psy

OBRONA

  • papugi
  • O ile najmniejszy nawet piesek pokojowy mo┼╝e by─ç czujnym str├│┼╝em (ma┼ée l─Ökliwe pieski bywaj─ů nieraz za czujne i przez to mog─ů sta─ç si─Ö uprzykrzone) ÔÇö o tyle do obrony nadaje si─Ö tylko pies wi─Ökszy i ma┼éo boja┼║liwy.
    W naturze ka┼╝dego psa drzemi─ů dwa przeciwne instynkty: bojo┬şwy i instynkt ucieczki. Zale┼╝nie od tego, kt├│ra sk┼éonno┼Ť─ç przewa┼╝a, m├│wimy o psach odwa┼╝nych lub tch├│rzliwych. W stanie dzikim mi─Ödzy tymi dwoma pop─Ödami istnia┼éa r├│wnowaga. Pies pierwotny ocenia┼é przeciwnika i je┼Ťli dowierza┼é swym si┼éom, wdawa┼é si─Ö w walk─Ö sam lub wsp├│lnie z towarzyszami sfory. Je┼╝eli za┼Ť prze┬şwidywa┼é przewag─Ö wroga, ratowa┼é si─Ö ucieczk─ů, bo tak dyktowa┼é mu instynkt zachowawczy. Psy, kt├│re przecenia┼éy swe si┼éy, gin─Ö┼éy wskutek przewagi instynktu bojowego nad instynktem ucieczki. Ta r├│wnowaga zosta┼éa u ps├│w udomowionych zachwiana.
    Spo┼Ťr├│d niekt├│rych ras, np. ps├│w bojowych lub wielu terrie-r├│w, a tak┼╝e jamnik├│w, cz┼éowiek przez celow─ů selekcj─Ö dobiera┼é do chowu przez dziesi─ůtki, a nawet setki pokole┼ä osobniki, kt├│re wy┬şkazywa┼éy wybitn─ů odwag─Ö, jak my by┼Ťmy to po ludzku wyrazili, po┼é─ůczon─ů z pogard─ů ┼Ťmierci. Dlatego w┼Ťr├│d tych w┼éa┼Ťnie ras trafia si─Ö najwi─Öcej ps├│w ÔÇ×trudnych do prowadzenia". Psy takie maj─ů nadmiar instynktu bojowego, a instynkt ucieczki zosta┼é u nich prawie wyeliminowany. Rzadkie okazy ps├│w, kt├│re zupe┼énie instynktu ucieczki nie posiadaj─ů, nie nadaj─ů si─Ö na towarzyszy do┬şmowych i do nauki. One bowiem, jako urodzeni przyw├│dcy sfory, nie chc─ů si─Ö podporz─ůdkowa─ç ┼╝adnemu przewodnikowi. W razie konfliktu o w┼éadz─Ö nie ust─ůpi─ů i walczy─ç b─Öd─ů a┼╝ do ┼Ťmierci.
    Inne rasy (szczeg├│lnie wywodz─ůce si─Ö z miesza┼äc├│w wiejskich lub ps├│w my┼Ťliwskich) s─ů raczej obdarzone przerostem instynktu ucieczki. Przy okazji wspomn─Ö, ┼╝e wi─Ökszo┼Ť─ç naszych ps├│w domo┬şwych wywodzi si─Ö w┼éa┼Ťnie z takich, ustalonych w postaci ras, ps├│w wiejskich. Psy te przy stykaniu si─Ö przez niezliczone pokolenia z batem i butem swego nie tyle chleboco och┼éapodawcy nabra┼éy do┼Ťwiadczenia, ┼╝e lepiej ulega─ç instynktowi ucieczki ani┼╝eli bojo┬şwemu.
    Abstrahuj─ůc jednak od kwestii rasy 1 przyj─ů─ç mo┼╝na, ┼╝e do obro┬şny nadaj─ů si─Ö psy o silniej wyrobionym instynkcie bojowym, lecz z przyczyn poprzednio wymienionych nie takie, kt├│re maj─ů w zu┬şpe┼énym zaniku instynkt ucieczki. Przez w┼éa┼Ťciwe wychowanie mo┼╝na wp┼éyn─ů─ç koryguj ─ůco na stosunek obu tych instynkt├│w, do┬şstarczaj─ůc psu do┼Ťwiadcze┼ä, w kt├│rych nabierze on wiary we w┼éa┬şsne si┼éy.
