psy

OWCZAREK PODHALAŃSKI

Owczarek podhalański jest rasą pierwotną, którą sportowa ky-nologia w Polsce zajęła się stosunkowo niedawno, i dlatego też pogłowie ich do niedawna było jeszcze dość niewyrównane. W ostatnich latach przed wojną zajęto się dość żywo tą rasą pro­pagując ją nie tylko na łamach fachowych czasopism, ale także na łamach prasy codziennej.
W wyniku tego modnego pędu pod hasłem „w polskim domu polski pies" zaczęto psy tej rasy nie tyle fachowo hodować, co gwałtownie rozmnażać, sprzedając pod marką owczarka podhalań­skiego najróżniejsze mieszańce byle były kudłate i białe.
W czasie wojny rasa ta ucierpiała tak jak wiele innych zwierząt domowych w Polsce i niewątpliwie upłynie szereg lat nim pod kierunkiem fachowców będzie można odbudować zniszczone po­głowie.
Pies ten powinien być hodowany przede wszystkim jako pies użytkowy pasterski i do tej służby powinien być użyty. Przed wojną Towarzystwo Psa Służbowego zaczęło propagować psy te » również jako psy służbowe i pod wpływem tej akcji propagandowej znalazły się one w środowiskach miejskich. Moim zdaniem, opartym na obserwacjach śląskich, nie wyszło to psom tym na dobre. Szczególnie na Śląsku aklimatyzowały się one źle, a ich dłu­ga biała sierść niezbyt dobrze prezentuje się w mieście, gdzie są narażone na zabrudzenie pyłem i sadzą wielkomiejską. Nie odmawiając rasie tej wartości we właściwym jej środowisku nie radził­bym jednak trzymania ich w mieście, a również wydaje mi się, •że pies biały świecący w nocy jak latarnia nie nadaje się na psa służbowego do milicji czy straży granicznej. Jest on natomiast bardzo dekoracyjny jako stróż obejścia na wsi. Dobrze czuje się on jednak przede wszystkim w okolicach górzystych lub podgór­skich, co należy uwzględnić przy nabywaniu psa.
Wzorzec polskiego owczarka podhalańskiego ustalony pierwotnie w 1937 r. — został po wojnie opracowany powtórnie przez Związek Kynologiczny w Polsce — Oddziałową Radę Kynologiczną w Krakowie, przy współpracy Uniwersytetu Jagiellońskiego.
WZORZEC Charakterystyka ogólna. Sylwetka prostokątna. Psy nieco krót­sze niż suki. Dobrze związana budowa znamionuje siłę i ruchli­wość. Wyraz oczu poważny, inteligentny, czujny. Pies zrównowa­żony, pojętny.
Głowa. Proporcjonalnej wielkości, o silnym, łagodnie się zwęża­jącym pysku. Czaszka z profilu lekko wypukła z wyraźnym obni­żeniem linii czołowej w przejściu w linię grzbietu nosa (stop). Grzbiet nosa szeroki. Nos czarny, średniej wielkości o nozdrzach szerokich. Policzki suche, wargi przylegające szczelnie o krawędzi ciemno zabarwionej. Uzębienie mocne, wszystkie zęby równomier­nie wykształcone. Zgryz nożycowy, dopuszczalny kleszczowy.
Oczy. Wyraziste, średniej wielkości, nieco skośne. Tęczówka ciemna, brunatna. Krawędzie powiek ciemne.
Uszy. Średnio długie, trójkątne, dość grube, gęsto owłosione, gładko przylegające wewnętrzną krawędzią do głowy.
Szyja. Bez podgardla, muskularna, średniej długości, osadzona głęboko na tułowiu. Linia szyi wzniesiona ponad linię grzbietu. Obfita kryza.
Tułów. Długi i masywny. Pierś muskularna, szeroka i głęboka. Żebra skośne i nieco płaskie. Grzbiet prosty, dopuszczalny lekko wygięty, szeroki, o biodrach silnych, szerokich, dobrze związanych. Zad lekko spadzisty.
Kończyny. Muskularne, o mocnej, nie za ciężkiej kości. Przed­nie: łopatki skośne, przylegające; przedramię z boku i z przodu prostopadłe. Tylne: prawidłowo ukątowane, nieco odstawione do tyłu, stopa prostopadła; łapy stosunkowo duże, owalne, dobrze zwarte, z mocną i twardą podeszwą. Pazury silne, tępe, koloru ciemnego.
Ogon. Noszony poniżej linii grzbietu, sięga do stawu skokowego, może być lekko wygięty.
Sierść. Na głowie i pysku przylegająca, krótka, miękka. Na szyi i tułowiu długa, gęsta, prosta lub lekko falista, w dotknięciu twar­da. Ogon w całości obficie owłosiony, z wyraźnym piórem. Uda obficie i długo owłosione. Kończyny tylne od stawu skokowego, przednie od łokcia w dół pokryte krótką, zwartą sierścią.
Maść. Biała, dopuszczalna lekko kremowa.
Wysokość. U psa nie mniej niż 35 cm, u suki nie mniej niż 60 cm.
Wady. Budowa słaba, luźno związana. Pysk zbyt wąski i płytki. Podgardle, grzbiet nadmiernie długi lub krótki. Wystający mostek. Beczkowate ożebrowanie. Ścięty zad. Wiotka muskulatura. Ogon stale zadarty. Stroma łopatka. Sztywny tył. Wszelkie wady po­stawy nóg. Stopa niedźwiedziowata. Ostrogi. Oko niedźwiedzie, jasne. Kudłate owłosienie. Sierść tułowia, szyi i kończyn luźna, kędzierzawa lub wełnista, bez podszycia. Zbyt miękka. Słaba pig-mentacja nosa, brzegów warg i powiek. Umaszczenie łaciate. Kre­mowe znaki nie dyskwalifikują. Usposobienie nerwowe, tchórzliwe lub zdecydowanie napastliwe.
W zasadzie różni się owczarek podhalański od kuwasza w nastę­pujących szczegółach: posiada on bardziej stromą łopatkę i więcej prostopadłe ukątowanie tylnych kończyn oraz silniej rozwinięty kłąb, które to cechy zawdzięcza odrębnym warunkom życiowym jako pies typowo górski.
Psem tego samego typu jak nasz owczarek podhalański jest rów­nież czeski pies tatrzański.

Polecane strony :

Copyright 2011