psy

KRÓTKOWŁOSY (GŁADKOWŁOSY) WYŻEŁ NIEMIECKI

Krótkowłosy wyżeł niemiecki jest podobnie jak pointer w Anglii najstarszą i pierwotną postacią niemieckiego psa polowego i stąd też pochodzi jego przewaga w pracy polowej, która wymaga przede wszystkim najlepszego nosa, jak też chęci do szukania ptactwa oraz inicjatywy. Harmonijna jego budowa uwydatnia się w stylo­wej pracy w polu. Oddaje on też dobre usługi w pracy wodnej i jako posokowiec jest łatwy w prowadzeniu, wygodny w domu, ma dużą chęć do pracy i przywiązuje się do swego pana. Według ksiąg rodowodowych jest najliczniejszym psem użytkowym w Niemczech. W roku 1937 rasa ta zdobywając najwięcej (106) pierwszych nagród w próbach psów użytkowych stanęła na pierw­szym miejscu.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Jest to pies o szlachetnej, harmonijnej budo­wie, gwarantującej wytrwałość, szybkość i siłę. Nie może być zbyt mały, ani podpadaj ąco duży. Zbyt duże psy są po części długo-nożne i wtedy rzadko wytrwałe. Wyżeł niemiecki — podobnie jak koń myśliwski — powinien „przy krótkim grzbiecie pokrywać dużo gruntu". Psy ciężkie, limfatyczne winny być eliminowane. Na pierwszy rzut oka pies winien zdradzać temperament, energię (ale nie nerwowość), a ruchy jego powinny być zwarte. Świadoma celu i zdążająca do uszlachetnienia rasy hodowla powinna zmie­rzać do takiej budowy anatomicznej, która zapewniałaby dobrą akcję bez zatracenia szlachetnej sylwetki, płynną linię, suchy łeb, dobrze noszony ogon i ściśle przyległą skórą. Bowiem długie sko­śne łopatki, głęboka pierś, silny grzbiet i zad wpływają na szyb­kość; dobry kościec, szeroka klatka piersiowa i dobrze wykształ­cone mięśnie gwarantują wytrwałość.
Głowa. Sucha, o wyraźnie zarysowanych liniach. Nie za ciężka, proporcjonalna do reszty ciała. Ciemię dość szerokie, płasko wysklepione, bruzda podłużna nie za głęboka, guz potyliczny nie tak wyraźny, jak u pointera.
Grzbiet nosa. Z profilu lekko, ale w różnym stopniu wy-sklepiony — od szlachetnie uformowanego garbonosa do nieznacz­nego zaledwie wzniesienia ponad linię prostą (u psów na ogół bar­dziej wysklepione). Rzadko występujący całkiem prosty grzbiet nosa jest dopuszczalny, natomiast linia wklęsła niepożądana. Nos powinien być brązowy — im większy tym lepiej. Nozdrza dobrze rozwarte, szerokie, ruchliwe, barwy mięsistej lub łaciate niepo­żądane i dopuszczalne tylko, o ile maść zasadnicza jest biała.
Wargi opadają poniżej lekko wystającego nosa prawie piono­wo i tworzą dalej płaski, zgrabnie wygięty łuk do kącika warg. Wargi nie powinny być zbytnio obwisłe.
Uzębienie. Silne i zdrowe, zęby trzonowe i siekacze ściśle na siebie zachodzące (zgryz nożycowy). Szczęka nie może wysta­wać ponad żuchwę, ani też być za nią cofnięta.
Policzki. Silne o dobrze rozwiniętych mięśniach. Krawędź czołowa łagodnie wznosząca się. Łuki nadoczodołowe z profilu wy­raźnie odcięte. Pysk dostatecznie silny i długi, by ułatwiał psu właściwy chwyt i aportowanie zwierzyny. Pysk szpiczasty jest wadą.
Oczy. Średniej wielkości, rozumne, łagodne, lecz o zdecydo­wanym wyrazie, ani wypukłe, ani głęboko osadzone. Powieki ściśle przylegające. Najlepszy kolor — ładny brąz, jasnożółte (sokole) niepożądane.
Uszy. Średniej długości, ani za mięsiste, ani zbyt wiotkie. Wy­soko i szeroko osadzone, gładkie i bez odchyleń, płasko przy gło­wie wiszące, u dołu tępo zaokrąglone. Uszy odchylone do przodu powinny dochodzić mniej więcej do kącika warg.
Szyja. Dość długa, kark bardzo muskularny, lekko wygięty, roz­szerzający się stopniowo ku łopatkom, podgardle możliwie ściśle przyległe.
Klatka piersiowa. Głęboka, ale nie za szeroka, proporcjonalna do całości, o dobrze wysklepionych żebrach. Nie może być płaska, jak u charta, ani beczkowata, bo żebra całkiem okrągłe uniemożli­wiają dostatecznie głęboki dech. Tylne żebra dość daleko sięgające ku dołowi. Odstęp od ostatniego żebra do biodra nie za duży. Brzuch nieco podciągnięty, by pozostała przestrzeń potrzebna do galopu, jednakże nie może robić wrażenia podkasanego. Obwód piersi (około 8—10 cm więcej niż wzrost) bezpośrednio za łokciami nieco mniejszy daje przedramieniu swobodę poruszania się.