    1 Do tzw. ras policyjnych zalicza si─Ö oficjalnie: airedale-terriery, boksery, brodacze monachijskie ÔÇö olbrzymy, dobermany (doberman pinczery), owczarki niemieckie (alzackie), rottweilery.
    Do obrony nadaj─ů si─Ö mniej wi─Öcej wszystkie psy du┼╝e i ┼Ťrednie z wy┼é─ů┬şczeniem chart├│w i ps├│w my┼Ťliwskich. Jednak┼╝e w┼Ťr├│d wielu rod├│w wy┼╝┼é├│w kontynentalnych znajduje si─Ö szereg ps├│w o dobrych kwalifikacjach obro┼ä┬şczych.
    ─ćwiczenia maj─ůce na celu przygotowanie psa do s┼éu┼╝by obro┼ä┬şczej rozpoczyna si─Ö dopiero w okresie jego dojrzewania, tj. nie wcze┼Ťniej ni┼╝ w sz├│stym, a zwykle dopiero po dziewi─ůtym miesi─ů┬şcu lub nawet p├│┼║niej ÔÇö zale┼╝nie od indywidualnych w┼éa┼Ťciwo┼Ťci danej jednostki. Przed przyst─ůpieniem do tych ─çwicze┼ä pies musi bezwzgl─Ödnie nauczy─ç si─Ö chodzenia przy nodze, warowania lub siadania na rozkaz ÔÇö i to w spos├│b niezawodny. Musi by─ç wyszko┬şlony w karno┼Ťci na tyle, by w normalnych warunkach przychodzi┼é natychmiast na wo┼éanie do pana i rozumia┼é komend─Ö ÔÇ×zosta┼ä" oraz ÔÇ×daj g┼éos!".
    Pierwszych kilkana┼Ťcie lub co najmniej kilka ─çwicze┼ä przera┬şbiamy trzymaj─ůc psa na d┼éugiej, lecz mocnej lince i szerokiej obro┬ş┼╝y (w ┼╝adnym wypadku nie d┼éawi─ůcej ani kolczastej). Jak zawsze tak i tutaj nale┼╝y stale zmienia─ç teren ─çwicze┼ä, osob─Ö i str├│j po┬şmocnika, aby nie dosz┼éo do wadliwych skojarze┼ä, zwi─ůzanych z miejscem lub osob─ů. Pami─Öta─ç trzeba tak┼╝e, i┼╝ z ─çwiczeniem obrony nie wolno ┼é─ůczy─ç ┼╝adnego przykrego przymusu ani innych ─çwicze┼ä, zw┼éaszcza niemi┼éych dla psa, by unikn─ů─ç skojarzenia, ┼╝e po obronie nast─Öpuj─ů rzeczy nieprzyjemne.
    Pr├│b─Ö maj─ůc─ů na celu poznanie charakteru psa najlepiej prze┬şprowadzi─ç w pobli┼╝u domu. W podw├│rzu lub znajomym ogrodzie, gdzie nie dziej─ů si─Ö rzeczy odwracaj─ůce uwag─Ö. W polu widzenia psa towarzysz─ůcego nam wolno ÔÇ×przy nodze" zjawia si─Ö pomocnik i w pewnym momencie zachowuje si─Ö agresywnie. Na razie nie usi┼éuje psa uderzy─ç, lecz ogranicza si─Ö do wymachiwania w jego kierunku r─Ök─ů, tupania itp.
    Pies zareaguje na to mniej lub wi─Öcej gwa┼étownie. Zachowanie jego b─Ödzie dla nas wskaz├│wk─ů, kt├│ry z instynkt├│w przewa┼╝a i w jakim stopniu.
