psy

POLSKI OWCZAREK NIZINNY

Spośród psów wiejskich rodzimych można by często wybrać nie­jeden okaz pięknego owczarka, typu pierwotnego i zasługiwałyby one na to, aby grono hodowców zajęło się nimi poważniej, ustaliło wzorce i dążyło do ustalenia typu.
Próby takie czyniło przed wojną Towarzystwo Miłośników Psa Służbowego, które w 1937 roku starało się zebrać materiał zarodo­wy. Po wojnie akcję tę podjęła Oddziałowa Rada Kynologiczna w Bydgoszczy, która w 1953 r. po raz pierwszy wystąpiła publicz­nie na Pierwszej Pomorskiej Wystawie Psów wystawiając grupkę owczarków nizinnych dość wyrównanych w typie, zebranych od okolicznych włościan. Niewątpliwą zasługą członków ORK jest, że potrafili spośród pogłowia miejscowego wybrać okazy typowe i zająć się popularyzacją tej rasy. Wybrane okazy pokazane też były na innych wystawach polskich.
ORK Bydgoszcz opracowała też tymczasowy wzorzec tej rasy, który powtarzam w całości.
Polski owczarek nizinny występuje w trzech odmianach: I typ — karłowaty — nie przekracza 35 cm wzrostu (spo­tykany często), II. typ — średni — od 40 do 48 cm (spotykany bardzo czę­sto), III typ — duży — od 50 cm wzwyż (spotykany rzadko). Najobficiej występuje odmiana średnia. Jest to pies o wzroście od 40 do 48 cm, silny, muskularny, o krępej budowie, usposobieniu żywym i pojętnym, niezmiernie czujny i spostrzegawczy. Bardzo odporny na wszelkie choroby, niewybredny w jedzeniu.
WZORZEC Głowa. Proporcjonalna, nie za duża, z silnym zarostem czoła, policzków i brody, skutkiem czego wydaje się większa niż w rze­czywistości. Czoło niezbyt szerokie, lekko sklepione z miernym wgłębieniem między czołem a nosem. Nos duży, tępo ścięty, noz­drza dość szerokie, wargi o ciemnych krawędziach, dobrze przyle­gające. Uzębienie mocne, siekacze zachodzą nożycowato na siebie. Szczęki silne.
Oczy. Średniej wielkości, o żywym, przenikliwym spojrzeniu, raczej okrągłe — nigdy wypukłe, o kolorze brunatnym lub brązo­wym, z ciemnym obramowaniem. Spadający z czoła włos w cha­rakterystyczny sposób przykrywa oczy.
Uszy. Sercowate, szerokie u nasady, silnie uwłosione spadają na policzki zakrywając wewnętrzną stronę małżowin. Ucho bardzo ruchliwe, w podnieceniu wznosi się w nasadzie, ale nie wstaje.
Szyja. Muskularna, średniej długości, bez podgardla, o dobrze przylegających łopatkach.
Klatka piersiowa. Głęboka, umiarkowanej szerokości.   Żebra dobrze wysklepione, płaskie, ale nie beczkowate. Brzuch podciągnięty.
Grzbiet. Równy, szeroki, silny, o masywnych lędźwiach i dobrze zaznaczonym kłębie. Zad lekko opadający. Długość tułowia jest większa niż wysokość psa.
Kończyny przednie. Łopatki skośne, płasko przylegające, nogi widziane z przodu lub z boku proste, jednak kości nadgarstka nie strome.
Kończyny tylne. Uda szerokie, biodra silne, dobrze umięśnione. Staw skokowy ładnie zaokrąglony — nie katowany tak silnie jak u foksterrierów, wyraźnie zaznaczone kolana.
Stopy. Nie za krótkie. Palce zwarte, lekko sklepione o bardzo twardej podeszwie, mocnych ciemnych, krótkich pazurach (tzw. przydatne: wilcze, orle lub fałszywe pazury usuwa się natychmiast po urodzeniu szczeniąt). Pies tej rasy winien posiadać chód posu­wisty i swobodny.
Ogon. Dość wysoko osadzony, noszony nad grzbietem — cięty do długości ok. 6 cm. Większość szczeniąt rodzi się bez ogonów.
Szata. Bardzo gęsta, zbite futerkowate podbicie chroniące psa przed zimnem i wilgocią. Włos właściwy gęsty, kosmaty, długi, silny, ale nie szorstki, u okazów czysto białych zawsze falisty, czasem nawet kędzierzawy, pokrywa dosłownie całe ciało psa.
Maść. Białoszare, szare, piaskowe i rude. Przy dwóch ostatnich pożądana ciemniejsza kufa i końce uszu, jak również lekki nalot na grzbiecie. Osobniki o umaszczeniu białożółtym lub z łatami (tricolor), a także o barwie terriera eliminuje się z hodowli.
Wady dyskwalifikujące. Słabo związany kościec, krzywe nogi, stroma postawa nóg, zapadły grzbiet, lekka, jabłkowata głowa, wa­dliwe uzębienie, tchórzliwość, powolność, nerwowość, brak pig­mentu.
Przydatność. Owczarek nizinny jest psem czujnym, zmyślnym, obda­rzonym doskonałą pamięcią, nie wymagającym prawie żadnej pielęgnacji. Bogata szata chroni go przed deszczem i mrozem, niewybredny i niewyma-gający w pokarmie.
Jest szeroko wykorzystany na równinach Pomorza, jako pies pasterski i stróż chłopskiego obejścia. Przeniesiony w warunki miejskie staje się mądrym opiekunem dzieci, wesołym towarzyszem spacerów. Jest zawsze czujny, chętny do obrony domu, w którym mieszka. Włos odpowiednio pie­lęgnowany sprawia, że pies wygląda bardzo efektownie i budzi swoim wy­glądem zainteresowanie.
Życzyć by należało kynologom bydgoskim, a szczególnie p. Marii Dubro-winowej, która wiele czasu, pracy i pasji poświęciła na zdobycie dla tej rasy prawa obywatelskiego na ringach krajowych, by rasa ta pozyskała szersze grono miłośników, którzy w świadomej swych celów hodowli selek­cyjnej dążyć będą do dalszego jej udoskonalenia i ulepszenia w obranym przez nich typie.
Rasa ta z powodzeniem mogłaby w wielu domach zająć miejsce zagra­nicznych terrierów czy spanieli, które powinny w zasadzie znajdować się w rękach myśliwych. Owczarki te bowiem są dobrymi czujnymi stróżami i miłymi inteligentnymi towarzyszami domowymi, co predestynuje je na psa towarzysza również w mieście.

Polecane strony :

Copyright 2011