psy

POLSKI OWCZAREK NIZINNY

  • przesy砶i kwiatowe
  • Spo艣r贸d ps贸w wiejskich rodzimych mo偶na by cz臋sto wybra膰 nie颅jeden okaz pi臋knego owczarka, typu pierwotnego i zas艂ugiwa艂yby one na to, aby grono hodowc贸w zaj臋艂o si臋 nimi powa偶niej, ustali艂o wzorce i d膮偶y艂o do ustalenia typu.
    Pr贸by takie czyni艂o przed wojn膮 Towarzystwo Mi艂o艣nik贸w Psa S艂u偶bowego, kt贸re w 1937 roku stara艂o si臋 zebra膰 materia艂 zarodo颅wy. Po wojnie akcj臋 t臋 podj臋艂a Oddzia艂owa Rada Kynologiczna w Bydgoszczy, kt贸ra w 1953 r. po raz pierwszy wyst膮pi艂a publicz颅nie na Pierwszej Pomorskiej Wystawie Ps贸w wystawiaj膮c grupk臋 owczark贸w nizinnych do艣膰 wyr贸wnanych w typie, zebranych od okolicznych w艂o艣cian. Niew膮tpliw膮 zas艂ug膮 cz艂onk贸w ORK jest, 偶e potrafili spo艣r贸d pog艂owia miejscowego wybra膰 okazy typowe i zaj膮膰 si臋 popularyzacj膮 tej rasy. Wybrane okazy pokazane te偶 by艂y na innych wystawach polskich.
    ORK Bydgoszcz opracowa艂a te偶 tymczasowy wzorzec tej rasy, kt贸ry powtarzam w ca艂o艣ci.
    Polski owczarek nizinny wyst臋puje w trzech odmianach: I typ 鈥 kar艂owaty 鈥 nie przekracza 35 cm wzrostu (spo颅tykany cz臋sto), II. typ 鈥 艣redni 鈥 od 40 do 48 cm (spotykany bardzo cz臋颅sto), III typ 鈥 du偶y 鈥 od 50 cm wzwy偶 (spotykany rzadko). Najobficiej wyst臋puje odmiana 艣rednia. Jest to pies o wzro艣cie od 40 do 48 cm, silny, muskularny, o kr臋pej budowie, usposobieniu 偶ywym i poj臋tnym, niezmiernie czujny i spostrzegawczy. Bardzo odporny na wszelkie choroby, niewybredny w jedzeniu.
    WZORZEC G艂owa. Proporcjonalna, nie za du偶a, z silnym zarostem czo艂a, policzk贸w i brody, skutkiem czego wydaje si臋 wi臋ksza ni偶 w rze颅czywisto艣ci. Czo艂o niezbyt szerokie, lekko sklepione z miernym wg艂臋bieniem mi臋dzy czo艂em a nosem. Nos du偶y, t臋po 艣ci臋ty, noz颅drza do艣膰 szerokie, wargi o ciemnych kraw臋dziach, dobrze przyle颅gaj膮ce. Uz臋bienie mocne, siekacze zachodz膮 no偶ycowato na siebie. Szcz臋ki silne.
    Oczy. 艢redniej wielko艣ci, o 偶ywym, przenikliwym spojrzeniu, raczej okr膮g艂e 鈥 nigdy wypuk艂e, o kolorze brunatnym lub br膮zo颅wym, z ciemnym obramowaniem. Spadaj膮cy z czo艂a w艂os w cha颅rakterystyczny spos贸b przykrywa oczy.
    Uszy. Sercowate, szerokie u nasady, silnie uw艂osione spadaj膮 na policzki zakrywaj膮c wewn臋trzn膮 stron臋 ma艂偶owin. Ucho bardzo ruchliwe, w podnieceniu wznosi si臋 w nasadzie, ale nie wstaje.
    Szyja. Muskularna, 艣redniej d艂ugo艣ci, bez podgardla, o dobrze przylegaj膮cych 艂opatkach.
    Klatka piersiowa. G艂臋boka, umiarkowanej szeroko艣ci.   呕ebra dobrze wysklepione, p艂askie, ale nie beczkowate. Brzuch podci膮gni臋ty.
    Grzbiet. R贸wny, szeroki, silny, o masywnych l臋d藕wiach i dobrze zaznaczonym k艂臋bie. Zad lekko opadaj膮cy. D艂ugo艣膰 tu艂owia jest wi臋ksza ni偶 wysoko艣膰 psa.
