psy

MASTIFF

Największym europejskim dogiem jest Mastiff, który najbar­dziej może przypomina asyryjskiego molosa i rzymskie psy bo­jowe.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Wielki masywny pies stanowiący uosobienie siły, symetrycznie zbudowany i dobrze związany. Stanowi on połą­czenie wielkości z łagodnym usposobieniem i odwagą. Psy te z re­guły są dobrotliwe, lecz spotyka się i okazy złośliwe, szczególnie na starość.
Głowa. Ogólne wrażenie graniastej budowy. Szerokość głowy do długości powinna być w stosunku 2:3. Czaszka: szeroka mię­dzy uszami, czoło płaskie, lecz pomarszczone, gdy uwaga jest na­pięta. Powieki lekko wzniesione (łuk nadoczny), mięśnie skroniowe i policzkowe łagodnie zaznaczone. Wzdłuż czaszki biegnie bruzda zaczynająca się zagłębieniem między oczami i biegnąca prawie do połowy głowy. Partia twarzowa i pysk: krótka, szero­ka, pod oczami prawie kwadratowa i ścięta, tworzy prawie kąt prosty, głęboka od nosa do żuchwy. Żuchwa szeroka do końca, kły zdrowe, silne i szeroko rozstawione, siekacze równe lub dolne wy­sunięte przed górne, lecz nigdy w tym stopniu, by zęby były wi­doczne przy zamkniętym pysku.
Nos szeroki z nozdrzami rozwartymi, jeśli patrzeć na nie z przo­du. Płaski z profilu (nie ostry, lecz i nie cofnięty). Wargi tworzą kąt rozwarty z przegrodą nosową i są lekko obwisłe, przez co two­rzą kanciasty profil. Długość pyska do głowy (z partią twarzową) w stosunku 1:3. Obwód pyska (mierzony w środku między nosem a oczyma) do obwodu głowy (mierzony przed uszami) jak 3:5.
Uszy. Małe, cienkie w dotyku, szeroko rozstawione, osadzone w najwyższym miejscu z boku czaszki, tak że stanowią niejako przedłużenie linii poziomej wzdłuż szczytu czaszki, w spokoju leżą płasko na policzkach.
Oczy. Małe, szeroko rozstawione, rozdzielone przestrzenią co najmniej dwóch oczu. Przegroda między oczyma wyraźnie zazna­czona, lecz nie przerysowana zbyt ostro. Barwa oka ciemnoorze-chowa, im ciemniejsza tym lepsza. Trzecia powieka niewidoczna.
Szyja. Lekko wygięta, umiarkowanie długa, dobrze umięśniona, obwód zaledwie o 2,5 do 5 cm mniejszy niż głowy mierzonej przed uszami.
Klatka piersiowa. Szeroka, głęboka i nisko osadzona między przednimi kończynami. Żebra wygięte i dobrze zaokrąglone, żebra wolne głębokie i dochodzące do bioder. Obwód klatki pier­siowej winien wynosić o Vs więcej niż wysokość w kłębie. Łopatki i ramiona lekko ukośnie ustawione, ciężkie i muskularne.
Kończyny przednie. Proste, silne, szeroko rozstawione i o silnym kośćcu; łokcie kanciaste, stawy nadgarstkowe proste. Stopy duże i okrągłe. Palce dobrze wysklepione, pazury czarne.
Grzbiet i lędźwie. Szerokie, muskularne, płaskie, u suki bardzo szerokie, u psa lekko wysklepione. Słabizny głębokie. Zad sze­roki i muskularny z silnie rozwiniętymi udami, stawy skokowe zwięzłe, szeroko rozstawione, równolegle ustawione zarówno gdy pies stoi, jak i w chodzie.
Ogon. Sięga do stawu skokowego lub nieco poniżej; jest gruby i od nasady zwęża się ku końcowi, zwisa prosto w spokoju, przy podnieceniu pies unosi go, jednakże nie wyżej linii grzbietu.
Szata i maść. Sierść krótka i ściśle przylegająca, lecz nie za de­likatna; na łopatkach, szyi i grzbiecie maści brzoskwiniowej lub srebrzystopłowa albo ciemno-płowo-morengowana. Pysk, uszy, nos, powieki i znaki nad nimi czarne.
Wzrost. U mastiffa wzrost określa się średnio na 75 cm. Im jest on większy tym lepiej, z tym że wzrost powinien iść w parze z wielkością tułowia, a nie być skutkiem wysokich kończyn. Psy długonożne są wadliwe. Wzrost pożądany jak najwyższy, lecz w połączeniu z harmonią. Wysoki wzrost i masywność są ważną cechą, lecz obydwie one winny się harmonijnie uzupełniać.
Waga. Średnia waga około 72 kg, lecz trafiają się i ponad 90 kg okazy. Do parkw, skwerkw i innych miejsc polecamy awki ogrodowe wykonane z eliwa.

Polecane strony :

Copyright 2011