psy

OWCZARKI FRANCUSKIE

KRÓTKOWŁOSY OWCZAREK FRANCUSKI (Beauceron, Chien de Beauce). Jest to pies silnej budowy, mocny i silny, dobrze umię­śniony.
WZORZEC Głowa. Długa, czoło płaskie, krawędź czołowa zaledwie zazna­czona, kufa wydłużona, nos zawsze czarny. Zęby silne, białe, ściśle na siebie zachodzące.
Uszy. Krótkie, nie opadające, gdy są pozostawione w stanie naturalnym, proste, o ile są cięte.
Grzbiet. Prosty, zad lekko spadzisty.
Kończyny. Silnie umięśnione, o silnym kośćcu, dobrze ustawio­ne. Stopy silne, pazury czarne, twarde podeszwy. Podwójne ostro­gi (pazury wilcze) na obu tylnych kończynach.
Ogon. Długi, przy końcu zagięty i przeważnie nisko noszony. Szata. Gładka na głowie, krótka, gruba i twarda; gładka na tułowiu.
Maść. Czarna, czarna podpalana, płowa, płowa z czarnym, szara, szara z czarnymi plamami. Dla psów roboczych maść ciemniejsza bardziej pożądana.
Wady dyskwalifikujące. Długa sierść na masce, brak podwój­nych ostróg, obcięty ogon, jasny nos, jasne oko (oprócz łaciatych), włos kosmaty.
DŁUGOWŁOSY OWCZAREK FRANCUSKI (Briard—Chien de Brie). Pies silny, zwięzły, muskularny i proporcjonalnie zbudowany, ru­chliwy i żywy. Podwójne ostrogi na obu tylnych kończynach. Psy nawet bardzo dobre w typie mające tylko pojedynczą ostrogę nie mogą być nagradzane.
Głowa. Silna, dość długa, ozdobiona długim włosem, tworzącym brodę i brwi osłaniające lekko oczy. Krawędź czołowa zaznaczona wyraźnie w środku między końcem czaszki a końcem nosa. Kufa ani wąska ani szpiczasta.
Nos. Raczej kwadratowy niż długi, zawsze czarny. Czoło lekko wypukłe.
Oczy. Poziome, dobrze rozwarte, raczej duże, niezbyt blisko osadzone, ciemne, o inteligentnym i spokojnym wyrazie.
Zęby. Silne, białe, ściśle na siebie zachodzące.
Uszy. Wysoko osadzone, zwykle cięte i prosto noszone, gdy nie są cięte; nie obwisłe i raczej małe. Przy równych walorach należy dać pierwszeństwo psu o uszach obciętych, stojących.
Klatka piersiowa. Głęboka i nisko osadzona. Grzbiet prosty, zad lekko spadzisty.
Kończyny. Silnie umięśnione, o silnym kośćcu, dobrze ustawio­ne. Tylne — z podwójnymi ostrogami. Stopy silne, pazury czarne, twarde podeszwy.
Ogon. Długi, przy końcu zagięty i przeważnie nisko noszony.
Szata. Długa, falista, nie lokowała, raczej płaska, sucha, kozia. Włos na łopatkach średnio 7 cm długi.
Maść. Czarna z małą domieszką szarego, ciemnoszara, żelazista, jasnoszara, płowa, płowa z czarnym, płowa z szarym. Dla psów roboczych pożądana maść ciemniejsza.
Wady dyskwalifikujące. Szpiczasta kufa, oko małe, jasne lub migdałowe, jasny nos, zad prosty lub zbyt ścięty, ogon krótki, za­kręcony na grzbiecie lub cięty, kędzierzawa szata, biały gors i sto­py, maść łaciata.
Podane wzorce przedstawiają nam psy w zasadzie bardzo podob­ne do owczarka niemieckiego, briarda lub brodacza olbrzyma, lecz ustalone są raczej bardzo po amatorsku, bowiem zwracają uwagę na cechy drugorzędne bez znaczenia dla wartości użytkowej psa, a nie uwypuklają tych cech, które są dla jego pracy istotne. Fran­cuski wymóg podwójnych ostróg jest wprost szkodliwy dla psa roboczego, który ma pracować nieraz na zmarzłej grudzie, czy na oblodzonym śniegu. Reminiscencje tych wzorców są często u nas spotykane jako sądy domorosłych znawców, którzy chełpią się po­siadaniem „prawdziwego owczarka" bo pies ich ma ostrogi, a cza­sem nawet podwójne. Wielkie jest też rozczarowanie takich ama­torów, gdy pies z ostrogami — z reguły o wadliwych chodach — dostaje niską ocenę.
Żadna z opisanych ras nie zasługuje na to, by ją rozpowszechniać w Polsce, gdzie posiadamy dość dobre, a nawet bardzo dobre cza­sami i liczne pogłowie owczarka niemieckiego, który jest najlepiej wyselekcjonowaną odmianą owczarka kontynentalnego. O ile by komuś odpowiadał typ Briarda, to również w brodaczu monachij­skim znajdzie psa tego typu, lecz bez żadnych zbędnych, a szkodli­wych ozdób w formie podwójnych ostróg, które są cechą patolo­giczną.

Polecane strony :

Copyright 2011