psy

PSY ZALICZANE DO GRUPY TERRIERÓW

Uważam, że do nazwy „terrier" pretendować mogą wyłącznie psy norniki pochodzące z wysp brytyjskich. Jednakże Anglicy nazwali potomków wywiezionych przez siebie do Australii szkoc­kich terrierów — terrierami australijskimi. Tę samą nazwę nadali oni w koloniach psom krajowym, przypominającym typem terrie­ra. Tak powstała np. nazwa — terriery afrykańskie i tybetańskie.
tybetański terrier — znany jest również pod nazwami Lha-sa-apso terrier, z chińska Shi tzu oraz lwi piesek tybetański.
Angielski Kennel klub przyjął ostatnio tybetańskiego terriera do grupy karłów pod nazwą Shi-tzu. Także Amerykanie zaliczają rasę tę do terrierów.
Niestety nie miałem okazji oglądać przedstawiciela tej rasy w naturze. Sądząc jednak z fotografii i ze wzorca należałoby go raczej zaliczyć do pierwotnych psów pasterskich jako krewniaka pumi i puli węgierskiego, które również wywodzą się z Azji. Shi-tzu jest to piesek mały, o bardzo długiej i obfitej, kosmatej sierści, o wszelkiej możliwej maści, najczęściej płowej (stąd lwi piesek). Sądząc z fotografii jest on niewątpliwie wdzięcznym pieskiem po­kojowym.
Barny Clifford podaje następujący opis terriera tybetańskiego.
Ogólne wrażenie. Pies dobrze zrównoważony, średniego wzrostu o wesołym i ciekawym usposobieniu, pojętny i wyraźnie żywy.
Niedostatecznie pielęgnowany pies robi wrażenie kosmatego, lecz przy właściwej dbałości obfita szata nie wymaga więcej my­cia niż u innych psów długowłosych.
Głowa. Dość szeroka, umiarkowanie długa i ze zdecydowaną krawędzią czołową w pół drogi między ciemieniem a nosem.
Oczy. Dość duże, okrągłe i ciemnoorzechowe, z reguły zakryte włosami.
Uszy. Dość małe, raczej szeroko osadzone, wiszące. Kufa dość głęboka, silna.
Uzębienie.   Zdrowe i równe.
Tułów. Muskularny, sztywny (krępy) i giętki (sprężysty) z moc­nym grzbietem, pojemną klatką piersiową i umiarkowanie wznie­sionymi biodrami.
Kończyny. O silnym kośćcu, proste i muskularne, o miernie dłu­giej stopie.
Ogon. Długi, raczej wysoko osadzony, posiada obfite pióra i jest wysoko noszony.
Szata. Obfita, długa, miękka, szczególnie na głowie, gdzie obfita czupryna opada na wszystkie strony. Na tułowiu włos często fa­listy.
Maść. Od kremowej, poprzez złotą, do czarnej, u licznych okazów białe plamy na głowie i tułowiu. Wzrost: 35 do 38 cm.
Waga: 11 do 13,5 kg.
NAGI MEKSYKAŃSKI PIESEK — jest on mniej więcej wzrostu foksterriera, proporcjonalnie zbudowany, o raczej szerokiej piersi i smukłych kończynach. Poza tym jest on bardzo ruchliwy.
Głowa. Winna być smukła, o wąskiej czaszce, pysku długim i ostrym, policzkach płaskich. Na ciemieniu powinna rosnąć nie­wielka czuprynka, w środku wysuwająca się ku przodowi, a nie­raz aż zachodząca na brwi. Oczy nie za głęboko osadzone, lecz i nie wybałuszone, orzechowe, żółte lub czarne, powieki cieliste lub ciemne. Szyja dość długa, smukła, znacznie wygięta i osadzona w płaskich łopatkach.
Pierś. Raczej szeroka; żebra wysklepione tworzą głęboką klatkę piersiową.
Kończyny. Dość długie i smukłe. Stopy zajęcze. Grzbiet. Równy, zad zaokrąglony.
Ogon. Długi, gładki, opadający ku dołowi pod kątem mniej wię­cej 45° (lekki puszek na dolnej połowie ogona dopuszczalny).
Skóra. Gładka i miękka, nie pomarszczona, dowolnej barwy, cie­pła w dotyku, całkiem bez owłosienia. Mięśnie i ścięgna wyraźnie zarysowane, nerwowe drżenie mięśni i ścięgien charakterystyczne — podobnie jak nerwowe drganie skóry u ciepłokrwistych koni.
