psy

PUDEL

Któż nie zna tego, ongiś tak popularnego, a dziś rzadkiego to­warzysza naszych rodziców lub dziadków. Mało kto jednak wie o tym, iż w dawniejszych jeszcze czasach był on psem myśliwskim zwanym również węgierskim psem wodnym. Wygląd jego i cha­rakter wskazuje na to, iż jest on potomkiem psów zarówno my­śliwskich, jak i owczarskich. Oba te gatunki od wieków współ­pracując z człowiekiem wyrobiły w sobie inteligencję i łatwość uczenia się. Pudel zaś przejął od obu swych przodków wszelkie zalety nie przejmując wad. Toteż słusznie słynie on od pokoleń jako uosobienie psiej mądrości. Czy w cyrku czy w domu, wszę­dzie celuje pojętnością w nauce i rzucającą się w oczy chęcią do nauki i produkowania swych umiejętności. Dziwić się tylko należy i żałować, że pies o tak miłym charakterze psa-towarzysza stracił tak na popularności. Chyba to jedno jest wytłumaczeniem, iż szata jego wymaga codziennego i sumiennego pielęgnowania.
Dawniej moda zalecała dwa sposoby pielęgnowania szaty: loko­wały i sznurowany. Ten ostatni polegał na tym, że włosy zamarłe nie wyczesywano, lecz splatano, jakby przędąc długie sznury się­gające do ziemi. Taka fryzura była udręką dla właściciela i psa. Słusznie też zanikła ona zupełnie. Okazało się, że celowe jest strzyżenie psa, co wymaga jednak pewnej umiejętności. Ułatwia ono jednak utrzymanie psa w kondycji wystawowej lub przynaj­mniej zbliżonej do takiego stanu. Pilnować tylko należy, by włos nie zbijał się na filc. Strzyże się głowę wystrzygając pysk, lecz pozostawiając bokobrody i brodę. Nad oczyma aż po obrożę pozo­stawia się czuprynkę. Przednie nogi wystrzyga się do wysokości piersi, zostawiając jednak mankiet na pęcinie. Grzbiet od ostat­niego żebra do nasady ogona oraz brzuch od żeber — ostrzyżone. Podobnie i tylne uda oraz nogi z pozostawieniem na stawach sko­kowych obrączki. Ogon przy nasadzie również wystrzyżony, tylko przy końcu pozostawia się kitowały pędzel. Ogon zresztą przycina się po urodzeniu szczenięcia o 1li lub Vs.
Poza tym tzw. „klasycznym" sposobem fryzowania pudla, przy­jął się ostatnio zwyczaj strzyżenia na „karakuła" tzn. głowę fry­zuje się jak u kerry blue terriera, a cały tułów strzyże się równo­miernie.
WZORZEC Ogólne wrażenie. Dobrze zbudowany, żywy, inteligentny pies o bystrym wyrazie.
Głowa. Długa, prosta, o szlachetnej linii, lekko zaznaczonym guzie potylicznym. Pysk dość długi, lecz nie szpiczasty, niezbyt zaakcentowane policzki, uzębienie białe, silne i równe. Podniebie­nie ciemne, wargi czarne, nie obwisłe. Nos wyrazisty, o barwie umaszczenia z wyjątkiem białych, u których dopuszczalny jest cielisty. Oko — stonowane, ciemne. Uszy — nie za wysoko osadzone, ściśle do głowy przylegające, dość długie i szerokie, ku końcowi zaokrąglone.
Szyja. Proporcjonalna, silna, nosi głowę wysoko i dumnie.
Klatka piersiowa. Głęboka i w miarę szeroka. Grzbiet. Krótki, silny, prosty lub bardzo nieznacznie wygięty ku górze. Lędźwie szerokie i muskularne.
Zad. Prawie prosty lub nieznacznie opadający.
Ogon. Osadzony wysoko, noszony powyżej linii grzbietu pod ką­tem ku górze lub na bok, lecz nie zakręcony, nieco przycinany.
Kończyny przednie. Proste, o mocnym kośćcu, muskularne. Ło­patka silna, muskularna, skośna.
Kończyny tylne. Dobrze umięśnione, o dobrych wiązaniach.
Stopy. Małe, okrągłe, zwięzłe. Palce wysklepione, silne. Poduszki twarde i silne. Pies robi wrażenie jakby stał na palcach.
Szata. Włos bardzo gęsty, obfity, raczej twardowełnisty, nie sfilcowany.
Maść. Jednolita, czarna, biała, brązowa lub niebieskoszara. Skó­ra u białych różowa lub różowa z ciemnymi plamami pigmento­wymi.
Wzrost. Duży, około 60 cm; karzeł nie więcej niż 38 cm. U obu odmian pozostałe wymagania wzorca takie same.

Polecane strony :

Copyright 2011