    Je┼╝eli pies odruchowo zaszczeka lub nawet rzuci si─Ö w kierunku napastnika, to b─Ödziemy mieli ┼éatwe zadanie. W├│wczas wystarczy tylko w┼éa┼Ťciwie skierowa─ç jego naturalny instynkt obro┼äczy. Go┬şrzej jest, je┼Ťli pies w┼Ťr├│d objaw├│w strachu cofnie si─Ö do nas. Lecz i wtedy jeszcze sprawa nie zapowiada si─Ö zdecydowanie ┼║le. Instynkt ucieczki podporz─ůdkowany jest instynktowi sfory, kt├│ry nie pozwala psu na opuszczenie pana. Przy w┼éa┼Ťciwym wychowa┬şniu mo┼╝na go wyszkoli─ç nawet na bardzo dobrego obro┼äc─Ö. Najgo┬şrzej b─Ödzie, gdy pies pod wp┼éywem przera┼╝enia, nie ogl─ůdaj─ůc si─Ö za panem, zacznie ucieka─ç, gdzie go oczy ponios─ů. Wtedy widzimy, ┼╝e instynkt ucieczki przewa┼╝a nad instynktem sfory.
    Przygotowanie takiego psa do obrony b─Ödzie zadaniem mozol┬şnym, wymagaj─ůcym wiele pracy i cierpliwo┼Ťci, a rezultat tej pracy ÔÇö w─ůtpliwy. Skoro po kilkunastu tygodniach nie ma poprawy, to pies taki do s┼éu┼╝by obro┼äczej si─Ö nie nadaje. Trzeba go r├│wnie┼╝ wy┼é─ůczy─ç od dalszej hodowli.
    Nie mo┼╝na jednak wyda─ç ostatecznego orzeczenia dyskwalifi┬şkuj─ůcego, je┼Ťli pies nie jest zupe┼énie doros┼éy; nale┼╝y powt├│rzy─ç szereg do┼Ťwiadcze┼ä, gdy przekroczy 18 miesi─Öcy. Je┼╝eli i wtedy oka┼╝e si─Ö niezdatnym, to naprawd─Ö szkoda czasu na nauk─Ö obrony, a cz─Östo i w og├│le na wszelk─ů nauk─Ö (my┼Ťl─Ö tutaj o psach ras u┼╝yt┬şkowych niemy┼Ťliwskich, bo np. legawiec lub p┼éochacz mo┼╝e by─ç przydatny do polowania, mimo ┼╝e brak mu instynktu bojowego).
    Komu wi─Öc pies nie wystarczy jako motyw dekoracyjny w mie┬şszkaniu, niech raczej pozb─Ödzie si─Ö swego pechowego nabytku i poszuka innego psa, o normalnym usposobieniu. W ┼╝adnym wy┬şpadku jednak, cho─çby pies by┼é najpi─Ökniejszy, niech nie u┼╝ywa go do hodowli, by oszcz─Ödzi─ç innym mi┼éo┼Ťnikom warto┼Ťciowego psa rozczarowa┼ä.
    Pomocnik w czasie nauki obrony powinien by─ç ubrany mo┼╝liwie normalnie. Wad─ů dawnych treser├│w by┼éo u┼╝ywanie ÔÇ×figurant├│w" odzianych w nieforemne worki, jak kuk┼éy, na kt├│re szczuto psa do zapami─Ötania. Efekt by┼é ten, ┼╝e pies rzuca┼é si─Ö ÔÇ×jak w┼Ťciek┼éy" na sam widok takiego stroju. Gdy figurant porzuci┼é sw─ů os┼éon─Ö, to pies dalej tarmosi┼é ┼éachmany nie troszcz─ůc si─Ö o osob─Ö napastnika. I co naj┼Ťmieszniejsze, treserzy zachwalali swe psy jako ÔÇ×wspaniale przygotowanych obro┼äc├│w".
