psy

IRLANDZKI TERRIER

Irlandzki terrier, rzadko u nas spotykany, stanowi niewątpliwie pradawny typ psa krajowego. Sportowa hodowla zajęła się nim stosunkowo niedawno — u schyłku ubiegłego stulecia. Rasa ta ma te same walory użytkowe jako terrier myśliwski co airedale — szczególnie w buszówce wodnej i w tępieniu gryzoni. Irlandczycy przypisują mu niezwykłą wierność i przywiązanie. Wyglądem przypomina terriera; wzrost ma pośredni między airedale a fokster-rierem, ale jest od nich trochę mniej szlachetny i grubszej budowy. Charakteryzuje go maść jednolita „irlandzka" od żółtej do rudej. W kraju ojczystym noszą przydomek ,.the dare-devils" („wcielone diabły"), co wskazuje na temperament psa odważnego, który na rozkaz pana przy taszczy diabła z piekła. Rasa ta jest narodową dumą Irlandczyków, którzy chlubią się tym, że hodują psa nie tyle dla jego walorów wystawowych, lecz psa towarzysza człowieka, przyjaciela dzieci i idealnego psa domowego oraz towarzysza ło­wów w rozumieniu angielskim, którego cechuje nieustraszona od­waga.
WZORZEC (Irish Terrier Clubu) Głowa. Długa, płaska, raczej wąska między uszami, łagodnie zwężająca się ku oczom, sucha bez fałd skórnych. Krawędź czoło­wa ledwie dająca się spostrzec z profilu. Szczęki silne i musku­larne, niezbyt silne w policzkach, dostatecznie długie. Lekka za-padlina pod oczyma zapobiega charciemu wyrazowi.
Zęby. Silne i równe.
Wargi. Nie tak suche jak u bullterriera, lecz ściśle przylega­jące, przez sierść powinna przeświecać czarna ich barwa. Nos. Czarny.
Oczy. Ciemnoorzechowe, małe, niewybałuszone, pełne życia, ognia i inteligencji.
Uszy. Małe w kształcie litery V, umiarkowanej grubości, do­brze osadzone, opadające ku przodowi ściśle ku policzkom, bez frędzli; sierść na nich krótka i ciemniejsza niż na reszcie ciała.
Szyja. Właściwej długości, miarowo rozszerzająca się ku łopat­kom, dobrze osadzona, bez podgardla. Z reguły włos tworzy wirek z obu stron karku dochodzący prawie do nasady ucha.
Klatka piersiowa. Muskularna, lecz nie pełna i nie szeroka.
Łopatki. Smukłe, długie, ukośne do grzbietu.
Tułów. Umiarkowanie długi, grzbiet silny i prosty bez śladu wiotkości. Żebra: właściwie osadzone, raczej głębokie niż zaokrą­glone, dobrze osadzone w grzbiecie: Lędźwie: szerokie i silne lekko wysklepione. Zad: silny i muskularny, silne uda, wiązania zwarte.
Ogon. Z reguły przycięty, wolny od frędzli i „piór", dobrze okryty szorstką sierścią, wysoko osadzony, wesoło noszony, lecz nie ponad grzbietem ani zwinięty.
Kończyny. Umiarkowanej długości, dobrze osadzone w łopatce, proste, o silnym kośćcu i umięśnieniu, o swobodnej akcji łokcia, staw skokowy dobrze osadzony, pęciny krótkie i proste, o mało odznaczających się stawach. Zarówno przednie, jak i tylne kończy­ny w ruchu wyrzucane ku przodowi, kolana nie wyrzucane na boki.
Stopy. Silne, zaokrąglone i raczej małe, palce wysklepione, nie odstawione na boki lub ku środkowi, czarne pazury bardzo pożą­dane.
Sierść. Twarda i druciana, nie miękka lub jedwabista, ani nie za długa, by nie zacierały się kontury psa, szczególnie partii tylnej, prosta i płaska nie kosmata, bez loków czy wełnistości. Na partii twarzowej taka sama jak na reszcie ciała, lecz krótka (około 1k cala = 6 mm), raczej gładka i prosta, jedynie lekka broda dopu­szczalna z włosów dłuższych niż pozostałe i to jest jego charakte­rystyczną cechą. Kończyny bez „piór", pokryte jak głowa, ale sierścią twardą jak na reszcie ciała, lecz nie tak długą.
Maść. Jednolita, najbardziej pożądana ruda, czerwona, płowa, pszenna lub żółtoczerwona. Biała barwa występuje na piersi i ła­pach. Białe łapy budzą więcej zastrzeżeń niż plamy na piersiach, bowiem białe plamy na piersiach występują często we wszystkich rasach u psów jednobarwnych.
Wzrost i symetria. Pożądana waga w kondycji wystawowej dla psa 24 funty (ok. 11 kg), dla suki 22 funty (ok. 10 kg). Pies powi­nien wywierać wrażenie żywego, aktywnego i sprężystego, powi­nien być masywny, lecz nie ciężki, powinna go cechować szybkość wytrwałość i siła. Nie powinien być ani krępym ani niezdarnym. Raczej powinien uosabiać szybkość.
Temperament. Psy cięte, bywają zwykle ponure i złośliwe. Irlandzki terrier jest wyjątkiem. Jest niezwykle łagodnego cha­rakteru szczególnie w stosunku do człowieka, choć trzeba przyznać, że może być skory do wdania się w awanturę z psami. Posiada bezkompromisową, bezwzględną odwagę. Z nieposkromioną pasją, ślepy na niebezpieczeństwo rzuca się na przeciwnika. Stąd rasa ta zyskała sobie swój chlubny przydomek. Poza tym jednak charak­teryzuje je spokojny, czuły charakter. Kiedy nie jest „na służbie", jest on spokojny, szuka pieszczot i gdy widzi się go, jak czule i nieśmiało tuli łeb do rąkana, nie można sobie wyobrazić, że ten sam pies w „akcji" wykazuje odwagę lwa walcząc do ostatniego tchu. Wykazuje on niezwykłe przywiązanie i znane są wypadki, że odszukiwał ślad swego pana na niewiarogodnie długi dystans.
Wady dyskwalifikujące. Jasny nos, pazury i stopy; zbyt wiele białego na piersiach; ciemny nalot na partii twarzowej; przodogryz lub prognatyzm; sierść kosmata, lokowata lub miękka; nierówna maść.

Polecane strony :

Copyright 2011