psy

RETRIEVERY

Anglia wyhodowała jeszcze jedną grupę psów myśliwskich u nas zupełnie lub prawie zupełnie nieznanych. Są to retrievery i to istniejące obecnie w czterech odmianach: a) curty coatet, b)flat coatet, c) golden i d) labrador.
Anglicy mając doskonałe psy polowe w setterze i pointerze, nie żądają od nich aportowania, a dla tego celu wyhodowali specjalne psy, służące do buszówki i aportowania zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Przypuszczalnie powstały one ze skrzyżowania set-tera, spaniela, pudla i nowofundlandczyka, a niewątpliwie i wyżła kontynentalnego, może nieco od niego silniejsze w budowie. Za­leżnie od tego, którzy przodkowie wywarli silniejsze piętno na nowoutworzonej rasie rozróżnia się następujące odmiany: CURTY COATED (lokowaty). Jest psem dość dużym, o typie wyż­ła, ma sierść irlandzkiego wodnego spaniela lub pudla, zwykle czarną, rzadziej też brązową. Rasa ta i w Anglii również ustępuje z pola na korzyść innych odmian.
FLAT COATED (gładko włosy). Pochodzi od setter a i psa z La­bradoru (wodołaza). Jest zwykle również czarny lub brązowy o włosie półdługim. Przypomina długowłosego wyżła kontynen­talnego.
GOLDEN (złoty retriever). Uważany jest za potomka psów ro­syjskich. Żywo przypomina poprzedniego curty coated — jest jed­nakże długowłosy i o maści w złotym kolorze.
LABRADOR — jest gładkowłosy, prawie krótkowłosy, o kufie nieco ostrzejszej niż normalnie u wyżła i więcej zbliżonej do ow­czarka.
WYŻŁY Zasadniczo można rozróżnić dwa kierunki hodowli wyżłów: kon­tynentalny i angielski. Psy kontynentalne niewątpliwie wywodzą się z dawnych gończaków i posokowców, spośród których po wpro­wadzeniu w użycie broni palnej wyselekcjonowano psy mające skłonność do wystawiania zwierzyny.
Podobnie jak przy innych rasach w różnych krajach wytwo­rzyły się dla tych samych celów rodzime rasy wyżłów.
Hiszpania posiada cztery odmiany krótkowłose: od lekkiego zbliżonego do pointera do cięższego o typie posokowca, jedną długo i jedną szorstkowłosą.
Francja posiada aż osiem odmian krótkowłosych zwanych bra-que — z dodatkiem regionu lub hodowcy różniących się wzrostem lub umaszczeniem oraz cztery odmiany długowłose zwane epa-gneuls i dwie odmiany szorstkowłose zwane grijfon d'arret lub też barbet.
Włochy mają jedną odmianę krótkowłosą (bracco) i jedną szorst­kowłosą (spinone).
Czesi, poza wyżłami niemieckimi, hodują swoją odmianę regio­nalną szorstkowłosą — Ćesky fousek.
Niemcy do przełomu stulecia miały szereg odmian regionalnych, odpowiadających pozostałościom feudalnej struktury kraju, po­dzielonego na królestwa i księstwa. Odmiany te jednak w miarę postępującej unifikacji kraju ograniczono do trzech zasadniczych typów według sierści, tj. gładkodługoszorstkowłosych oraz ra­czej nielicznych, wypieranych przez szorstkowłose, pudelpointe-rów. Pogłowie psa myśliwskiego w Niemczech było dość różnorod­ne i obejmowało wyżły, w których łączyła się krew ogara, poso­kowca i psów polowych pochodzących z Hiszpanii, Francji a ostat­nio również w dużym bardzo stopniu angielskiego pointera. Ho­dowla niemiecka żądała od wyżła wielu różnych właściwości, które trudno było połączyć w jednym psie; żąda się bowiem od nich za­równo stójki w polu na ptactwo, buszówki i szperania w lesie, wzo­rowego aportowania postrzałków i dobrej pracy posokowca. Trud­no byłoby połączyć w jednym psie te wszystkie talenty.
Chcąc być dobrze zorientowanym w rodzajach wyżłów przede wszystkim należy sobie zdać sprawę z dwóch zasadniczych kie­runków, które panują w dziedzinie hodowli i użytkowaniu psów myśliwskich: kierunek angielski i kierunek kontynentalny (wpły­wy niemieckie).
Kierunek angielski dąży do jak najdalej posuniętej specjalizacji. Wpłynęły na to warunki lokalne i tradycja łowiecka. Zamożny gentelman-myśliwy oraz jego personel dysponuje do każdego ro­dzaju polowania, niemal dla każdej zwierzyny osobnym psem spe­cjalistą.
Łowiectwo kontynentalne, żyjące innymi tradycjami, wytwo­rzyło też inne typy psów myśliwskich. Kontynentalny myśliwy posługuje się na ogół jednym psem we wszystkich sytuacjach ro­zległej praktyki łowieckiej, przy polowaniu na każdą zwierzynę. Pies wszechstronny może wykazać dobre rezultaty przeciętne, lecz w poszczególnych dziedzinach nigdy nie będzie mógł konkurować ze specjalistą; specjalista natomiast osiąga niezwykle wysoki po­ziom, ale tylko w swoim dziale. Każdy bowiem dział myślistwa wymaga od psa odmiennych, często nawet sprzecznych, dyspozycji wrodzonych.

Polecane strony :

Copyright 2011