psy

DEERHOUND

Jest to rasa bardzo stara. Wywodzi się z czasów, gdy przy ło­wach na grubego zwierza nie posługiwano się bronią palną, lecz włócznią a myśliwi za chartami lub ogarami ścigali zwierzynę konno. Deer to po polsku jeleń, a więc deerhound (czyt. dirhound) to ogar służący do szczucia jelenia. Pies o podobnej sylwetce znaj­duje się na płaskorzeźbach przedstawiających Dianę na łowach oraz na starych obrazach, przedstawiających sceny myśliwskie. Dziś oczywiście ten rodzaj polowań już nie jest wykonywany, a psy tej rasy stały się okazami amatorskiej wystawowej hodowli.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Pies o sylwetce charta, większego wzrostu i o silniejszym kośćcu.
Głowa. Szersza między uszami, zwęża się stopniowo ku oczom. Długa, raczej płaska niż wysklepiona, z nieznacznym wzniesieniem czoła, jednakże bez wyraźnej krawędzi czołowej. Pysk ostry, lecz zęby i wargi równe. Nos winien być czarny (jednakże u psów niebiesko-płowych stonowany z maścią) i lekko garbonos. Oczy. Ciemne (zwykle ciemnobrązowe lub orzechowe), w miarę duże, o łagodnym wyrazie w spokoju, lecz o ostrym i energicznym w podnieceniu. Powieki czarne. Uszy. Wysoko osadzone i w spo­koju ku tyłowi załamane jak u charta, przy napiętej uwadze wzniesione nad głową, jednakże załamane, najwyżej półstojące.
Szyja. Długa jak u charta. Winna być silna, by umożliwić psu silny chwyt szczutego zwierza. Wymaga się przeto silnego karku i wyraźnie zarysowanej szyi.
Klatka piersiowa. Raczej głęboka niż szeroka, lecz nie za wąska i płaska.
Lędźwie. Dobrze wysklepione i zad opadający ku ogonowi.
Ogon. Dość długi, zwężający się, dochodzący poza staw skoko­wy. W spokoju całkiem prosto opadający lub lekko przy końcu odgięty, w ruchu lub podnieceniu podgięty, lecz nigdy powyżej po­ziomu grzbietu.
Kończyny. Powinny być szerokie i płaskie. Łopatki wyraźnie ukośnie ustawione i daleko ku tyłowi sięgające, ale niezbyt sze­rokie. Łokieć prosty. Podramię silne i proste. Zad skośny, jak naj­szerszy i silny. Stawy skokowe szeroko rozstawione, dobrze zwią­zane, długie, szerokie i płaskie.
Stopy. Zwarte i silne, palce dobrze wysklepione.
Szata. Sierść na tułowiu, szyi i tyle powinna być szorstka i twar­da, około 7,5 do 10 cm długa, na głowie, piersi i brzuchu delikat­niejsza. Obfite wąsy i broda — raczej jedwabiste. Uszy winny być okryte włosem bardzo delikatnym, krótkim, aksamitnym i jak najmniejsze, bez frędzli. Bez względu na maść zasadniczą uszy powinny być czarne lub ciemne. Grzywa na szyi pożądana (u do­brych okazów pozornie skraca długość szyi). Obfite frędzle na tyle przednich i tylnych kończyn, lecz nie tak wyraźne jak pióra collie. Na ogonie uwłosienie z wierzchu grube i szorstkie, od spodu dłuższe, przy końcu dopuszczalne lekkie frędzle. Deerhound wi­nien być kosmaty, lecz nie zanadto. Niektóre dobre gniazda mają mieszaną sierść jedwabistą z szorstką, która jest lepsza niż wełni­sta, lecz właściwa szata to pokrywa gruba, ścisła, szorstka i jędrna w dotyku.
Maść. Jest raczej dowolna. Najbardziej pożądana niebiesko-szara, następnie ciemno lub jasnoszara morengowana, przy czym bardziej cenione są ciemne. Żółte, piaskowoczerwone i czerwonopłowe, szczególnie z czarnymi znaczeniami uszu i pyska są również cenione jako maść starych linii. Białe były dawniej źle widziane, lecz biały gors i palce, które spotyka się u ciemnych psów nie są wadą, jakkolwiek im mniejsze białe plamy, tym lepiej, gdyż deer-hound jest zasadniczo psem o jednolitej maści. Im mniej białego, tym lepiej. U psów o jaśniejszej maści, pożądana ciemna maska. Biały koniec ogona trafia się jednak w najlepszych hodowlach.
Wzrost. 70 do 85 cm, a nawet więcej przy właściwych propor­cjach, jednakże bez pogrubienia typu psa. Suka od 65 cm wzwyż, większy wzrost nie powinien być ganiony, byle pies nie stawał się ciężkim. Zresztą duże suki są pożądane dla hodowli.
Waga. Pies 38 do 48 kg, suka 30 do 36 kg.
Wady. Ucho stojące, ciężkie, obwisłe, obficie owłosione; zbyt długa szyja (chart w biegu opuszcza głowę); ciężkie i strome ło­patki; zakręcony ogon.

Polecane strony :

Copyright 2011