    Ko艅czyny przednie. 艁opatki sko艣ne, p艂asko przylegaj膮ce, nogi widziane z przodu lub z boku proste, jednak ko艣ci nadgarstka nie strome.
    Ko艅czyny tylne. Uda szerokie, biodra silne, dobrze umi臋艣nione. Staw skokowy 艂adnie zaokr膮glony 鈥 nie katowany tak silnie jak u foksterrier贸w, wyra藕nie zaznaczone kolana.
    Stopy. Nie za kr贸tkie. Palce zwarte, lekko sklepione o bardzo twardej podeszwie, mocnych ciemnych, kr贸tkich pazurach (tzw. przydatne: wilcze, orle lub fa艂szywe pazury usuwa si臋 natychmiast po urodzeniu szczeni膮t). Pies tej rasy winien posiada膰 ch贸d posu颅wisty i swobodny.
    Ogon. Do艣膰 wysoko osadzony, noszony nad grzbietem 鈥 ci臋ty do d艂ugo艣ci ok. 6 cm. Wi臋kszo艣膰 szczeni膮t rodzi si臋 bez ogon贸w.
    Szata. Bardzo g臋sta, zbite futerkowate podbicie chroni膮ce psa przed zimnem i wilgoci膮. W艂os w艂a艣ciwy g臋sty, kosmaty, d艂ugi, silny, ale nie szorstki, u okaz贸w czysto bia艂ych zawsze falisty, czasem nawet k臋dzierzawy, pokrywa dos艂ownie ca艂e cia艂o psa.
    Ma艣膰. Bia艂oszare, szare, piaskowe i rude. Przy dw贸ch ostatnich po偶膮dana ciemniejsza kufa i ko艅ce uszu, jak r贸wnie偶 lekki nalot na grzbiecie. Osobniki o umaszczeniu bia艂o偶贸艂tym lub z 艂atami (tricolor), a tak偶e o barwie terriera eliminuje si臋 z hodowli.
    Wady dyskwalifikuj膮ce. S艂abo zwi膮zany ko艣ciec, krzywe nogi, stroma postawa n贸g, zapad艂y grzbiet, lekka, jab艂kowata g艂owa, wa颅dliwe uz臋bienie, tch贸rzliwo艣膰, powolno艣膰, nerwowo艣膰, brak pig颅mentu.
    Przydatno艣膰. Owczarek nizinny jest psem czujnym, zmy艣lnym, obda颅rzonym doskona艂膮 pami臋ci膮, nie wymagaj膮cym prawie 偶adnej piel臋gnacji. Bogata szata chroni go przed deszczem i mrozem, niewybredny i niewyma-gaj膮cy w pokarmie.
    Jest szeroko wykorzystany na r贸wninach Pomorza, jako pies pasterski i str贸偶 ch艂opskiego obej艣cia. Przeniesiony w warunki miejskie staje si臋 m膮drym opiekunem dzieci, weso艂ym towarzyszem spacer贸w. Jest zawsze czujny, ch臋tny do obrony domu, w kt贸rym mieszka. W艂os odpowiednio pie颅l臋gnowany sprawia, 偶e pies wygl膮da bardzo efektownie i budzi swoim wy颅gl膮dem zainteresowanie.
    呕yczy膰 by nale偶a艂o kynologom bydgoskim, a szczeg贸lnie p. Marii Dubro-winowej, kt贸ra wiele czasu, pracy i pasji po艣wi臋ci艂a na zdobycie dla tej rasy prawa obywatelskiego na ringach krajowych, by rasa ta pozyska艂a szersze grono mi艂o艣nik贸w, kt贸rzy w 艣wiadomej swych cel贸w hodowli selek颅cyjnej d膮偶y膰 b臋d膮 do dalszego jej udoskonalenia i ulepszenia w obranym przez nich typie.
    Rasa ta z powodzeniem mog艂aby w wielu domach zaj膮膰 miejsce zagra颅nicznych terrier贸w czy spanieli, kt贸re powinny w zasadzie znajdowa膰 si臋 w r臋kach my艣liwych. Owczarki te bowiem s膮 dobrymi czujnymi str贸偶ami i mi艂ymi inteligentnymi towarzyszami domowymi, co predestynuje je na psa towarzysza r贸wnie偶 w mie艣cie.

    Polecane strony :

    Copyright 2011