psy

PIES PIRENEJSKI

Pies pirenejski jest typowym przedstawicielem psów paster­skich. Bardzo do niego są podobne psy włoskich czy hiszpańskich pastuchów, a także psy węgierskie czy nasze podhalańskie, które raczej powinny być zwane psami pasterskimi, a nie owczarskimi.
Obecnie, jeśli się będzie szukać pięknego i typowego psa pire-nejskiego, to nie łatwo można by go znaleźć w jego ojczyźnie. Naj­piękniejsze psy tej rasy wykupili hodowcy z innych krajów, zwła­szcza Amerykanie. Amerykańscy miłośnicy tej rasy, prowadząc selekcyjną hodowlę, doszli do tego, że obecnie mogą się poszczycić najlepszymi okazami psów pirenejskich.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Pies ogromnego wzrostu, majestatyczny, by­stry i inteligentny, lecz o łagodnym wyrazie, uderzającej piękności i pewnej siebie elegancji. Całkiem biały lub o przewadze białej maści ze znaczeniem borsuczym, szarym lub w barwie podpalanej. Toczący się chód inochodźca wskazuje wyraźnie na cel, któremu rasa ta służyła, spełniając trudne zadanie pilnowania stada przy każdej pogodzie wśród stromych czeluści Pirenejów. Stąd odpor­ność odgrywa wielką rolę i jest niezbędną cechą tej rasy, przezna­czonej od wieków do służby psa użytkowego.
Głowa. Przypomina w zarysie głowę brunatnego niedźwiedzia, lecz o uszach wiszących, jest ciężka i kanciasta, niezbyt obficie owłosiona, długość od ciemienia do nosa powinna wynosić 10 do 11 cali (25 do 28 cm), czaszka wysklepiona, krawędź czołowa niezbyt wyrazista. Policzki płaskie.
Uszy. Uszy są kształtu litery V, lecz zaokrąglone przy końcu, średniej wielkości, osadzone równolegle do oczu, noszone nisko i płasko przy głowie, o ile nie są wzniesione przy napiętej uwadze.
Oczy. Średniej wielkości, lekko ukośne, ciemnobrązowe, o zwartej, dobrze pigmentowanej powiece.
Wargi. Ściśle przylegające, o czarnych krajach. Fafle niezbyt silnie rozwinięte.
Szyja. Krótka, silna, dobrze umięśniona.
Klatka piersiowa głęboka, żebra płaskie. Łopatki ukośne przy­ległe do tułowia.
*    Grzbiet i lędźwie. Dobrze związane, proste i szerokie. Krzyż łagodnie opadający. Biodra wyraziste.
Ogon. Dość długi, zwiesza się do stawu skokowego, silnie uwło-siony, luźno zwisający w spokoju, zaokrąglony kolisto i noszony wysoko w podnieceniu.
Szata. Odporna na wszelką pogodę, z delikatnym, gęstym pod­szyciem. Pokrywa z długich włosów, płaskich i szorstkich, prostych lub lekko falistych.
Cechy charakteru: zgodnie z wielowiekowymi tradycjami stróża i obrońcy stada i ludzi powinny wykazywać odwagę połączoną ze zrównoważoną pewnością siebie i wiernością dla pana i do­mowników. Pies ten jest odpowiednikiem naszego owczarka pod­halańskiego w silniejszym wydaniu. Moim zdaniem można by z po­wodzeniem wprowadzić psa pirenejskiego do hodowli owczarków podhalańskich nie narażając się na zarzut krzyżowania ras. Wpły­nęłoby to tylko na wzmocnienie budowy.

Polecane strony :

Copyright 2011