebie tworząc silny i niebezpieczny uchwyt. Siekacze równe, z tym, że górne zachodzą nieznacznie na dolne.
Oczy. Szeroko rozstawione, głęboko osadzone na przodzie czo­ła, koloru ciemnoorzechowego, duże, wyraziste, okrągłe, lśniące, wyrażające zdecydowanie, inteligencję i godność.
Uszy. Zwisające, daleko z tyłu, szeroko i nisko osadzone na czaszce, zwisają ściśle przy policzkach i są nieznacznie wzniesione u nasady, zwężają się znacznie ku końcowi z tym, że przedni kraj nie cofa się, lecz zwężenie wyraża się w tylnym kraju, przedni kraj ucha opada prosto ku dołowi, od nasady ku końcowi. Barwa po­winna harmonizować z barwą tułowia. Gdy pies jest koloru pie­przu, pokryty jest włosem prostym, soczyście brązowym (niekiedy prawie czarne).
Jeśli pies jest maści musztardowej, uszy powinny być o ton ciemniejsze niż tułów, lecz nie czarne. Ucho powinno być okryte lekkim „pierzastym włosem" u nasady około 5 cm długim, w bar­wie i jakości zbliżonym do czuprynki, co uszom nadaje charakte­rystyczny wygląd. „Pióra" rozwijają się często dopiero po roku lub dwóch. Chrząstka i skóra ucha nie powinny być grube, lecz ra­czej cienkie. Długość ucha 7,5—10 cm.
Szyja. Silnie umięśniona, dobrze rozwinięta, silna, dobrze osa­dzona w barkach.
Tułów. Długi, silny i giętki.
Klatka piersiowa. Dobrze rozwinięta i głęboko osadzona między przednimi kończynami. Żebra dobrze wykształcone i zaokrąglone.
Grzbiet. Raczej nisko osadzony za łopatkami z lekkim zaklęśnię-ciem i odpowiednim wzniesieniem ku biodrom, a następnie łago­dnie opadający od szczytu bioder ku nasadzie ogona. Z obu stron kręgosłupa dobrze rozwinięte mięśnie.
Ogon. Raczej krótki, około 20—25 cm długi, pokryty z wierzchu szorstkim, ciemniejszym niż na tułowiu włosem, z nieznacznymi piórami około 5 cm długimi; włos na spodzie ogona jaśniejszy i nie tak szorstki, skraca się ku końcowi. Ogon u nasady raczej gruby, po 10 cm zwężający się ku końcowi. Nie może być zakręcony, a lek­ko szablasto wygięty; przy podnieceniu koniec noszony poziomo na wysokości nasady. Osadzony nie za wysoko i nie za nisko. Gdy pies nie jest podniecony, nosi ogon wesoło, nieco ponad poziom tułowia.
Kończyny przednie. Krótkie, niezwykle muskularne i o silnym kośćcu, szeroko rozstawione. Stopy dobrze wykształcone i nie pła­skie z silnymi brązowymi lub ciemnymi pazurami. Kończyny krzywe, a stopy płaskie wadliwe. Sierść na przednich nogach i sto­pach u psa koloru pieprzu winna być podpalana stosownie do barwy tułowia od soczysto podpalanego do wyblakłopłowego, u psa musztardowego ciemniejsza maść niż na głowie, która jest kremowobiała. Przy obydwóch maściach lekkie „pióra" około 5 cm długie, raczej jaśniejsze niż sierść na frontowej partii nóg.
Kończyny tylne. Nieco dłuższe niż przednie, raczej szeroko roz­stawione, lecz nie rozkraczone. Stopy znacznie drobniejsze, uda dobrze rozwinięte, sierść takiej samej maści i rodzaju jak na przednich, lecz bez piór i wilczych pazurów. Stopy winny być ciemne, lecz u wszystkich odmian w tonie dostosowanym do tu­łowia.
Sierść. Włos około 5 cm długi, od głowy do nasady ogona mie­szanina włosów twardych i miękkich, w dotyku tępa. Włos nie może być szorstki ani druciany. Włos u spodu korpusu jaśniejszy i miększy niż na górze. Skóra na brzuchu stonowana do maści psa.
Maść. Kolor pieprzu lub musztardy. Maść pieprzowa waha się od ciemno-niebieskawo-czarnej do j asno-srebrzysto-szarej; barwy pośrednie pożądane. Barwa tułowia schodzi przez łopatki i biodra stopniowo zlewając się z barwą nóg. Musztardowe wahają się od czerwonobrązowych do wyblakłopłowych, głowa kremowobiała, nogi i stopy o ton ciemniejsze niż głowa. Pazury ciemne przy wszystkich maściach.
Wzrost. W kłębie 20—45 cm; długość od kłębu do nasady ogona nie większa niż podwójna wysokość, lecz raczej 2,5—5 cm mniej.
Waga. U psa w kondycji roboczej 5—10 kg, najlepiej około 8 kg.
Psy te są doskonałymi stróżami i odznaczają się zdumiewająco niskim głosem, nieproporcjonalnie silnym do ich wzrostu. Są one miłymi towarzyszami, lecz trzymanie ich w sforze jest o tyle ry­zykowne, że w razie konfliktu kończy się on nieraz tragicznie wskutek ich zaciętości w walce.

Polecane strony :

Copyright 2011