Wady dyskwalifikujące. Brak czuprynki na głowie niepożądany, lecz nie dyskwalifikuje; uszy cięte lub opadające, cięty ogon oraz uwłosienie odmienne od wspomnianego są wadą.
Rasa ta na ogół rzadko spotykana jest po wojnie na wystawach, w Polsce reprezentowana była przez kilka bardzo typowych oka­zów hodowli bydgoskiej.
Na marginesie grupy terrierów wypada omówić najmniejszego pieska, o tajemniczym pochodzeniu, któremu w Meksyku przypi­sują podobną rolę co w Chinach pekińczykom.
chihaunua (czyt. cziłała). Jego nazwa jest równie egzotyczna jak pochodzenie, miał on być pieskiem pałacowym Tolteków, któ­rzy władali Meksykiem przed Astekami.
Rasa ta zyskuje stale na popularności w Ameryce, dotarła też do Anglii. U nas znana jest tylko z fotografii. Mimo że nieprędko zobaczymy psy tej rasy, podaję również jej wzorzec.
Wrażenie ogólne. Wdzięczny, ruchliwy piesek, o bystrym wyra­zie, zwarty, przypominający terriera.
Głowa. Wysklepiona (jabłkowata czaszka). Policzki i szczęki smukłe. Nos dość krótki, łagodnie zaostrzony (stonowany u ja­snych z maścią lub czarny). Przy maści kreciej, niebieskiej i cze­koladowej nos stonowany z maścią; u jasnych dopuszczalny różo­wy, zęby równe.
Uszy. Duże, stojące przy napiętej uwadze, osuwające się na boki pod kątem 45° w spokoju, przez co powstaje wrażenie szero­kiej przestrzeni między uszami. U odmiany długowłosej obficie uwłosione i lekko załamane, nigdy obwisłe.
Oczy. Pełne, lecz nie wybałuszone, dobrze osadzone, szeroko rozstawione, ciemne, brązowe i lśniące (jasne oczy dopuszczalne u psów jasnych).
Szyja. Lekko wygięta, przechodzi wdzięcznie w barki, może być gładka u odmiany krótkowłosej, kryza pożądana.
Kończyny. Łopatki proste, smukłe, łagodnie ukośne, zwarcie osadzone, wywołują wrażenie równowagi i harmonii, opadają ku równemu grzbietowi. Łokcie ruchliwe. Stawy skokowe o pewnej i mocnej akcji.
Klatka piersiowa. Raczej silna z przodu, jednakże nie bulldogo-wata, pojemna.  Żebra: wysklepione, lecz nie beczkowate.
Grzbiet. Prosty, nieco dłuższy niż wysokość psa. Grzbiet krótszy u psów pożądany.
Tył. Muskularny, szeroko rozstawiony, lecz kończyny nie wykrę­cone ani na zewnątrz, ani ku wewnątrz.
Ogon. Umiarkowanie długi, kolisto noszony ku górze lub na bok lub łukiem nad grzbietem, tak że koniec dotyka grzbietu (nigdy opuszczony lub podwinięty). Sierść na ogonie zharmonizowana z szatą, raczej puszysta, u odmiany długowłosej długa i obfita two­rząca pióra. Jeżeli ogon z urodzenia jest krótki lub gdy pies jest z natury bezogoniasty, nie powoduje to dyskwalifikacji.
Stopy. Małe o palcach wyraźnie rozciętych, lecz nie rozstawio­nych, wyraźne poduszki pod palcami, pęciny smukłe. Stopy (ani zajęcze, ani kocie) zgrabne, drobne o umiarkowanie długich pazu­rach.
Szata. U odmiany krótkowłosej delikatna, luźna i lśniąca (lecz i twarda z podszyciem dopuszczalna). Sierść obfitsza na tułowiu i karku, gdzie tworzy grzywę, skąpa na głowie i uszach. Szata u odmiany długowłosej delikatna bądź to pro­sta, bądź lekko lokowata, podszycie pożądane. Frędzle na uszach, na nogach i stopach zarówno przednich, jak i tylnych; „pióra" two­rzą z tyłu tzw. „portki". Długa grzywa pożądana, ogon puszysty i długi. Maść dowolna; jednolita, z odznakami lub bez, a także łaciata.
Waga. 0,5 — 3 kg; najbardziej pożądany 1 — 2 kg. Jeżeli psy są równie dobre, to pies o mniejszej wadze winien być wyżej ceniony.
Cechy dyskwalifikujące. Ogon lub uszy obcięte, zbyt delikatna sierść granicząca z golizną.

Polecane strony :

Copyright 2011