psy

POSOKOWCE HANOWERSKIE I BAWARSKIE

W Niemczech występuje kilka regionalnych odmian posokowca (Schweisshund), z których najbardziej znane są większe równinne hanowerskie i górskie bawarskie. Opis ich podaję w oparciu o mo­nografię Bernstorffa z tym, że przy każdym punkcie podaję wpierw wzorzec hanowerski, a jako drugi bawarski.
Wygląd ogólny (H). Pies średniej miary, budowy silnej, wydłu­żonej. Zarówno głowa, jak i ogon rzadko wysoko, zwykle w pozio­mie lub niżej poziomu noszone. Wyraz twarzy poważny.
B. Pies lżejszy, bardzo ruchliwy i muskularny, średniej miary. Wzrost psa w kłębie nigdy powyżej 50 cm, suki powyżej 45 cm. Tułów nieco wydłużony, z tyłu nieco wyższy, kończyny niezbyt wysokie. Łeb noszony poziomo lub wyżej, ogon w poziomie lub ukośnie ku dołowi.
Głowa (H). Średniej wielkości, czaszka szeroka, płasko wyskle­piona, z przodu nieco węższa, niż z tyłu. Czoło lekko pomarszczone. Właściwy stosunek partii pyskowej do czaszki. Kość potyliczna mało wyrazista. Nos szerszy, niż u innych ras, czarny, również brązowy lub koloru wątroby. Grzbiet nosa ku oczom się zwęża, z profilu grzbiet nosa lekko wysklepiony albo prawie prosty, ni­gdy wklęsły. Nasada czoła płaska, marszcząca się. Brwi wyraziste i wystające. Pysk z przodu płaski. Wargi wyraźnie obwisłe z silnie zaznaczoną fałdą w kąciku paszczy.
B. Czaszka stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, niezbyt ciężka, pysk pod oczyma nieco odsądzony, nie za długi i niezbyt szpiczasty. Nos czarny lub ciemno mięsisty. Łuki nadoczne wyraźne, fafle wyraźnie, lecz nie specjalnie obwisłe. Kącik paszczy dobrze zaznaczony.
Uszy (H). Trochę dłuższe niż średnie, bardzo szerokie, wysoko i na całej szerokości osadzone, gładko i bez zawijania się, ściśle przy głowie obwisłe, przy podnoszeniu głowy nie tworzą się ku tyłowi fałdy.
B. Uszy trochę dłuższe niż średnie, ciężkie, wysoko i szeroko osa­dzone, nie zwijające się. Zwisające po bokach głowy, z dołu za­okrąglone.
Oczy (H). Jasne, zwrócone do przodu, nie uwidaczniają czerwo­nej barwy kącika łzowego. Spojrzenie ostre, energiczne na skutek kanciasto podciągniętych brwi.
B. Oczy jasne, niezbyt duże ani zbyt okrągłe, dobrze osadzone, ciemnobrązowe, również i jaśniejsze.
Szyja (H). Długa, silna, ku klatce piersiowej rozszerzająca się. Skóra obfita i luźna, jednak nie tworzy obwisłego podgardla.
B. Szyja średniej długości, silna, szeroka.
Grzbiet (H). Długi, w okolicy nerek szeroki i lekko wysklepiony, zad ukośny.
B. Grzbiet niezbyt krótki, lecz bardzo silny, okolica nerek sze­roka aż do słabizny, silnie umięśniona, lekko wysklepiona. Zad długi i płasko ku ogonowi przechodzący.
Klatka piersiowa i brzuch (H). Pierś szeroka, klatka piersiowa głęboka i długa. Brzuch ku tyłowi tylko nieznacznie podciągnięty.
B. Pierś niezbyt szeroka, klatka piersiowa głęboka i długa z dłu­gimi aż do słabizny podciągniętymi, fałszywymi żebrami. Brzuch z tyłu lekko podciągnięty.
Ogon (H). Długi, sięgający co najmniej do połowy stawu skoko­wego, u nasady silny i równomiernie się zwężający, ku końcowi silniej i grubiej owłosiony, lecz nie tworzy pióra, zwykle ukośnie ku dołowi noszony.
B. Ogon średniej długości, sięga do stawu skokowego, niezbyt nisko osadzony, zwężający się miarowo, noszony poziomo lub ku dołowi, od spodu silniej owłosiony.
Kończyny przednie (H). Silniejsze niż tylne. Łopatka ukośna i ruchliwa,.mięśnie dobrze rozwinięte. Podramie proste lub lekko zakrzywione, o silnym umięśnieniu. Staw nadgarstkowy szeroki i prosto ustawiony.
B. Łopatki wyraźne, ukośnie ustawione z długim przedramie­niem, silny kościec, ale nie ciężki, proste, silnie umięśnione. Staw skokowy nie załamany, ale i nie stromy.
Kończyny tylne (H). Udo muskularne, podudzie długie, skośnie ustawione i silnie owłosione. Staw skokowy prawie prosty, nie podsunięty ukośnie, ani nie wykrzywiony na boki.
