psy

INNE WYŻŁY

WEIMARANER. Obok typowego wyżła krótkowłosego (Deutsch Kurzhaar) występuje w Niemczech i Austrii podobny do poprzed­nio opisanego — weimaraner.
Głowa jego wydaje się dłuższa dzięki silniejszemu guzowi poty­licznemu. Uszy zakończone są raczej szpiczasto. Sierść jest bar­dziej jedwabista, maść szara od srebrzystej poprzez myszatą do sarniej. Jest to pies raczej leśno-wodny; w pracy polowej wol­niejszy.
weimaraner trójbarwny. Masywnej budowy jak wyżeł sta­rego typu, maści dereszowatej z żółtymi oznakami nad oczyma, na wargach, policzkach i piersi lub też szpakowatej z białymi cętka­mi i czekoladowymi lub rdzawymi łatami.
wyżeł węgierski (magyar vizsla). Jest w sylwetce bardzo po­dobny do niemieckiego wyżła. Głowę ma suchą z wyraźniejszą niż u niemieckiego wyżła krawędzią czołową. Typową jest maść żółta we wszystkich odcieniach żółtobułczanej. Uważany jest za psa o dobrych zaletach wyżła polowego, uniwersalnego, o żywych chodach.
długowłosy wyżeł niemiecki (Deutsch Langhaar). Powstał on przypuszczalnie z krzyżówki ogara z płochaczami. Popularny był raczej jako pies leśników, poza tym używany do pracy wodnej. Budową odpowiada mniej więcej odmianie krótkowłosej, ale szata powinna być podwójna, o prostych lub lekko falistych włosach pokrywy i bardzo zwartym podszyciu. Maść brązowa jednolita lub z jasną koszulką lub też biała w brązowe łaty lub cętki.
duży munsterlander. Jest to czarnobiała długowłosa odmia­na wszechstronnego psa myśliwskiego.
wyżeł szorstkowłosy. Odmienną rasę stanowią wyżły szorst-kowłose (Deutsch Drahthaar). Kilkadziesiąt lat temu różne stowarzyszenia hodowców i myśliwych rozróżniały odrębnie „Draht­haar", „Stichelhaar", „Pudelpointer" i „Griffon". W okresie mię­dzywojennym w Niemczech połączono związki hodowców psów w jeden i trzeba przyznać, że wyszło to hodowli na dobre, bo wy­tknięto jeden cel całej hodowli, jednocząc wysiłki wielu hodowców, by uzyskać jednolitego psa użytkowego — szorstkowłosego. Bu­dowa anatomiczna tego psa powinna być analogiczna do budowy krótkowłosego a szata szorstka, robocza, o dobrej pokrywie i gę­stym podszyciu.
Jakkolwiek rasie tej nadali nazwę Niemcy (Deutsch Drahthaar) i dużo uczynili w kierunku jej wyrównania i rozpowszechnienia, to jednakże podobne psy występują też w innych krajach (francu­ski — grijfon a poił dur lub wioski spinone). Również i w Polsce spotykało się rodzimą rasę wyżła szorstkowłosego. Po ukazaniu się w 1948 r. pierwszego wydania tej książki spotkał mnie zarzut, iż kierując się „szowinizmem kynologicznym" chcę nadać nazwę „polski" dla tego psa. Otóż dla wyjaśnienia pragnę stwierdzić, że Bechstein w swej encyklopedii łowieckiej (wyd. Gotha 1820—1822) nazywa wyżła szorstkowłosego „Wasserhund", „polnischer Hiih-nerhund" lub „Niederldnder" i opisuje w tych słowach: „pochodzi z Polski, jest krótszy i bardziej krępy niż długowłose psy na kury, ma silniejszą głowę, krótszy pysk, szerszy nos, krótsze uszy, szcze­gólnie silną pierś i nogi oraz dłuższy kędzierzawy włos tworzący na uszach kosmyki, zwykle brązowy lub w białe łaty albo też morengowany. Z natury chętnie idzie do wody. Tak więc nazwę „polskiego" nie ja wymyśliłem, lecz powołuję się na niemieckie źródła z czasów, gdy jeszcze Niemcy nie twierdzili, iż wszystko co dobre musi być niemieckie. Nie twierdzę też, że to jest pies wy­łącznie polski, lecz wskrzeszając dawną nazwę pragnąłem zachęcić polskie łowiectwo do żywszego zainteresowania się tą odmianą.