Grzbiet silny i krótki jest dla zebranych i wytrwałych chodów nadzwyczaj ważny. Nie może przeto być ani długi, ani wysklepio-ny. Lędźwie szerokie i lekko wysklepione, elastyczne. Zad szeroki i dość długi, ani przebudowany, ani krótko ścięty, zaczyna się jednym poziomem z grzbietem i ku ogonowi nieco opada.
Ogon. Wysoko osadzony, u nasady silny, następnie zwężający się, średnio długi, jednakże dla uniknięcia obicia o jedną trzecią lub dwie trzecie skracany. W spokoju obwisły, przy spokojnym ruchu noszony poziomo, niewysoko ponad grzbietem albo wykrzy­wiony, przy rewirowaniu bardzo ruchliwy.
Przednie kończyny. Łopatka ukośna, ruchliwa, płasko przyle­gająca i o dobrze rozwiniętych mięśniach. Ramię (kość od łopatki do łokcia) możliwie długie. Łokcie daleko ku tyłowi osadzone, ani zbytnio przywarte, ani też wychylone na zewnątrz. Podrarm^ ste i suche, dość umięśnione, piszczel silna, lecz nie gruba, Pęciny tylko nieznacznie pod kątem ustawione, prawie proste, jednak nie-całkiem strome.
Tylne kończyny. Miednica długa, pojemna, nasada uda odpo­wiednio szeroka, silnie i sucho umięśniona, podudzie pod właści­wym kątem do stawu skokowego (nadmiernie rozwarte kąty wpły­wają ujemnie na wytrwałość). Stawy skokowe kościste, dość pro­sto osadzone.
Stopy. Z tyłu oglądane nie mogą wychylać się ani na zewnątrz ani na wewnątrz, silne i zwarte, okrągłe lub owalne, palce dosta­tecznie wysklepione z silnymi pazurami. Poduszki silne i twarde.
Szata. Skóra ściśle przyległa, nie tworząca nigdzie fałdów. Sierść krótka i gęsta, jędrna i twarda w dotyku, pod spodem ogona nie­znacznie dłuższa. Na uszach i głowie cieńsza i krótsza.
Maść. Brązowa z nieznacznymi białymi lub biało cętkowanymi oznakami na piersi i na łapach.
Ciemnodereszowata (zakrapiana biało) z brązową głową, brą­zowymi łapami lub cętkami. Maść zasadnicza to nie brąz z białym lub biały z brązowym, lecz sierść jest mieszaniną włosów brązo­wych i białych, tworząc praktyczną, choć niepozorną pokrywę. Na wewnętrznej stronie tylnych kończyn i przy końcu ogona maść często jaśniejsza. Przy ocenie ogólnego wrażenia liczniejsze, czy mniej liczne łaty są decydujące, im jest ich mniej, tym lepiej. Gło­wa zwykle brązowa, jednakże zdarzają się białe cętki na nosie, czole i wargach. Jasnodereszowata z brązową głową, o brązowych łatach i cętkach. Przy tej maści brązowe włosy są w mniejszości i białe mają przewagę, przez co pies staje się jaśniejszy.
Biała z brązowymi znakami na głowie oraz z brązowymi łatami i cętkami.
Wzrost. Psy 62—34 cm, suki nieco mniej.
Wady dyskwalifikujące. Niezgrabna budowa, ciężka lub prze­budowana (wyższy zad); grzbiet zapadły; głowa za duża z silnie pofałdowanym czołem lub kulista; za silny guz potyliczny; uszy za długie, pofałdowane, szpiczaste, zawijające się lub mięsiste; nos barwy mięsistej, powieki obwisłe, pofałdowane obwisłe podgardle, łokcie krzywe skierowane ku środkowi, strome lub odstające, miękkie pęciny tworzące duży kąt, postawa krowia lub stroma, stopy odchylone na zewnątrz, płaskie lub rozwarte, ogon za nisko osadzony, za gruby, silnie ku górze wygięty lub zbytnio owłosio­ny; wilcze pazury należy usuwać; czarna maść lub trzy barwy albo żółte podpalanie u jednobarwnych psów.
Te dane wzięte z wyczerpującego wzorca przyjętego przez nie­mieckich hodowców, powinny i u nas znaleźć zastosowanie. Na tymże wzorcu należałoby się oprzeć przy selekcjonowaniu naszych wyżłów krajowych. Moim zdaniem należałoby przede wszystkim podkreślić, iż u wyżła jako u psa użytkowego maść odgrywa rolę podrzędną, a jeśli eliminuje się maść czarną lub podpalaną, to uzasadnione to jest obawą, że maść ta pochodzi z krzyżówek oga­ra. U psa polowego, tj. takiego, którego nie prowadzi zawodowy strażnik leśny, uważam, że na większe rozpowszechnienie zasługi­wałyby okazy biało łaciate, ożywiające pole, łatwiejsze do obser­wacji i mniej narażone na postrzelenie przez nie zawsze szybko się orientujących gości zaproszonych na polowanie. Tu też naj­więcej przebija zwykle krew polujących przodków w typie an­gielskiego, hiszpańskiego czy francuskiego pointera lub ras po­krewnych. Fotele chesterfield meble
W sierpniu 2016 roku wiato dzienne ujrza kolejny owoc kolaboracji Nike i Supreme. Ciekawi efektu? kliknijcie tutaj

Polecane strony :

Copyright 2011