psy

PINCZERY

Nazwa „Pinczery", przyjęta w Niemczech, jest niewątpliwie po­chodzenia angielskiego od „to pinche" — szczypać, chwytać. Do pinczerów zalicza się wszystkie psy kontynentalne średniego lub mniej niż średniego wzrostu, proporcjonalnie zbudowane, o typie galopena (mniej więcej tak samo wysokie jak długie), o żywym temperamencie, ruchliwe, czujne, o silnym instynkcie sfory, łatwo i silnie przywiązujące się do człowieka, a ponadto mające wrodzo­ną pasję do tępienia gryzoni i innych szkodników (kuny, koty, lisy itp.). Cechuje je wszystkie żywy temperament, często idący w parze z agresywnością wobec ludzi i zwierząt. Czujność ich nie­raz przekracza pożądane granice, a również skłonność do wypra­wiania awantur z innymi psami nieraz może właścicielowi sprawić pewien kłopot. Te ich ujemne właściwości jednak równoważy duża inteligencja, łatwość uczenia się, czujność, nieufność wobec ob­cych, a często wprost wzruszające wiernością przywiązanie do do­mowników. Ponadto, podobnie jak szpice, na ogół odporne są na choroby, mało wymagające co do pokarmu i długo zachowują peł­nię sił. Nieocenione usługi oddają w stajniach i spichrzach czy magazynach jako nieprzejednani wrogowie gryzoniów i czujni stróże obejścia. Od wieków spotyka się na kontynencie psy tego typu jako „oszczędnościowych" stróżów małych gospodarstw lub mieszkań w miastach czy osiedlach. Ponieważ ich posiadacze nie trudnili się polowaniem i one nie mogą być zaliczone do psów my­śliwskich, lecz instynkt bojowy i łowiecki, który w nich drzemie, pozwalałby je użyć i w tej roli, np. jako dzikarze. Niestety częściej pinczery wyładowują się w samodzielnych eskapadach kłusowni­czych, przez co są one mało popularne w kołach myśliwych.
Kto pragnie mieć w swym otoczeniu wiernego stróża i żywego towarzysza na wycieczkach i spacerach pieszych czy rowerowych, od którego nie żąda żadnej szczególnej służby, śmiało może nabyć psa tej grupy, o ile tylko będzie mógł mu poświęcić trochę czasu, by dać mu zajęcie i ścisły kontakt z panem i w czasie tym zająć się jego wychowaniem. Kto jednak nie ma na to czasu lub ochoty, kogo denerwuje częste szczekanie — ten niech raczej zrezygnuje z takiego towarzysza domowego, który o ile pan jego nie zajmie się jego wychowaniem sam sobie będzie szukał zajęcia i rozrywek, dusząc koty i kury w sąsiedztwie, goniąc furmanki i rowery i szar­piąc nogawki gości lub przechodniów. Po tej ogólnej charaktery­styce grupy przechodzą do omówienia poszczególnych ras. PINCZER GŁADKOWŁOSY I BRODACZ MONACHIJSKI (SCHNAUZER) Pinczer gładkowłosy był bardzo popularny w ubiegłym stuleciu w Niemczech i Austrii i sąsiednich krajach. Zupełnie niezasłuże­nie zeszedł on z wystaw i występuje tylko sporadycznie i nawet w jego ojczyźnie spotyka go się coraz rzadziej. Utrzymała się nato­miast jego odmiana szorstkowłosa — brodacz monachijski. Zanikła natomiast całkowicie odmiana jedwabistowłosa.
Budowa zarówno pinczera, jak i brodacza jest zasadniczo jedna­kowa, a poszczególne odmiany różnią się rodzajem sierści i wzro­stem. Sylwetkę psa charakteryzuje zwięzła, kwadratowa budowa, żywe ruchy, stałe zainteresowanie panem i otoczeniem.
WZORZEC Głowa. Podłużna, klinowata, zwężająca się od uszów w kierunku oczu, a dalej równomiernie do nosa; jest proporcjonalna do reszty ciała. Szczyt głowy między uszami dość szeroki (szerokość ta po­winna wynosić trochę mniej niż 73 długości).
Czoło. Płaskie, nie pomarszczone; policzki silnie umięśnione, lecz nie wypukłe.
Uszy. Wysoko osadzone, na kontynencie przycinane na szpic, ruchliwe, reagujące na każdą podnietę.
Oko. Średnie, ciemne, owalne, skierowane ku przodowi (u bro­daczy silne brwi).
Pysk. W kształcie tępego klina, grzbiet nosa prosty, prawie stanowiący przedłużenie czoła.
Nos i  wargi. Czarne, wargi ściśle przylegające.
Szyja. Niezbyt krótka, lekko wygięta, sucha, z ściśle przylega­jącą skórą, silna, dobrze umięśniona osada karku.
Kończyny przednie. Proste, prostopadłe do ziemi. Łopatki ukoś­nie ustawione, płaskie, lecz sprężyste, muskularne.
Grzbiet. Muskularny, prosty, jego długość równa wysokości psa lub nieco krótsza.
Brzuch. Ku tyłowi proporcjonalnie podciągnięty.
Ogon. Wysoko osadzony, noszony pod kątem ku górze, skróco­ny do 3 lub 4 członów od nasady (częsty błąd zbyt krótkie przy­cięcie).
Kończyny tylne. O wyraźnie wysklepionych biodrach, silne sprę­żyste uda, stopy krótkie, zaokrąglone, zwarte (kocie).
Sierść u pinczerów gładkowłosych — lśniąca, krótka.
Maść. Czarna z rdzawymi lub żółtymi znakami, brązowa we wszystkich tonacjach, myszata (typ austriacki). Białe plamy i ozna­ki uważane są za wadę w Niemczech oraz Szwajcarii; w Austrii są one dopuszczalne, a także arlekiny (szare w czarne plamy).
Sierść u brodaczy — szorstka, z dobrym podszyciem, brwi i bro­da typowe (stąd też przyjęła się w Polsce nazwa brodacz mona­chijski).
Maść. Czarna, szara, (pieprz ze solą), płowa lub rdzawa. Wzrost. Normalny oscyluje między 40 a 45 cm (karły zwane też. ratlerkami około 30 do 40 cm i mniej. Affenpinscher (26 cm).

Polecane strony :

Copyright 2011