Wreszcie stwierdzić należy, że psy tego typu występują względ­nie występowały, również na Bałkanach, a Czesi wprowadzili, własną, wyrównaną i ładną odmianę zwącą się „cesky fousek".
Życzyć by sobie należało, aby polskie łowiectwo i kynologia zajęły się gorliwie tą rasą i z materiału krajowego wyselekcjonowały dobrego wyżła szorstkowłosego, przy czym, nawiązując do dawnych tradycji, właśnie pies w białe lub szare łaty mógłby być typowym dla naszych łowisk. Oczywiście przede wszystkim należałoby położyć nacisk na budowę i użyteczność, lecz na większe zainteresowanie zasługują psy łaciate jako żywo umaszczone. Ponieważ pies ten ma być psem wszechstronnym, moim zdaniem w budowie należałoby żądać więcej nieco siły, niż u niemieckiego wyżła krótkowłosego, kładąc większy nacisk na dobrą pracę wodną i leśną, ciętość i instynkt obrończy, a mniejszy na pracę polową, do której użyć by należało raczej pointera lub settera.
Warto tu też dodać, że myśliwi śląscy zgrupowani w Powiatowej Radzie Łowieckiej w Rybniku przyczynili się znacznie do podniesienia krajowej hodowli wyżła szorstkowłosego.
GRIFFON. Sądzę, że słuszne jest przypuszczenie niektórych ky­nologów, iż wyżły krótkodługoi szorstkowłose są rasami stary­mi, raczej niezależnie od siebie się rozwijającymi, a nie odmianą tej samej rasy różniącej się tylko sierścią. Za teorią tą przemawia okoliczność, iż na dawnych obrazach i w opisach widać dość znacz­ne różnice w typie tych trzech ras, a dopiero tendencje unifikacyj­ne ostatnich dziesięcioleci spowodowały przez selekcję oraz do­prowadzenie krwi wyżła krótkowłosego (w szczególności pointera) do obu tych ras, iż zbliżyły się one więcej do siebie wyglądem. Dawne rysunki wyżła szorstkowłosego pozwalają przypuszczać, iż są one spokrewnione z owczarkiem kosmatym utrzymanym dotąd w tzw. typie staroniemieckim czy też rosyjskim, a może i staro-angielskim tzw. bobtail.
Pies ten pochodzący z Francji, a niemniej licznie reprezento­wany w Belgii, uważany jest za psa głównie do polowań wodnych. Nazywany jest w tych krajach „Barbet" lub Grijfon d'arret, a ostatnio „grijfon a poił dur". Ten ostatni zbliżony jest wyglądem do szorstkowłosego Niemca. Dawniejszy typ ma szatę wełnistą, lokowatą lub kędzierzawą ze skłonnością do dzielenia się sierści na grzbiecie. W pracy posługuje się raczej dolnym wiatrem. Nie ma on chodów wyżła, a przeciwnie, często charakterystyczny chód taneczny, drobiący. Poza tym w charakterze ich odnaleźć można coś z pudla, lecz i wiele z owczarka. Wskazuje to, iż są one silnie spokrewnione z dawną formą kosmatych owczarków. Również maść (brązowa we wszystkich odcieniach, często z dużą domieszką białego, czasem czarnobiała) wskazuje na to pochodzenie, gdyż maść taka poza tym u wyżłów nie występowała.

Polecane strony :

Copyright 2011