    Pomocnik imituj─ůcy napastnika musi by─ç tak ubrany, by przy dalszych ─çwiczeniach, gdy pies b─Ödzie go atakowa─ç, nie by┼é nara┬ş┼╝ony na pokaleczenie. Wystarczy na to gruba watowana kurtka lub po prostu stary p┼éaszcz zimowy, pod kt├│ry pomocnik wk┼éada jeszcze drug─ů marynark─Ö ÔÇö i podw├│jne spodnie ze szczeg├│lnym zabezpieczeniem siedzenia i ty┼éu ┼éydek. Najwi─Öcej jednak mo┼╝e ucierpie─ç prawe rami─Ö i przedrami─Ö, kt├│re b─Ödzie przy w┼éa┼Ťciwej nauce celem ataku psa. Trzeba wi─Öc przygotowa─ç sobie rodzaj sk├│┬şrzanego r─Ökawa, mocnego, ale pozwalaj─ůcego na pewn─ů swobod─Ö ruch├│w. R─Ökaw taki, odpowiednio d┼éugi, by m├│g┼é chroni─ç r├│wnie┼╝ d┼éo┼ä, przymocowuje si─Ö do barku i wci─ůga na marynark─Ö lub ko┬şszul─Ö, pod grub─ů, lecz mniej wi─Öcej normalnie wygl─ůdaj─ůc─ů kurtk─Ö, aby pies nie utrwali┼é sobie w pami─Öci ┼╝e ÔÇ×wr├│g", to cz┼éowiek o sk├│┬şrzanym r─Ökawie.
    Pomocnik inscenizuje agresj─Ö, a pan (o ile pies zachowuje si─Ö r├│wnie┼╝ agresywnie) wo┼éa ÔÇ×bro┼ä" (czy inne dowolne has┼éo) i po┬şzwala atakowa─ç przest─Öpc─Ö. Je┼Ťli pies zachowuje si─Ö z rezerw─ů lub biernie ÔÇö przewodnik s┼éowem i gestami prowokuje go do walki. Skoro tylko pies szczeknie albo rzuci si─Ö w kierunku ÔÇ×napastnika", cho─çby nawet nie┼Ťmia┼éo, ten natychmiast cofa si─Ö o krok lub par─Ö krok├│w. Powstaje wi─Öc skojarzenie, ┼╝e napastnik si─Ö boi i pies 0    nawet niezbyt ujawniaj─ůcym si─Ö instynkcie bojowym nabiera wiary w swe si┼éy.
    Gdyby pies nie chcia┼é si─Ö zdecydowa─ç na atak i by┼é wybitnie nie┼Ťmia┼éy, przenosimy nast─Öpnie ─çwiczenie do domu, gdzie pies czuje si─Ö ÔÇ×u siebie". Na miejscu jego podajemy mu do obgryzania smakowit─ů i du┼╝─ů ko┼Ť─ç. Napastnik pr├│buje ko┼Ť─ç zabra─ç. Wtedy nie trzeba b─Ödzie wiele zach─Öty, by pies ÔÇ×broni┼é", sam przechodz─ůc do agresji. ÔÇ×Napastnik" cofa si─Ö ilekro─ç pies go atakuje, bodaj przez oszczekiwanie. Z chwil─ů gdy pies cofa si─Ö lub oboj─Ötnieje, napast┬şnik ponawia pr├│b─Ö zbli┼╝enia.
    Przypominam, ┼╝e ani przewodnik, ani nikt z domownik├│w, ni┬şgdy i w ┼╝adnej sytuacji nie powinien si─Ö droczy─ç z psem. W ten spos├│b podkopuje si─Ö zaufanie do pana i mo┼╝na zupe┼énie niepo┬ştrzebnie wywo┼éa─ç u psa podniet─Ö do walki o w┼éadz─Ö nad sfor─ů. Pies, zw┼éaszcza obro┼äczy, ma by─ç tak chowany, by przed nim ust─Ö┬şpowali wszyscy ÔÇö opr├│cz pana, przed kt├│rym zn├│w on ust─Öpuje zawsze. Nigdy nie powinna powsta─ç sytuacja, w kt├│rej pies m├│g┼éby powzi─ů─ç w─ůtpliwo┼Ťci co do stanowiska pana. Po co wi─Öc w og├│le pozwala─ç na powstawanie my┼Ťli, kt├│re trzeba by jak najenergicz┬şniej dos┼éownie ÔÇ×wybija─ç" psu z g┼éowy.
