psy

FRANCUSKIBULLDOG

Francuski bulldog jest również członkiem tej samej grupy. Nie­wątpliwie płynie w jego żyłach krew dawnych brytanów, lecz prócz tego ma on zapewne domieszkę krwi pinczera lub terriera. Podczas gdy angielskiego bulldoga charakteryzuje flegmatyczność, cierpliwość, a w razie podrażnienia nieustępliwa zaciętość, to fran­cuski bulldog jest pieskiem raczej żywym, w miarę czujnym i we­sołym, bystrym pokojowcem. O ile bulldoga angielskiego można by nazwać karykaturalnym uosobieniem grozy, o tyle francuskiego jego kuzyna wesołą groteską. Przypomina on wyglądem bulldoga angielskiego, lecz jest od niego bardziej ruchliwy i żywotny. Rasa ta z pochodzenia i nazwy francuska cieszy się szczególną popular­nością w Ameryce i tam też ostatnio można spotkać najtypowsze okazy. Dlatego też podaję jego opis na podstawie wzorca, przyję­tego przez amerykański Kennel Klub.
WZORZEC Ogólne wrażenie. Francuski bulldog winien wywierać wrażenie psa żywego, inteligentnego, muskularnego, o ciężkim kośćcu, gład­kiej szacie, krępego, wzrostu średniego lub małego.
Proporcja i symetria. Poszczególne cechy charakterystyczne winny być we właściwej do siebie proporcji tak, by żadna przez nadmiernie lub zbyt słabe zaakcentowanie nie zachwiała właści­wej proporcji całości.
Cechy płci. Porównując osobniki różnej płci musimy poczynić pewne ustępstwa na korzyść suk, u których cechy charakterystycz­ne rasy nie występują tak wyraziście jak u psów.
Głowa. Powinna być duża i graniasta. Szczyt czaszki między uszami płaski, czoło natomiast lekko wysklepione. Krawędź czołowa wyrazista z wyraźnym zagłębieniem między oczyma. Pysk powinien być szeroki, głęboki i bardzo znacznie cofnięty, mięśnie policzkowe dobrze rozwinięte, nos nadzwyczaj krótki, nozdrza sze­rokie z wyraźnie dzielącą je linią pionową. Nos i fafle winny być czarne. Fafle grube i szerokie, zwisające obustronnie nad żuchwą, dochodzące do dolnej wargi i zakrywające zęby, które przy zam­kniętym pysku nie powinny być widoczne. Żuchwa winna być głę­boka, graniasta, szeroka, wysunięta ku przodowi i ku górze.
Oczy. Winny być szeroko rozstawione, głęboko osadzone w czaszce, możliwie daleko od uszu, okrągłe, średniej wielkości ani zapadłe, ani wybałuszone, ciemne. Gdy pies patrzy przed sie­bie, nie powinny być widoczne ani spojówka, ani białko.
Uszy. Nietoperze, szerokie u nasady, długie, z okrągłymi koń­cami, wysoko na czaszce osadzone, lecz niezbyt blisko siebie, sto­jące, z wnętrzem skierowanym ku przodowi. Skóra na uszach cienka i miękka.
Szyja. Winna być gruba i ładnie wygięta, z obfitą luźną skórą na podgardlu.
Tułów. Winien być krótki i zaokrąglony. Klatka piersiowa: sze­roka, głęboka i pełna, dobrze ożebrowana. Brzuch wciągnięty.
Grzbiet karpiowaty, lekko obniżony za kłębem. Powinien być silny i krótki, szeroki przy kłębie, a zwężający się ku lędźwiom.
Kończyny przednie. Winny być krótkie, silne, proste, muskular­ne i szeroko rozstawione. Kończyny tylne: silne i musku­larne, dłuższe niż przednie, tak że lędźwie górują nad kłębem. Stawy skokowe niskie. Stopy średniej wielkości, zwarte i silne. Palce zwarte, dobrze wykrojone o wysokich kostkach i krótkich tępych pazurach. Tylne nieco dłuższe niż przednie.
Ogon. Winien być bądź to prosty, bądź to korkociągowy (lecz nie zakręcony), krótki, nisko osadzony, o grubej nasadzie i cienkim końcu, w spokoju noszony nisko.
Maść. Dopuszczalne są wszelkie kolory morengowane, szaropło-we, białe, morengowane z białym i w ogóle wszystkie oprócz dy­skwalifikuj ący ch.
Wady dyskwalifikujące. Uszy inne niż nietoperzowate. Maść czarna z białym, czarna podpalana, brązowa (wątrobiana), my-szata lub czarna (jednolicie czarna). Oczy o różnej barwie, nos inny niż czarny, zajęcza warga, wszelkie zniekształcenia, waga po­nad 12,5 kg.
Moim zdaniem wymagania odnośnie maści powinny być u nas raczej złagodzone, bowiem wiele pięknych okazów spotyka się właśnie wśród biało-czarnych łaciatych. Tolerancja byłaby tu wskazana, podobnie jak u bulldoga angielskiego, gdzie maść nie wpływa na kwalifikację.
Różnica między angielskim a francuskim bulldogiem uzewnętrz­nia się przede wszystkim w głowie. U francuskiego bulldoga cha­rakterystyczny wygląd głowy powstaje dzięki wysklepionemu z przodu czołu, stojącym uszom oraz mniejszej ilości zmarszczek na pysku, który przez to nabiera weselszego wyrazu.
Psy te nie mogą być zaliczone do psów użytkowych. Są one jed­nak miłymi, pociesznymi psami pokojowymi, pożytecznymi stró­żami. Szczególnie nadają się do mieszkań miejskich, bo nie wyma­gają większej przestrzeni do wybiegu. Hodowla ich jest niezbyt łatwa, bo suki (podobnie jak u bulldoga) rodzą ciężko i mają zwy­kle nieliczne potomstwo.

Polecane strony :

Copyright 2011