psy

OWCZAREK BELGIJSKI

Rasa ta występuje w 5 odmianach, z których każda jest hodo­wana oddzielnie jako odmienna rasa. Przy podawaniu wzorców korzystałem z książki J. Coupleta, przewodniczącego klubu ho­dowców tej rasy.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Pies inteligentny, silny, przystosowany do pobytu na wolności, odporny na zmiany atmosferyczne. Posiada talent pasterski i walory stróża, a w razie potrzeby staje się gorą­cym i zawziętym obrońcą swego pana. Owczarek belgijski jest czujny i uważny, w bezustannym ruchu jest niezmordowanie wy­trwały. Ma on wyraźną tendencję do okrążania, po linii prostej ra­czej biegnie niechętnie.
Głowa. Długa, o kufie zaostrzonej, nie za ciężka, czoło raczej płaskie niż wypukłe. Krawędź czołowa zaledwie umiarkowanie zaznaczona. Nos czarny. Oczy brązowe, pożądane ciemne, wej­rzenie ciekawe o wyraźnie inteligentnym wyrazie. Uszy trój­kątne, sztywne i proste, dobrze osadzone, średniej wielkości.
Szyja. Walcowata, niezbyt długa.
Klatka piersiowa. Raczej wąska, jednakże głęboka i nisko za­chodząca między łokciami jak u wszystkich zwierząt o szybkich chodach. Brzuch średnio rozwinięty (nie pojemny ani charci). Grzbiet poziomy, szeroki i silny, umiarkowanie długi.
Kończyny przednie. Łopatka długa i ukośna, tworząca ostry kąt z ramionami. Ramiona ustawione równolegle do korpusu. Podra-mię długie.
Kończyny tylne. Uda i podudzia dobrze umięśnione. Goleń dłu­ga. Staw skokowy dobrze ukątowany. Stopy okrągłe, kocie. Usta­wienie kończyn z przodu i z tyłu prostopadłe.
Ogon. Silny u nasady, średniej długości, w szczegółach różny, zależnie od odmiany. W spoczynku pies nosi ogon nisko, koniec zagięty na poziomie stawu skokowego. W ruchu ogon lekko zadarty ku końcowi, jednakże nie zakręcony.
Wzrost. Średnio 55—65 cm u psów, 52—60 cm u suk.
Waga: około 25 kg.
Szata. Różni się znacznie, co do długości, wyglądu, kierunku i maści u poszczególnych typów i ona też stanowi kryterium od­różniające 5 odmian tej rasy.
Wady dyskwalifikujące. Ogon zbyt wysoko noszony, wychylony na bok od linii grzbietowej, uszy nie stojące lub obcięte. Psy z uro­dzenia bezogoniaste albo z krótkim kikutem czy też z ogonem obciętym nie mogą być oceniane. Płaskie stopy.
ODMIANA DŁUGOWŁOSA. Maść. Całkiem czarna, matowa (nie lśniąca), u odmiany „Groenendal" r— czerwonomahoniowa (to­lerowana mała biała plamka na gorsie); u odmiany „Tervueron" — czerwonomahoniowa z maską możliwie najbardziej czarną.
Sierść. Długa i prosta na całym ciele, z wyjątkiem głowy, zewnętrznej strony ucha i dołu kończyn, które pokryte są krótką sierścią. Wnętrze ucha jest chronione gęstym włosem. Szyja po­kryta jest długim włosem, tworzącym kołnierz. Dłoniowa strona podramienia ozdobiona jest frędzlą z długich włosów. Uda są równomiernie ozdobione obfitym długim włosem tworzącym „port­ki". Ogon tworzy obficie uwłosioną kitę.
Wady. Włos lokowaty lub falisty. Stopy białe są cechą nie­pożądaną.
odmiana krótkowłosa (malinois). Maść. Płowa z czarną maską (czerń możliwie najbardziej intensywna). Małe białe plam­ki na piersi i stopach tolerowane.
Sierść. Szczególnie krótka na głowie, zewnętrznej powierz­chni ucha i dole kończyn; na pozostałych partiach ciała półkrótka, a bardziej obfita na szyi i ogonie. Zewnętrzny kraj uda ozdobiony frędzlą z dłuższych włosów. Ogon owłosiony na kształt kłosa.
Wady dyskwalifikujące. Włos półkrótki, sierść szor­stka rozsiana między krótką. Odmiana czarna krótkowłosa różni się od Malinois tylko kolorem sierści, która powinna być matowo-czarna. Mała gwiazdka lub kreska biała na piersi tolerowana, białe stopy niepożądane.
odmiana szorstkowłosa. Maść. Dopuszczalne wszystkie kolory.
Szata. Powinna być szorstka, średnio długa, gęsta, lecz nie może tworzyć brwi lub brody (typowych dla brodaczy i briarda). Ogon nie tworzy kity.

Polecane strony :

Copyright 2011