psy

DOBERMAN-PINCZER

  • porady rolnicze
  • Do pinczer贸w zalicza si臋 r贸wnie偶 doberman-pinczera oraz broda颅cza olbrzyma. Obie te rasy jakkolwiek bezsprzecznie mog膮 by膰 ze wzgl臋du na pokr贸j zaliczone do pinczer贸w wzgl臋dnie brodaczy,, jednak偶e stoj膮 one ju偶 na pograniczu ps贸w owczarskich lub pa颅sterskich, kt贸rych krew niew膮tpliwie posiadaj膮.
    Pokrewie艅stwo to staje si臋 uderzaj膮ce, je艣li por贸wna膰 np. bro颅dacza olbrzyma z belgijskim Bouvier de Flandres czy te偶 Chien de berger de la Brie. W zasadzie obie te rasy odpowiadaj膮 wzor颅cowi brodacza we wszystkich cechach. Ale u obu ras olbrzym贸w nieco wyra藕niej odznacza si臋 partia k艂臋bowa, przez co linia grzbie颅towa jak gdyby opada. Natomiast u osobnik贸w 艣rednich i ma艂ych mniej rozwini臋ty k艂膮b wywo艂uje wra偶enie zupe艂nie prostego grzbietu i kwadratowej budowy. Obie te rasy zalicza si臋 do ps贸w u偶ytkowych w s艂u偶bie policyjnej.
    Brodacze s膮 spokojnego charakteru. Dobermany natomiast s膮 偶ywsze i wymagaj膮 bardziej do艣wiadczonego przewodnika. Zdaje si臋, 偶e rasa ta prze偶y艂a ju偶 okres swej popularno艣ci wyparta przez spokojniejsze i 艂atwiejsze do prowadzenia owczarki. Jako pies s艂u偶bowy doberman ma w naszym klimacie zbyt delikatne uw艂o-sienie, a jako pies pokojowy 鈥 zbyt bujny temperament. Nato颅miast doberman i jego krzy偶贸wki przyj臋艂y si臋 i oddaj膮 du偶e us艂ugi policji kolonialnej, np. w Palestynie i na Bliskim Wschodzie, gdzie nie s膮 tak cz臋sto nara偶one na zimno, a natomiast dzi臋ki kr贸tkiej sier艣ci 艂atwiej uchroni膰 je od licznych paso偶yt贸w.
    Dla mi艂o艣nik贸w tych ras powtarzam wzorce z gar艣ci膮 wiadomo颅艣ci historycznych o ich powstaniu.
    Doberman 鈥 nazwa ta dzi艣 znana jako okre艣lenie rasy 鈥 by艂a imieniem w艂asnym Fryderyka Ludwika Dobermana, ur. w 1834 r. w Apoldzie w Turyngii. Do ko艅ca 60-letniego 偶ycie zajmowa艂 si臋 hodowl膮 psa obro艅czego. Tradycja podaje, 偶e pod艂o偶em tych ho颅dowlanych do艣wiadcze艅 by艂 miejscowy pies rze藕nicki prawdopo颅dobnie kuzyn obecnego rottweilera. Poza tym udzia艂 w powstaniu rasy wzi臋艂y owczarki zbli偶one do obecnego owczarka niemieckiego. Nale偶y jednak pami臋ta膰, 偶e przez s/i wieku i one przesz艂y sw膮 ewolucj臋 od owczarka 鈥 prymitywnego wiejskiego prostaka do obecnego uszlachetnionego typu. Oczywi艣cie du偶膮 rol臋 odegra艂 贸wczesny pinczer stajenny, kt贸ry mo偶e najwi臋cej nada艂 mu typu. Niekt贸rzy przypisuj膮 i wy偶艂owi pewn膮 rol臋 w powstaniu tej rasy tajemniczego pochodzenia. Charakter pinczera r贸wnie偶 utrwali艂 si臋 najbardziej w pasji zwalczania wszelkich szkodnik贸w czy to gryzoni, myszy i szczur贸w, czy kota lub lisa. W wielu rodzinach drzemi膮 po dzi艣 dzie艅 wyra藕ne instynkty pasterskie.
    Niew膮tpliwie wysi艂ki hodowlane Fryderyka Dobermana mu颅sia艂y by膰 uwie艅czone szcz臋艣liwym rezultatem, je艣li w roku 1889 nast臋pcy jego utworzyli pierwszy klub hodowc贸w doberman-pin颅czera, i od 1900 r. pod t膮 nazw臋 wprowadzony zosta艂 oficjalnie do niemieckich ksi膮g rodowodowych. Dzi艣 obowi膮zuje wzorzec z 1955 r. wed艂ug dra Dorna.
    WZORZEC Doberman jest psem silnym, 艣redniej wielko艣ci. Harmonijne li颅nie proporcjonalnie zbudowanej ca艂o艣ci doprowadzi艂y do tego, 偶e cz臋stokro膰 uwa偶a go si臋 za idea艂 dobrze zbudowanego psa.
