psy

DOG DE BORDEAUX

Jest to rasa południowo-francuska, ciesząca się również uzna­niem w Belgii, Holandii i Niemczech. Psy te odznaczają się łagodnością połączoną z nieustraszoną odwagą, wiernością i przywiąza­niem do dzieci i poza tym mają również dobry węch i mogą być użyte jako posokowce lub tropowce czy też do służby śledczej. Wzorzec ich podaję według H. Zórnitza, autora monografii i ho­dowcy tej rasy.
wzorzec Ogólne wrażenie. Nie jest to pies olbrzym, lecz bardzo zwrotny, harmonijny, krótki i krępy, muskularny, raczej nisko ustawiony. Ogromna głowa jest mniej lub więcej pokryta fałdami, pysk kwa­dratowy z maską albo i bez. Robi wrażenie groźnego, muskularne­go, silnego, wzbudzającego respekt, pełnego dumy atlety.
Głowa. Pojemna o szczególnym wyrazie i charakterze, krótka i szeroka (ale nie tak szeroka jak u mastiffa). Bruzda wyraźnie za­znaczona, zmarszczki na czaszce i twarzy.
Pysk. Gruby, dość krótki, lecz nie przesadnie, lekko wyskle-piony, wygięcie miernie zaznaczone, kwadratowy. Krawędź czo­łowa, bardzo wyraźna tworząca kąt 50°, głęboka jama czołowa.
F a f 1 e. Szerokie, ciemne, mniej głębokie u psów z czerwoną maską, pionowe albo nachylone lekko za podniesioną brodą, gdy głowa jest w położeniu poziomym. Dolne wargi: obwisłe, luźne, lekko pofałdowane i grube. Szczęki bardzo silne, szerokie, kwadra­towe. Żuchwa winna wystawać co najmniej 1 cm.   Zęby: nie­zwykle silne, gorsze okazy pokazują siekacze. Kły silne i lekko zakrzywione.
Oczy. Dość szeroko rozstawione, duże, niezbyt wypukłe ani wybałuszone, czasami łzawe. Łuki nadoczne silnie zarysowane.
Policzki. Wystają i są silnie rozwinięte o wyraźnej kości i są dobrze umięśnione.
Uszy. Średnie, raczej małe, u nasady nieco wzniesione, opa­dające. W barwie nieco ciemniejsze niż reszta szaty, lecz z niezbyt dużym kontrastem, dobrze osadzone, koniec zaokrąglony, nigdy trójkątny.
Szyja. Bardzo silna, krótka i muskularna, z silnym podwójnym fałdem, który dochodzi do mostka.
Klatka piersiowa. Potężna, głęboka, bardzo szeroka, zachodząca daleko poniżej łokci. Żebra silne i wygięte. Łopatki muskularne i proste.
Grzbiet. Krótki i muskularny. Kłąb wyrazisty, wystaje ponad linię grzbietu, która przebiega równo do zadu. Zad nie zaokrąglo­ny, ani podwyższony, lecz opada ku ogonowi. Brzuch wyraźnie od­cięty od piersi z łagodnym przejściem.
Kończyny przednie. Silne, muskularne, proste, u psów o bardzo silnej piersi robią wrażenie lekko wygiętych. Stopy silne, palce zwarte, pazury wyraziste.
Kończyny tylne. Muskularne, do stawu skokowego krótkie, staw skokowy żylasty o właściwych kątach.
Ogon. Średnio długi, krótko uwłosiony, wyraźnie cieńszy ku końcowi, nie sięga poza staw skokowy, z reguły noszony jak u po-intera.
Wielkość od 60 do 70 cm w kłębie, suki nieco mniej, najbardziej pożądana 60 do 63 cm.
Waga. Typ ciężki 45 do 55 kg i więcej, typ średni 40 do 45 kg, jednakże przy obu płciach nie mniej niż 40 kg.
Szata. Zwykle żółta, izabelowata aż do mahoniowej, często jasno-żółta, złotożółta, ogniścieczerwona, rzadziej morengowana. Maść jednolita w ciepłych tonach najbardziej poszukiwana. Nieliczne i małe odznaki dopuszczalne. Włos cienki i krótki. Maska czerwona albo czarna.   Odróżnia się psy o maści jednolitej (bez maski) i z czarną maską. Przy czarnej masce oczy, powieki, fafle, nos ciemne aż do czarnego. Przy maści jednolitej (bez maski) również jaśniejsze tony, żółte i brązowe dopuszczalne. W każdym razie u psów jednobarwnych należy przedkładać psy o ciemnych oczach nad psy jasnookie.
Błędy. Lekka, charcia budowa i słaba muskulatura, sierść długa i falista. Głowa zbyt mała, za długa, za sucha, trapezowata. Pysk cienki, wąski, szpiczasty, za długi, za krótki, płaski, mięsisty i tłu­sty. Wargi zbyt obwisłe lub wąskie. Wyraz twarzy zamazany albo zbyt ostry, oczy jasne, wybałuszone lub małe. Policzki zbyt pła­skie, uszy za duże lub za małe albo trójkątne. Szyja długa, cienka, bez fałd. Pierś wąska, brzuch obwisły, grzbiet zapadły lub o prze­budowanym zadzie. Brak kłębu, płaskie lub wykręcone łokcie. Nogi nie proste, stromy zad, postawa krowia lub beczkowata, sto­py zajęcze, długie pazury. Ogon — wszelkiego rodzaju zmiany jak zagięcia lub skrócenia. Ogólnym błędem jest brak harmonii lub wyrazu, cięcie uszu lub ogona.

Polecane strony :

Copyright 2011