psy

KOMONDOR

Wed艂ug W臋gr贸w komondor uchodzi nie tylko za dobrego str贸偶a, lecz i za psa poj臋tnego i 艂atwego w tresurze. Jest to zrozumia艂e, gdy偶 pies ten jako towarzysz pasterzy przez wielowiekow膮 wsp贸艂颅prac臋 z cz艂owiekiem musia艂 naby膰 cech po偶膮danych.
Jako str贸偶 obej艣cia i stada doros艂y pies jest powa偶nym, rozs膮d颅nie odwa偶nym i bardzo wiernym. W m艂odo艣ci jednak jest on tak samo rozbawiony i weso艂y jak inne m艂ode zwierz臋ta. W stosunku do pana jest w pe艂ni oddany. Obcych jednak偶e, kt贸rzy zbli偶aj膮 si臋 do niego za dnia czy w nocy atakuje z pasj膮, a obrona podnieca jeszcze t臋 pasj臋. Jedynie 艂agodno艣ci膮 mo偶na z艂agodzi膰 nieco jego gniew. Dzi臋ki tym cechom przyrodzonym komondor przy stadzie nie spe艂nia funkcji owczarskich, lecz str贸偶owsko-obro艅cze, szcze颅g贸lnie przez to, 偶e chroni je w czasie przebywania na pastwiskach przed drapie偶nikami. Nieustraszon膮 odwag臋 okazuje zar贸wno wo颅bec drapie偶nik贸w, jak i wobec innych ps贸w.
WZORZEC Wra偶enie og贸lne. Jest to pies imponuj膮cej si艂y i odwagi przy proporcjonalnej sylwetce. Pies du偶y, muskularny o silnym ko艣膰cu. Wzbudza respekt. Jego zdecydowany spos贸b bycia oraz inteligent颅ne i m膮dre spojrzenie stwarzaj膮 korzystn膮 ca艂o艣膰.
G艂owa. Pokryta d艂ug膮 sier艣ci膮 tak, 偶e czo艂o wydaje si臋 du偶o szersze, a g艂owa du偶o kr贸tsza. Po zczesaniu w艂osa czaszka z profilu okazuje si臋 lekko wysklepiona. Kraw臋d藕 czo艂owa umiarkowana. Grzbiet nosa jest nieco kr贸tszy ni偶 d艂ugo艣膰 czaszki, prosty, prawie r贸wnoleg艂y do przed艂u偶onej linii czaszki. Grzbiet nosa nie jest ostry, lecz szeroki. Nozdrza szerokie. Koniec nosa t臋pawy, czarny. Psy o nosie nakrapianym lub cielistym powinny by膰 bezwzgl臋dnie eliminowane. Nos o kolorze 艂upku lub ciemnobr膮zowy nie jest po偶膮dany, lecz przej艣ciowo w hodowli dopuszczalny.
Wargi i fafle 艣ci艣le przylegaj膮ce przykrywaj膮 uz臋bienie. Kraw臋dzie warg czarne, w k膮cikach z膮bkowane. Partia pyska po颅kryta jesfw wi臋kszej cz臋艣ci d艂ug膮 sier艣ci膮. Kraj warg jest czarny lub stalowoszary. Szcz臋ki z pot臋偶nymi bia艂ymi z臋bami zamykaj膮 dok艂adnie jam臋 paszczy. Z臋by zachodz膮 na siebie 艣ci艣le.
Uszy. Raczej nisko osadzone i lekko odgi臋te przylegaj膮 do bok贸w g艂owy, 艣redniej wielko艣ci, t臋po zbiegaj膮ce si臋 ku ko艅com, pokryte d艂ugim w艂osem.
Oczy. O wiernym wyrazie, 艣redniej wielko艣ci, migda艂owego kszta艂tu, niezbyt g艂臋boko osadzone, otoczone kosmatymi brwiami. T臋cz贸wka kawowa lub ciemniejsza, ja艣niejszy kolor niepo偶膮dany. Kraw臋dzie powiek koloru 艂upku.
Szyja. Pokryta d艂ug膮 sier艣ci膮, muskularna i 艣rednio d艂uga (wy颅daje si臋 kr臋pa), umiarkowanie wygi臋ta, tak 偶e g艂owa noszona jest wysoko. Podgardle niedopuszczalne.
Klatka piersiowa pot臋偶na, g艂臋boka, umiarkowanie wysklepiona, nie w膮ska. Pier艣 muskularna i o w艂a艣ciwej proporcji wszerz.
K艂膮b. Zlewa si臋 pozornie z szyj膮 i nie wyst臋puje wyra藕nie. Przej艣cie od k艂臋bu do grzbietu do艣膰 d艂ugie. Grzbiet nie mo偶e by膰 ani wygi臋ty ani wkl臋s艂y. Grzbiet i l臋d藕wie szerokie, zad szeroki muskularny, 艂agodnie opadaj膮cy. Brzuch do艣膰 pe艂ny ku ty艂owi lekko wci膮gni臋ty, jednak偶e nie podkasany jak u charta.