B. Udo bardzo szerokie i długie, stosunkowo długie podudzie uko­śne, staw skokowy natomiast ustawiony pionowo do ziemi, dobrze owłosione, tak że sierść na tylnym kraju uda wygląda jak szczotka. Z tyłu oglądane nogi mają być równoległe i stawy skokowe nie mogą wychylać się ani ku środkowi, ani na zewnątrz. Zad winien być długi i płaski.
Stopy (H). Silne, okrągłe, z wysklepionymi, ściśle zwartymi pal­cami. Pazury silne, zagięte, poduszki duże i silne.
B. Stopy niezbyt silne, lecz z dobrze zwartymi wysklepionymi palcami, niezbyt okrągłe (kocie), ale i niezbyt płaskie (zajęcze). Po­duszki silne, szerokie i odporne. Pazury dobrze rozwinięte, czarne lub rogowe.
Sierść (H). Gęsta i zwarta, gładka i elastyczna z matowo jedwa­bistym połyskiem.
B. Sierść gęsta, gładko przylegająca, umiarkowanie szorstka, mało połyskująca, cieńsza na głowie i uszach, bardziej szorstka i dłuższa na brzuchu i nogach.
Maść (H). Szarobrązowa, jak zimowa szata zwierzyny płowej, na ogonie, oczach i uszach czarnobrązowa podpalana,czerwonobrą-zowa, czerwonożółta, ocker, ciemnopłowa albo brązowa z czarnymi nalotami lub morengowana — zwykle z ciemniejszą barwą przy pysku, oczach i uszach, również z ciemną linią wzdłuż grzbietu.
B. Maść ciemnoczerwona, jelenia, czerwonobrązowa, czerwono-żółta, ocker, płowa aż do bułczanej, czerwonoszara jak szata zimo­wa zwierzyny płowej, również z ciemnymi nalotami lub cętkami. U psów czerwonych maść zasadnicza zwykle występuje silniej na grzbiecie. Pysk, uszy, grzbiet i ogon często ciemno nakrapiane.
Wady (H). Wąska, wysoka czaszka, pysk dogowaty, zbyt szpi­czasty lub za wąski, nie zwężający się u nasady nos przechodzący w czoło, uszy za długie, pofałdowane albo wąskie z końcami szpi­czastymi, kończyny przednie cienkie, zbyt wysokie, z przodu prze­budowane, kości podramienia zbyt skrzywione i osadzone jak u jamnika, ogon za krótki, wygięty i wysoko noszony. Wszelkie białe znaki są również wadą z wyjątkiem nielicznych białych włosów na piersi (cętki).
B. Figura krótka, zwarta, wysoki kłąb, za wysokie lub za niskie nogi, skrzywione podramię, rozwarte palce i długie, płaskie stopy, pęciny i stopy wykręcone na zewnątrz, wklęsły grzbiet, słaba par­tia nerkowa, krótki lub silnie ścięty zad. Tylne kończyny podsu­nięte pod tułów, postawa krowia albo beczkowata, zbytnio wyskle­piona klatka piersiowa, głowa szpiczasta ze słabym pyskiem, za nisko osadzona, szpiczaste, pofałdowane uszy, nos jasno mięsistej barwy, oko szeroko otwarte, tj. wykazujące dużo czerwieni w ką­ciku, oko ostre, żółte, sokole, za krótka, gruba szyja, ogon silnie szczotkowato owłosiony, silnie zadarty lub nawet zakręcony. Krzy­we i zbyt lekkie kości kończyny, za delikatne umięśnienie, cienka sierść, przodozgryz i tyłozgryz; wilcze pazury (o ile występują należy szczeniakom usuwać wkrótce po urodzeniu).
Należy odrzucać okazy o innej maści niż opisana, a szczególnie czarne z czerwonymi oznakami (jak u jamnika lub jamniko-ogara). Małych, białych oznak należy unikać, lecz mała gwiazdka na piersi nie powoduje bezwzględnej dyskwalifikacji.
Celowo przedstawiłem oba wzorce, gdyż chodziło mi o zestawie­nie tych dwu ras. Jeśli uda nam się odnaleźć w Polsce resztki i tak już nielicznych posokowców lub sprowadzić jakieś z zagranicy, to ze względu na to, że są to psy wybitnie użytkowe — przy ocenie należałoby położyć główny nacisk na budowę i cechy użytkowe, a stosować pewną tolerancję odnośnie maści i cech mniej istotnych. Należałoby natomiast uzależnić wpis do księgi rodowej od prób nosa, gdyż posokowiec o słabym węchu lub głupi — jest zaprzecze­niem tego czym z natury być powinien i nie powinien pod żadnym warunkiem być użyty do hodowli — choćby był najwzorowszej budowy. Przy okazji powtarzam, że w braku właściwych poso­kowców, można do tej służby użyć każdego psa o dobrym węchu, o ile jest odpowiednio ułożony, a więc i gończaki, a także wyżły kontynentalne, czy też jamniki, terriery lub psy z ras użytkowo-policyjnych.

Polecane strony :

Copyright 2011