    Po kilku takich ─çwiczeniach, kiedy pies si─Ö przekona┼é, ┼╝e r├│┼╝ni ÔÇ×napastnicy" cofaj─ů si─Ö o ile on przyjmie postaw─Ö agresywn─ů, prze┬şchodzimy do dalszej fazy nauki obrony. Teraz ÔÇ×napastnik" co prawda cofa si─Ö, lecz ju┼╝ mniej gwa┼étownie i dra┼╝ni psa z daleka patykiem czy nawet lekkim uderzeniem. Pan trzyma psa na d┼éu┼╝┬şszej lince, na taki dystans, by pies nie m├│g┼é dosi─Ögn─ů─ç napastnika 1    podnieca coraz ostrzej has┼éem ÔÇ×bro┼ä", dobrze ju┼╝ znanym z po┬şprzednich ─çwicze┼ä. Gdy pies dostatecznie si─Ö podnieci┼é walk─ů na dystans ÔÇö co nie powinno si─Ö zbytnio przeci─ůga─ç ÔÇö pan wraz z psem doskakuje do napastnika. Ten stara si─Ö tak ustawi─ç, by pies przypad┼é do jego prawego boku ÔÇö i wymachuje nadal r─Ök─ů, aby psa sprowokowa─ç do ugryzienia w prawe przedrami─Ö. Cel ten zo┬şstanie bez trudno┼Ťci osi─ůgni─Öty przy pierwszym ─çwiczeniu. Trzeba tylko, by pomocnik graj─ůcy rol─Ö napastnika wykaza┼é odpowiedni─ů umiej─Ötno┼Ť─ç. Po kr├│tkim szamotaniu si─Ö przewodnik wo┼éa ÔÇ×pu┼Ť─ç" ÔÇö r├│wnocze┼Ťnie odci─ůga psa i uspokaja go. Przez ca┼éy ten czas ÔÇ×na┬şpastnik" stoi nieruchomo, ewentualnie z r─Ökami podniesionymi.
    Poprzednie ─çwiczenia, przeprowadzone na lince, mo┼╝na nast─Öp┬şnie te┼╝ w ten spos├│b urozmaica─ç, ┼╝e psa wi─ů┼╝emy przy jakim┼Ť moc┬şnym ko┼éku, a sami stajemy opodal.
    Pomocnik przechodzi spokojnie obok psa ÔÇö i wtedy pies nie powinien reagowa─ç. Dopiero w chwili agresji ÔÇ×napastnika" mo┼╝e pies r├│wnie┼╝ okazywa─ç agresj─Ö. Zale┼╝nie od tego czy pies jest za ma┼éo, czy za bardzo agresywny, powtarzamy ─çwiczenie modyfiku┬şj─ůc je. Ten sam pomocnik, kt├│ry poprzednio zaczepia┼é psa, wraca za chwil─Ö w pobli┼╝e, tym razem zupe┼énie oboj─Ötnie, jak normalny przechodzie┼ä. Wtedy oczywi┼Ťcie nie dajemy has┼éa ÔÇ×bro┼ä" i pies powinien zachowywa─ç si─Ö spokojnie.
    Celem tych ─çwicze┼ä jest, by pies zrozumia┼é, ┼╝e tylko po rozka┬şzie ÔÇ×bro┼ä" wolno mu atakowa─ç, a zwyczajnych przechodni napa┬şda─ç nie mo┼╝na. S┼éaby pop─Öd do obrony wzmagamy 'odpowiednim zachowaniem si─Ö pomocnika. Agresywno┼Ť─ç psa wobec spokojnych przechodni t┼éumimy rozkazami ÔÇ×waruj" i ÔÇ×siad". ─ćwiczenia te s─ů zarazem doskona┼é─ů okazj─ů do utrwalenia poprzednio ju┼╝ przera┬şbianych ─çwicze┼ä karno┼Ťci, warowania przy panu i na odleg┼éo┼Ť─ç. Wolno jednak stosowa─ç je tylko wtedy, gdy psa ponosi zbytnia pasja przy obronie.
