psy

REWIROWANIE

鈥濺ewirowaniem" nazywamy czynno艣膰 polegaj膮c膮 na tym, 偶e pies przebiega pole przed przewodnikiem w zakosy z lewej na praw膮 i na odwr贸t. Przewodnik za艣 posuwa si臋 po przek膮tnej lub linii prostej, r贸wnolegle i mniej wi臋cej w 艣rodku mi臋dzy bocznymi gra颅nicami wyznaczonego pola.
Rewirowanie jest tym lepsze, im dok艂adniej pies pokrywa pole zakosami, unikaj膮c p臋tli i nawrot贸w, w czasie kt贸rych m贸g艂by omin膮膰 w艂a艣nie jakie艣 miejsce, gdzie zwierzyna lub zguba mo偶e si臋 znajdowa膰.
Zale偶nie od rasy psa i charakteru zadania wymagana jest praca 鈥瀏贸rnym" albo 鈥瀌olnym" wiatrem.
膯wiczenie to nie jest celem samo w sobie, lecz s艂u偶y wy艂膮cznie jako pomoc, przygotowuj膮ca psa do lepszego szukania zwierzyny, zguby, przest臋pc贸w lub os贸b podejrzanych.
Uwa偶am za demoralizuj膮ce przeprowadzanie rewirowania w te颅renie, gdzie nic nie mo偶na znale藕膰. Taka nauka mo偶e psa zupe艂nie zniech臋ci膰 do bezcelowego szukania czego艣, czego nikt nie zgubi艂.
Poniewa偶 rewirowanie jest cz臋艣ci膮 sk艂adow膮 i pomoc膮 w zasad颅niczej czynno艣ci, tj. szukaniu, a przy szukaniu nie wolno stosowa膰 nigdy 偶adnego przykrego bod藕ca, wi臋c i przy nauce rewirowania nie wolno czyni膰 niczego, co by psa zra偶a艂o do tej pracy. Szukanie mo偶e tylko by膰 wynikiem pobudzania instynktu pogoni za 艂upem, wszelki przymus za艣 dzia艂a deprymuj膮co, a tym samym t艂umi in颅stynktowny odruch.
Podaj臋 jako curiosum 膰wiczenie rewirowania, kt贸re odbywa艂o si臋 w ten spos贸b, 偶e pies chodzi艂 na d艂ugiej lince 鈥 przewodzie o niskim napi臋ciu. Przewodnik zadawa艂 psu przykro艣膰 przez w艂膮czanie pr膮du elektrycznego z chwil膮, gdy pies zbacza艂 z w艂a艣ciwego kierunku, a wy艂膮cza艂 pr膮d, gdy pies kierunek zachowywa艂. Niew膮tpliwie pies tak szkolony przebiega艂 pole w idealnie r贸wnych zakosach i na oko rewirowa艂 doskonale, lecz na pewno znajdowa艂 si臋 w takiej depresji psychicznej, 偶e nie m贸g艂 mie膰 ani ochoty, ani wolnego umys艂u do spe艂nienia g艂贸wnego zadania, kt贸remu rewirowanie ma s艂u偶y膰.
Uczy膰 rewirowania mo偶na dopiero wtedy, gdy pies ju偶 jest zu颅pe艂nie karny, ma pasj臋 do szukania zguby i 艣mia艂o wybiega swo颅bodnie naprz贸d na rozkaz. Gdy nabierze do艣wiadczenia, 偶e skinie颅nie pana wskazuje mu kierunek, gdzie znajduje si臋 szukany przed颅miot, sam zacznie zwraca膰 uwag臋 na gesty orientacyjne. Szereg pierwszych 膰wicze艅 przeprowadza si臋 na 艂膮ce lub polu, na kt贸rych w miejscach dobrze znanych przewodnikowi zosta艂y ukryte jakie艣 przedmioty (zale偶nie od rodzaju s艂u偶by psa 鈥 zwierzyna lub 鈥瀦guba").
