psy

JAPOŃSKI CZIN

Anglicy, jako naród żeglarzy i kupców, już dawno sprowadzili z Japonii pieska zwącego się tam Japonese lub Japan-tsin (czin znaczy po japońsku pies). Znalazł on w Anglii grupę miłośników — hodowców, którzy stworzyli klub i ustalili jego wzorzec.
WZORZEC Głowa. Stosunkowo duża w proporcji do całości, bardzo szeroka i kuliście wysklepiona. Pysk silny i szeroki, bardzo krótki od oczu do nosa. Szczęka nieco zadarta ku górze. Żuchwa też nieco zagięta lub bardzo krótka. Przodogryz nie jest wadą, o ile zęby nie są widoczne. Grzbiet nosa bardzo krótki, koniec szeroki, noz­drza otwarte, stonowany z maścią psa, tj. czarny u biało-czarnych, a czerwony lub ciemnomięsistej barwy u białobrązowych lub białożółtych.
Oczy. Duże, ciemne, lśniące, raczej wypukłe i szeroko rozsta­wione.
Uszy. Małe, w kształcie litery V, ozdobione frędzlami, szeroko rozstawione, wysoko osadzone i opadające ku przodowi. Szyja. Krótka i dość gruba.
Tułów. Zwięzły i graniasty, grzbiet krótki. Klatka piersi o-w a głęboka, sylwetka krępa. Tułów i nogi winny być równej wy­sokości.
Ogon. Zawinięty zwartym pierścieniem na grzbiecie, bardzo obficie owłosiony, tworzy jakby pióropusz nad zadem.
Kończyny. Kościec powinien być raczej cienki, przez co nogi wydają się smukłe, zdobne w obfite pióra. Stopy drobne, raczej długie, pies stoi na palcach, o ile stopy są owłosione, to pióra nie powinny ich poszerzać, lecz raczej wydłużać.
Szata. Włos bardzo obfity, długi, prosty (raczej jedwabisty), bez fal, loków lub kędziorów, niezbyt płaski, z tendencją do odstawa-nia, szczególnie na szyi, tworząc grzywę lub kryzę. Uda silnie owło­sione, „porciate", ogon puszysty.
Maść. Czarna, biała lub czerwonobiała łaciata. Czerwień we wszystkich tonach, beż, żółta, pomarańczowa, a także morengo-wana, lecz im soczystsza i wyraźniejsza barwa, tym lepiej. Biel powinna być czysta, a łaty możliwie równo rozłożone na tułowiu, policzkach i uszach.
Wzrost: około 25 cm.
Waga: 2—4 kg, przy dobrej budowie mniejsze są wyżej cenione. Podany angielski wzorzec nie wspomina o bardzo charaktery­stycznej cesze tej rasy — o bardzo wygiętej szyi, przez co pies nosi głowę wysoko, jakby zadzierając nos spoglądał z pogardą na oto­czenie. Poza tym pieski te mają charakterystyczny chód. Przednie kończyny podnoszą wysoko jak konie cyrkowe, co nadaje im swo­istego wdzięku. Są one typowymi salonowcami, przy tym są bardzo czujne, a jeśli popadną w zdenerwowanie podnoszą jazgotliwy wrzask, który może nie przyzwyczajonego słuchacza wytrącić z równowagi, tym bardziej, że nie tak łatwo jest je uspokoić, a ew. kara może nawet spotęgować ten atak jakby histerycznej furii. W Polsce japończyków rasowych było i jest bardzo mało, a często mniej udane pekińczyki lub ich krzyżówki bywają prezentowane jako japończyki. Pamiętać należy, że jest to odmienna rasa od chińczyka i nie należy ich ze sobą krzyżować, bowiem rezultaty są złe nie dając ani pekińczyka ani japończyka, po prostu jest to wtedy kundlowaty karzełek nieokreślonej rasy.

Polecane strony :

Copyright 2011