    Je┼╝eli pies tej pasji nie wykazuje w nadmiarze, nie trzeba nad┬şu┼╝ywa─ç deprymuj─ůcych rozkaz├│w, aby mu nie obrzydzi─ç obrony. Kr├│tko m├│wi─ůc nale┼╝y utrwali─ç skojarzenia: ÔÇ×Bro┼ä" ÔÇö to impuls do ataku, tak samo jak agresja. ÔÇ×Pu┼Ť─ç" lub samo zastygni─Öcie na┬şpastnika w bezruchu z podniesionymi r─Ökoma ÔÇö to sygna┼é do za┬şprzestania walki. Nie mo┼╝na doprowadzi─ç do tego, aby pies na w┼éasn─ů r─Ök─Ö rzuca┼é si─Ö na spokojnych ludzi, cho─çby byli ubrani podpadaj─ůco lub szybko biegli. Atak jest dozwolony tylko na roz┬şkaz ÔÇ×bro┼ä" lub dla odparcia agresji skierowanej przeciwko prze┬şwodnikowi lub psu ÔÇö ustaje za┼Ť w chwili, gdy pan da sygna┼é albo ÔÇ×napastnik" podniesie r─Öce do g├│ry.
    Kto nie nauczy psa pos┼éusze┼ästwa na has┼éo ÔÇ×pu┼Ť─ç" lub zaczyna nauk─Ö obrony z psem niekarnym i nie wracaj─ůcym bezzw┼éocznie na zawo┼éanie, ten poza r├│┼╝nymi nieprzyjemno┼Ťciami i wydatkami na odszkodowania, mo┼╝e by─ç poci─ůgni─Öty do karnej odpowiedzial┬şno┼Ťci za sw─ů lekkomy┼Ťlno┼Ť─ç.
    Przy tej okazji chcia┼ébym ka┼╝demu posiadaczowi wi─Ökszego psa, a tak┼╝e ka┼╝demu my┼Ťliwemu gor─ůco poradzi─ç, aby si─Ö ubezpieczy┼é od odpowiedzial┬şno┼Ťci cywilnej. W ten spos├│b uniknie wielu k┼éopot├│w, kt├│re nawet przy najwi─Ökszej dba┼éo┼Ťci mog─ů si─Ö zdarzy─ç. Wiadomo bowiem powszechnie, ┼╝e pretensje i apetyty na odszkodowanie malej─ů znacznie u ÔÇ×poszkodowanych", gdy dowiedz─ů si─Ö oni, ┼╝e za szkod─Ö odpowiada zak┼éad ubezpiecze┼ä, a nie w┼éa┼Ťciciel psa.
    Pies obro┼äczy ma tylko wtedy warto┼Ť─ç, gdy jest karnym wykonawc─ů rozkaz├│w swego pana ÔÇö w przeciwnym razie staje si─Ö przykr─ů besti─ů, nie┬şbezpieczn─ů dla otoczenia, a k┼éopotliw─ů dla w┼éa┼Ťciciela. Kto nie jest pewny swego psa, a co wa┼╝niejsze, swych zdolno┼Ťci w dziedzinie znawstwa psiej psychologii, niech raczej zrezygnuje z uczenia psa obrony, i niech go w og├│le nie szkoli na atak.
    W czasie dalszych lekcji napastnik zachowuje si─Ö coraz agresyw┬şniej, aby pies nauczy┼é si─Ö atakowa─ç nie na ┼Ťlepo ÔÇö lecz by nabra┼é wprawy w wymijaniu cios├│w kija czy buta. Pies zawsze powinien atakowa─ç od ty┼éu do prawej r─Öki napastnika ÔÇö wtedy najmniej jest nara┼╝ony na uderzenia i r├│wnocze┼Ťnie najskuteczniej parali┬ş┼╝uje napad.
    Nast─Öpne ─çwiczenia obejmuj─ů obron─Ö pana przed niespodziewa┬şnym atakiem. Pomocnik ukryty np. w bramie domu, ko┼éo kt├│rego przewodnik przechodzi z psem, wykonuje zamach. Pies w takim wypadku powinien samorzutnie przyst─Öpowa─ç do obrony, lecz zawsze na sygna┼é ÔÇ×pu┼Ť─ç" zaniecha─ç ataku i na dalszy rozkaz przej┼Ť─ç do pozycji ÔÇ×waruj" lub ÔÇ×siad!", skoro tylko przewodnik zauwa┼╝y┼é nadmiern─ů ch─Ö─ç agresji.