Tu艂贸w. Tworzy z ko艅czynami regularny czworobok, a przednie wskutek szerokiej piersi s膮 do艣膰 rozstawione, tylne za艣 stoj膮 na linii ko艣ci miednicowej i w ten spos贸b pies pokrywa sob膮 do艣膰 du偶膮 powierzchni臋.
Ko艅czyny przednie. W miar臋 rozstawione wskutek du偶ej szero颅ko艣ci klatki piersiowej.
Silny ko艣ciec pokrywa dobrze rozwini臋ta muskulatura. Ogl膮颅dane ze wszystkich stron wygl膮daj膮 one jak pionowe s艂upki. Rami臋 zwi膮zane 艣ci艣le z tu艂owiem, 艂okcie nie odstaj膮ce. Nogi pokryte s膮 r贸wnomiernie zwisaj膮c膮 sier艣ci膮 nie tworz膮c膮 jednak偶e pi贸r.
Ko艅czyny tylne. Silny ko艣ciec i silne mi臋艣nie okryte dooko艂a r贸wnomiernym d艂ugim w艂osem w sfilcowanych kosmach. Nogi tyl颅ne nie mog膮 by膰 podstawione pod brzuch, lecz i nie mog膮 by膰 r贸wnie偶 odstawione ku ty艂owi. Podudzie powinno wypada膰 pod k. siedzeniow膮. Stawy skokowe nie za strome, r贸wnoleg艂e do siebie. Ewentualnie zdarzaj膮ce si臋 wilcze pazury nale偶y usun膮膰.
Stopy. 艢ci艣le zwarte, do艣膰 du偶e. Tylne nieco silniejsze, okryte d艂ug膮 sier艣ci膮, spod kt贸rej wygl膮daj膮 czarne lub co najmniej szare pazury. Podeszwy twarde elastyczne, czarne.
Ogon. Tworzy proste przed艂u偶enie zadu, ku do艂owi podci膮gni臋ty, a przy ko艅cu lekko odchylony ku g贸rze, si臋ga do stawu skokowego. Ogon pokryty na ca艂ej d艂ugo艣ci g臋stym i d艂ugim w艂osem, nie two颅rz膮cym pi贸r, dotykaj膮cym prawie ziemi. W podnieceniu podnosi pies ogon do linii grzbietu. Ogona nie wolno ucina膰. Psy urodzone z kr贸tkimi ogonami eliminuje si臋 z hodowli.
Szata. Ca艂a powierzchnia cia艂a komondora pokryta jest d艂ugim, kosmatym, mi臋kkim i g臋stym w艂osem, sk艂onnym do sfilcowania. U ps贸w nieczesanych sier艣膰 na przednich ko艅czynach, klatce pier颅siowej, brzuchu, zadzie, udach i ogonie zbija si臋, tworz膮c filc. Im d艂u偶sze i im bardziej kosmate ow艂osienie, tym lepiej 鈥 jakkolwiek d艂ugo艣膰 sier艣ci jest r贸偶na na r贸偶nych cz臋艣ciach cia艂a. D艂ugi w艂os zaczyna si臋 na g艂owie i uszach i wyd艂u偶a si臋 na tu艂owiu, najd艂u偶szy za艣 jest na udach i ogonie. Kr贸tszy w艂os, cho膰 jest jeszcze raczej d艂ugi 鈥 jest na ko艅czynach, wargach i pysku. Zbyt k臋dzierzawa sier艣膰 nie jest po偶膮dana.
Ma艣膰. Bia艂a, inna niedopuszczalna.
Wielko艣膰. Im wy偶szy jest komondor tym lepiej, u psa najni偶sza dopuszczalna wysoko艣膰 w k艂臋bie 65 cm, u suk 55 do 60 cm.
Wady dyskwalifikuj膮ce. Pstrokaty lub cielisty nos, wysoko osa颅dzone, ma艂e uszy, oczy kawki, sier艣膰 na g艂owie i froncie ko艅czyn kr贸tka i g艂adka, wielobarwno艣膰, ogon silnie zakr臋cony.
Do podanej charakterystyki nale偶a艂oby doda膰, 偶e komondor w prymitywnych warunkach puszty wygl膮da wprost groteskowo i ma艂o zach臋caj膮co; obwieszony kud艂ami zbitego filcu ma wygl膮d leniej 膮cego wielb艂膮da. Trzymany w bli偶szym kontakcie z cz艂owie颅kiem wymaga艂by on pieczo艂owitego piel臋gnowania szaty, kt贸ra za颅niedbana ma sk艂onno艣膰 do sfilcowania si臋, do czego nie mo偶na dopu艣ci膰 u psa pokojowego. Z tych te偶 wzgl臋d贸w na pok贸j owca nie bardzo si臋 on nadaje, a szczeg贸lnie w o艣rodkach przemys艂o颅wych, gdzie py艂 w臋glowy i sadza wbijaj膮ce si臋 w sier艣膰, stworzy颅艂yby obraz ma艂o pon臋tny.

Polecane strony :

Copyright 2011