psy

KOMONDOR

Według Węgrów komondor uchodzi nie tylko za dobrego stróża, lecz i za psa pojętnego i łatwego w tresurze. Jest to zrozumiałe, gdyż pies ten jako towarzysz pasterzy przez wielowiekową współ­pracę z człowiekiem musiał nabyć cech pożądanych.
Jako stróż obejścia i stada dorosły pies jest poważnym, rozsąd­nie odważnym i bardzo wiernym. W młodości jednak jest on tak samo rozbawiony i wesoły jak inne młode zwierzęta. W stosunku do pana jest w pełni oddany. Obcych jednakże, którzy zbliżają się do niego za dnia czy w nocy atakuje z pasją, a obrona podnieca jeszcze tę pasję. Jedynie łagodnością można złagodzić nieco jego gniew. Dzięki tym cechom przyrodzonym komondor przy stadzie nie spełnia funkcji owczarskich, lecz stróżowsko-obrończe, szcze­gólnie przez to, że chroni je w czasie przebywania na pastwiskach przed drapieżnikami. Nieustraszoną odwagę okazuje zarówno wo­bec drapieżników, jak i wobec innych psów.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Jest to pies imponującej siły i odwagi przy proporcjonalnej sylwetce. Pies duży, muskularny o silnym kośćcu. Wzbudza respekt. Jego zdecydowany sposób bycia oraz inteligent­ne i mądre spojrzenie stwarzają korzystną całość.
Głowa. Pokryta długą sierścią tak, że czoło wydaje się dużo szersze, a głowa dużo krótsza. Po zczesaniu włosa czaszka z profilu okazuje się lekko wysklepiona. Krawędź czołowa umiarkowana. Grzbiet nosa jest nieco krótszy niż długość czaszki, prosty, prawie równoległy do przedłużonej linii czaszki. Grzbiet nosa nie jest ostry, lecz szeroki. Nozdrza szerokie. Koniec nosa tępawy, czarny. Psy o nosie nakrapianym lub cielistym powinny być bezwzględnie eliminowane. Nos o kolorze łupku lub ciemnobrązowy nie jest pożądany, lecz przejściowo w hodowli dopuszczalny.
Wargi i fafle ściśle przylegające przykrywają uzębienie. Krawędzie warg czarne, w kącikach ząbkowane. Partia pyska po­kryta jesfw większej części długą sierścią. Kraj warg jest czarny lub stalowoszary. Szczęki z potężnymi białymi zębami zamykają dokładnie jamę paszczy. Zęby zachodzą na siebie ściśle.
Uszy. Raczej nisko osadzone i lekko odgięte przylegają do boków głowy, średniej wielkości, tępo zbiegające się ku końcom, pokryte długim włosem.
Oczy. O wiernym wyrazie, średniej wielkości, migdałowego kształtu, niezbyt głęboko osadzone, otoczone kosmatymi brwiami. Tęczówka kawowa lub ciemniejsza, jaśniejszy kolor niepożądany. Krawędzie powiek koloru łupku.
Szyja. Pokryta długą sierścią, muskularna i średnio długa (wy­daje się krępa), umiarkowanie wygięta, tak że głowa noszona jest wysoko. Podgardle niedopuszczalne.
Klatka piersiowa potężna, głęboka, umiarkowanie wysklepiona, nie wąska. Pierś muskularna i o właściwej proporcji wszerz.
Kłąb. Zlewa się pozornie z szyją i nie występuje wyraźnie. Przejście od kłębu do grzbietu dość długie. Grzbiet nie może być ani wygięty ani wklęsły. Grzbiet i lędźwie szerokie, zad szeroki muskularny, łagodnie opadający. Brzuch dość pełny ku tyłowi lekko wciągnięty, jednakże nie podkasany jak u charta.
Tułów. Tworzy z kończynami regularny czworobok, a przednie wskutek szerokiej piersi są dość rozstawione, tylne zaś stoją na linii kości miednicowej i w ten sposób pies pokrywa sobą dość dużą powierzchnię.
Kończyny przednie. W miarę rozstawione wskutek dużej szero­kości klatki piersiowej.
Silny kościec pokrywa dobrze rozwinięta muskulatura. Oglą­dane ze wszystkich stron wyglądają one jak pionowe słupki. Ramię związane ściśle z tułowiem, łokcie nie odstające. Nogi pokryte są równomiernie zwisającą sierścią nie tworzącą jednakże piór.
Kończyny tylne. Silny kościec i silne mięśnie okryte dookoła równomiernym długim włosem w sfilcowanych kosmach. Nogi tyl­ne nie mogą być podstawione pod brzuch, lecz i nie mogą być również odstawione ku tyłowi. Podudzie powinno wypadać pod k. siedzeniową. Stawy skokowe nie za strome, równoległe do siebie. Ewentualnie zdarzające się wilcze pazury należy usunąć.
Stopy. Ściśle zwarte, dość duże. Tylne nieco silniejsze, okryte długą sierścią, spod której wyglądają czarne lub co najmniej szare pazury. Podeszwy twarde elastyczne, czarne.
Ogon. Tworzy proste przedłużenie zadu, ku dołowi podciągnięty, a przy końcu lekko odchylony ku górze, sięga do stawu skokowego. Ogon pokryty na całej długości gęstym i długim włosem, nie two­rzącym piór, dotykającym prawie ziemi. W podnieceniu podnosi pies ogon do linii grzbietu. Ogona nie wolno ucinać. Psy urodzone z krótkimi ogonami eliminuje się z hodowli.
Szata. Cała powierzchnia ciała komondora pokryta jest długim, kosmatym, miękkim i gęstym włosem, skłonnym do sfilcowania. U psów nieczesanych sierść na przednich kończynach, klatce pier­siowej, brzuchu, zadzie, udach i ogonie zbija się, tworząc filc. Im dłuższe i im bardziej kosmate owłosienie, tym lepiej — jakkolwiek długość sierści jest różna na różnych częściach ciała. Długi włos zaczyna się na głowie i uszach i wydłuża się na tułowiu, najdłuższy zaś jest na udach i ogonie. Krótszy włos, choć jest jeszcze raczej długi — jest na kończynach, wargach i pysku. Zbyt kędzierzawa sierść nie jest pożądana.
Maść. Biała, inna niedopuszczalna.
Wielkość. Im wyższy jest komondor tym lepiej, u psa najniższa dopuszczalna wysokość w kłębie 65 cm, u suk 55 do 60 cm.
Wady dyskwalifikujące. Pstrokaty lub cielisty nos, wysoko osa­dzone, małe uszy, oczy kawki, sierść na głowie i froncie kończyn krótka i gładka, wielobarwność, ogon silnie zakręcony.
Do podanej charakterystyki należałoby dodać, że komondor w prymitywnych warunkach puszty wygląda wprost groteskowo i mało zachęcająco; obwieszony kudłami zbitego filcu ma wygląd leniej ącego wielbłąda. Trzymany w bliższym kontakcie z człowie­kiem wymagałby on pieczołowitego pielęgnowania szaty, która za­niedbana ma skłonność do sfilcowania się, do czego nie można dopuścić u psa pokojowego. Z tych też względów na pokój owca nie bardzo się on nadaje, a szczególnie w ośrodkach przemysło­wych, gdzie pył węglowy i sadza wbijające się w sierść, stworzy­łyby obraz mało ponętny.

Polecane strony :

Copyright 2011