    Wzrost w k艂臋bie prawie r贸wny d艂ugo艣ci tu艂owia sprawia, 偶e sylwetka jego robi wra偶enie kwadratowe. Ta przez wielu hodow颅c贸w tak akcentowana forma kwadratu jest w g艂贸wnej mierze wy颅nikiem kr贸tkiego, zwi臋z艂ego grzbietu. Pies powinien odznacza膰 si臋 maksymalnym napi臋ciem mi臋艣ni przy r贸wnoczesnej jak najwi臋k颅szej elastyczno艣ci staw贸w. Budowa jego pozwala mu na rozwijanie najwi臋kszej szybko艣ci w galopie.
    G艂owa. Ukszta艂towana w formie t臋pego klina, nadaje mu cha颅rakterystyczny urok rasy. Profil g艂owy od nosa poprzez grzbiet nosowy i czo艂o do potylicy przebiega r贸wnomiernie z ledwie za颅znaczon膮 kraw臋dzi膮 czo艂ow膮 uzupe艂nion膮 ciemnym okiem i dobrze noszonym 艣rednio przyci臋tym uchem. Nadaje to g艂owie pe艂en szlachetno艣ci wyraz.
    Pysk. Dobrze rozwini臋ty, g艂臋boki i szeroki, zapewnia silny chwyt. Przez g艂臋bi臋 rozumie si臋 g艂臋bokie rozci臋cie si臋gaj膮ce a偶 do z臋b贸w trzonowych, szeroko艣膰 wyra偶a si臋 w艂a艣ciw膮 proporcj膮 obu stron 偶uchwy. G艂臋bia i szeroko艣膰 pyska powinny harmonizowa膰 oczywi艣cie z wielko艣ci膮 psa i jego p艂ci膮.
    U doberman贸w, jako ps贸w u偶ytkowych, nale偶y zwr贸ci膰 szcze颅g贸ln膮 uwag臋 na rozw贸j i si艂臋 dobrze uz臋bionych szcz臋k, kt贸re sta颅nowi膮 or臋偶 umo偶liwiaj膮cy psu silny chwyt i trwa艂e przytrzyma颅nie ofiary.
    Szyja. Winna ona odznacza膰 si臋 szlachetnym wygi臋ciem z k艂臋bu i zachowa膰 w艂a艣ciw膮 proporcj臋 zar贸wno w d艂ugo艣ci, jak i w obwo颅dzie do ca艂ej figury. Kark, jako zwi膮zanie g艂owy z pierwszym kr臋giem szyjnym, powinien by膰 ledwie zaznaczony.
    Klatka piersiowa. Dobrze wysklepiona, winna by膰 mo偶liwie g艂臋颅boka, by da膰 du偶o pomieszczenia dla p艂uc i serca. Mostek winien by膰 r贸wnie偶 daleko do przodu wysuni臋ty tworz膮c, tak szczeg贸lnie u tej rasy po偶膮dan膮 鈥瀙rzedpier艣". Pocz膮tkowe kr臋gi piersiowe, zaopatrzone w wydatne wyrostki, tworz膮 wyrazisty k艂膮b. K艂膮b wyra藕niej wyst臋puje u psa ni偶 u suki. Podwy偶szony k艂膮b powo颅duje, 偶e linia grzbietu wyra藕nie opada ku ty艂owi, co cenione jest jako cecha pi臋kno艣ci dobermana.
    Zad. Winien by膰 silny, zaokr膮glony, nie 艣ci臋ty. Zar贸wno stro颅my, jak i 艣ci臋ty zad jest b艂臋dem.
    Ogon. Bardzo kr贸tki, ci臋ty, winien by膰 wysoko osadzony.
    Przednie ko艅czyny. Nale偶y zwr贸ci膰 uwag臋 na d艂ug膮 i sko艣n膮 艂opatk臋 艣ci艣le przylegaj膮c膮 do klatki piersiowej. Im bardziej uko艣颅nie jest ona ustawiona, tym wi臋kszy jest posuw w akcji przednich ko艅czyn. D艂ugo艣膰 kroku oczywi艣cie zale偶y te偶 od d艂ugo艣ci ko艣ci ramieniowej. Staw nadgarstkowy zwi臋z艂y, tylko nieznacznie wy颅chylony z pionu, stopy silne, zwarte, palce wysklepione ku g贸rze tworz膮 tak zwane 鈥瀔ocie stopy".
    Tylne ko艅czyny. W okolicy miednicy i ud silnie umi臋艣nione, co niezb臋dne jest przy posuwistych skokach galopu. Tylne skoki silne i r贸wnolegle do siebie ustawione.
    Ma艣膰. Ciemnoczarna, czekoladowa lub szara. (Niekt贸re kraje uznaj膮 r贸wnie偶 p艂owe a偶 do izabelowatych). Na tym tle wyst臋puj膮 soczyste rdzawe oznaki, kt贸re powinny by膰 wyrazi艣cie odgraniczo颅ne. Bia艂e oznaki w wi臋kszym rozmiarze s膮 niedopuszczalne. koszulka kelnerska tylko w sklep.empak.com.pl

    Polecane strony :

    Copyright 2011