Wkraczaj膮c na pole dajemy sygna艂 鈥瀗aprz贸d!" 鈥 鈥瀞zukaj" w po颅艂膮czeniu z d藕wi臋kiem gwizdka lub s艂owem np. 鈥瀝ewir". R贸wno颅cze艣nie przyspieszonym krokiem idziemy na ukos w prawo z wy颅ci膮gni臋t膮 praw膮 r臋k膮 w kierunku ukrytego przedmiotu. Pies zapewne pobiegnie naprz贸d i rado艣nie podejmie aport. Aport ten odbieramy wed艂ug ustalonych prawide艂 i chwalimy psa. W chwil臋 potem powtarzamy sygna艂 z t膮 zmian膮, 偶e teraz manewr odbywa si臋 w lew膮 stron臋, z wyci膮gni臋t膮 lew膮 r臋k膮 鈥 i tak po kolei. Odst臋颅py mi臋dzy aportami powinny by膰 coraz d艂u偶sze i w ten spos贸b pies raz w prawo raz w lewo idzie we wskazanym kierunku.
Sygna艂 鈥瀝ewir" daje si臋 specjalnym gwizdkiem, r贸偶nym od in颅nych sygna艂贸w, przez co pies utrwala skojarzenie, 偶e d藕wi臋k ten poprzedza wskaz贸wk臋 udzielan膮 mu gestem przez pana. Nale偶y uwa偶a膰, by pies tego sygna艂u nie bra艂 za r贸wnoznaczny z przywo颅艂aniem. Chwalimy przeto psa, gdy tylko obejrzy si臋 na pana i bez powracania skieruje si臋 we w艂a艣ciw膮 stron臋. Na ewentualne przy颅bieganie nie reagujemy kar膮 ani ostrym 鈥瀎e", lecz innym przecze颅niem w 艂agodnym tonie, np. 鈥瀗ie!", i biegniemy z wyci膮gni臋t膮 r臋k膮 w kierunku schowanego aportu, powtarzaj膮c sygna艂 poprzedni. Po kilku pr贸bach pies rozumie o co chodzi.
膯wicz膮c psa my艣liwskiego ka偶emy przedtem zbada膰 ca艂y teren pomocnikom, kt贸rzy k艂ad膮 w um贸wionych miejscach przygotowa颅n膮 zwierzyn臋 lub ptactwo, przy czym wyp艂aszaj膮 zwierzyn臋 偶yw膮. Pies powinien sobie u艣wiadomi膰, 偶e pan wskazuje mu kierunek poszukiwania. Z tej te偶 przyczyny pan nie powinien polowa膰 przed psem w czasie, gdy uczy go rewirowania. W 艂owisku zawsze istnie颅je du偶e prawdopodobie艅stwo, 偶e pies pr臋dzej wyczuje zwierzyn臋 nosem ni偶 mu j膮 pan wska偶e, lub co gorsza, zwierzyna 偶ywa, nie颅zauwa偶ona przez pana, zainteresuje go wi臋cej od mo偶liwo艣ci zna颅lezienia martwej. Wtedy pies musi doj艣膰 do wniosku, 偶e pan go myli, a do tego nie wolno dopu艣ci膰. W og贸le, w razie w膮tpliwo艣ci nale偶y raczej wstrzyma膰 si臋 od ingerencji, bo prawie zawsze pies ma swe racje w臋chowe, niedost臋pne dla pana. Dlatego przy nauce trzeba stwarza膰 takie warunki, by pan wiedzia艂 z g贸ry na pewno to, co pies ma dopiero pozna膰 przez szukanie. Nale偶y wyelimino颅wa膰 wszystkie niespodzianki, a w艂asn膮 uwag臋 skierowa膰 jedynie na pracy psa i ewentualnym korygowaniu go. Temu celowi musi by膰 podporz膮dkowane samo polowanie i jego wyniki. Tylko w ten spos贸b bowiem mo偶na przygotowa膰 psa dobrze do zada艅, kt贸re po wyszkoleniu b臋dzie mia艂 spe艂nia膰 jako pomocnik my艣liwego. Jed颅nak偶e pies nawet najlepiej przygotowany w pewnej dziedzinie, zapomina pr臋dko, o ile nie ma cz臋stej okazji do utrwalania naby颅tej wiedzy w praktyce.

Polecane strony :

Copyright 2011