    Pies obro┼äczy wymaga sta┼éej, uwa┼╝nej obserwacji, by nie zaata┬şkowa┼é os├│b, kt├│re przez pomy┼ék─Ö wzi─ů┼é za wrog├│w, jak np. osoby ┼╝ywo gestykuluj─ůce w rozmowie z panem, serdecznie z nim wita┬şj─ůce si─Ö (lub co jest najcz─Östszym powodem nieporozumie┼ä), po┬şmagaj─ůce mu przy wk┼éadaniu albo zdejmowaniu palta.
    Na odg┼éos strza┼éu pies nie powinien ani ba─ç si─Ö, ani reagowa─ç ujadaniem. Dlatego te┼╝ przy wszystkich ─çwiczeniach i spacerach nale┼╝y oswaja─ç psa ze strza┼éami. W tym celu poleca si─Ö pomocni┬şkowi, aby pocz─ůtkowo na wi─Ökszy dystans strzeli┼é, np. z korkowca. Przewodnik nie zwraca na to uwagi i kontynuuje spacer wzgl─Ödnie ─çwiczenie, a w razie objaw├│w strachu dzia┼éa na psa uspokajaj─ůco. Nast─Öpne strza┼éy padaj─ů z kolei coraz to bli┼╝ej ÔÇö odleg┼éo┼Ť─ç ich zmniejsza si─Ö, gdy pies przestaje okazywa─ç niepok├│j. Gdy pies jest ju┼╝ ÔÇ×ostrzelany" na bliski dystans i zachowuje si─Ö spokojnie, za┬şczyna zar├│wno przewodnik, jak i pomocnik pos┼éugiwa─ç si─Ö stra┬şszakiem w czasie ─çwicze┼ä obrony. Pies powinien w tej fazie by─ç ju┼╝ dobrze przeszkolony w obronie, atakowa─ç z ty┼éu lub boku pra┬şwe rami─Ö ÔÇ×wroga" i przerywa─ç atak natychmiast na rozkaz pana lub poddanie si─Ö napastnika. Atak na prawe przedrami─Ö powinien pies wykonywa─ç r├│wnie┼╝ wtedy, gdy napastnik strzela.
    Teraz jeszcze pozosta┼éoby nauczenie psa, by nie wchodzi┼é przed luf─Ö. Uzyskuje si─Ö to w ten spos├│b, ┼╝e napastnik nabija rewolwer ┼éusk─ů, w kt├│rej zamiast kuli jest kuleczka parafiny lub wosku i tymi nabojami strzela do psa, o ile ten atakuje z przodu. Rzecz jasna, nie wolno trafi─ç w g┼éow─Ö, by nie uszkodzi─ç oka. B├│l zadany psu takim pociskiem pr─Ödko zapozna go z nieprzyjemno┼Ťci─ů po┼é─ů┬şczon─ů z podstawianiem si─Ö na cel przeciwnika. Pies tym pr─Ödzej przyswoi sobie atak z ty┼éu, im cz─Ö┼Ťciej przekona si─Ö, ┼╝e ty┼é jest s┼éab─ů i nieszkodliw─ů stron─ů wroga, prz├│d natomiast niebezpieczny.
    R├│wnie┼╝ w praktyce, w wypadku prawdziwego napadu, najwi─Ö┬şcej pomocy da nam pies atakuj─ůcy z ty┼éu, przez to, ┼╝e odbiera prze┬şciwnikowi swobod─Ö ruchu, a nam nie zas┼éania pola strza┼éu.
    Do zada┼ä psa obro┼äczego nale┼╝y wreszcie wsp├│┼épraca przy od┬şprowadzaniu uj─Ötego przest─Öpcy, lecz to ju┼╝ pomijam, jako ─çwicze┬şnie niepotrzebne dla amatora.

    Polecane strony :

    Copyright 2011