psy

SETTER ANGIELSKI

  • modne torebki sportowe : http://www.torebkiportfele.pl/sportowe.html
  • Setter angielski znany jest w Anglii od czterech wieków w pi­śmiennictwie łowieckim. Jednak szata ich wówczas była bardziej kędzierzawa. Współczesny setter angielski wywodzi się z hodowli Edwarda Laveracka, o którego psach znajdujemy wzmiankę około 1825 roku. Ojcami rodu były dwa psy „Ponto" i „Old Meli", któ­rych potomstwo użyte do dalszej hodowli w chowie krewniaczym dało wyrównane pogłowie. Stąd przyjęło się określenie settera an­gielskiego jako „laveracka". Z psiarni Laveracka para psów do­stała się do rąk innego, utalentowanego hodowcy — Llewellina, który przyczynił się swymi sukcesami hodowlanymi do dalszego rozgłosu tej rasy. Linia ta stała się popularna pod nazwą swego hodowcy, tak że odróżniano drugi typ „Llewellina".
    Uwagi te, odnoszące się do historii rasy psa, która od przeszło stu lat święci tryumfy na wystawach i próbach polowych, mają znaczenie dla ewentualnych nabywców materiału hodowlanego z zagranicy, bowiem przodkowie pochodzący z jednej z dwu wy­mienionych hodowli dają pewność niewątpliwej nie tylko czystości rasy, lecz i pewność dziedzicznego przekazywania swych cech wro­dzonych na potomstwo.
    WZORZEC Wrażenie ogólne. Należy zwracać uwagę na harmonijną budowę. Wyraża się ona prostym grzbietem, równym lub nieznacznie opa­dającym, równą linią od kłębu ku tyłowi. Właściwe proporcje, wrażenie rasowości i klasy powinno się uwidaczniać, niedopusz­czalne są wszelkie przejawy ociężałości lub nieszlachetnej budowy. Ruchy muszą być swobodne, lekkie i wdzięczne. Winny sugerować szybkość i wytrwałość. Głowa powinna być wysoko noszona, a ogon ruchliwy . Sztywność, ociężałość i nieskoordynowane ruchy są wadą.
    Głowa. Długa i wąska, z wyraźnie zaznaczoną krawędzią czoło­wą, między uszami owalna, średniej szerokości, z pojemną puszką mózgową, lecz nie za ciężka. Między nasadą czaszki a partią nad-oczną tylko nieznaczna różnica szerokości. Guz potyliczny umiar­kowanie zaznaczony. Łuk nadoczny tworzy ostry kąt z kufą. Kufa powinna być długa i graniasta, szerokością harmonizującą z czasz­ką. Partia podoczna nie wypełniona, linia od oka do końca nosa prosta. Zarówno wklęsłość, jak i garbonos są wadą.
    Nos. Powinien być czarny lub ciemnobrązowy (wątrobiany). U psów jasnożółtych z białym oraz pomarańczowych z białym, nos może być jaśniejszy. Nozdrza winny być szeroko rozstawione i szeroko rozwarte.
    Wargi. Prostokątnie zarysowane i nieznacznie tylko obwisłe. Szczęki równe. Wysunięcie zarówno górnej, jak i dolnej szczęki oraz żuchwy jest wadą.
    Uszy. Ściśle przylegające do głowy, daleko z tyłu i nisko osa­dzone, średniej długości, łagodnie zaokrąglone przy końcu, po­kryte jedwabistym włosem.
    Oczy. Powinny być lśniące, o łagodnym inteligentnym wyra­zie, ciemnobrunatne.
    Szyja. Długa i smukła, wygięta przy karku, pozbawiona pod­gardla.
    Klatka piersiowa. Głęboka, lecz raczej nie szeroka. Żebra za ło­patkami powinny łagodnie rozszerzać się ku środkowi klatki pier­siowej, a zwężać się ku tyłowi. Tylne żebra dość głęboko zacho­dzące.
    Grzbiet. Silnie związany z lędźwiami, prosty lub bardzo łagod­nie opadający od kłębu, całość tworząca wdzięczną, równą linię średniej długości bez wygięć łęgowatych lub karpiowatej linii. Lędźwie silne, umiarkowanej długości, lekko wysklepione, lecz nie za silne lub zaokrąglone. Kość miednicowa szeroka, lecz nie­zbyt ostro opadająca ku nasadzie ogona.
    Ogon. Prosty, nisko osadzony i zwężający się ku cienkiemu koń­cowi, sięgający zaledwie stawu skokowego lub krótszy. Ogon nie może być wygięty na boki ani powyżej grzbietu.
    Kończyny przednie. Łopatki powinny zezwalać na pełną akcję przednich kończyn. Dlatego też powinny być długie, szerokie, ła­godnie ku tyłowi opadające i schodzące się ściśle ku kłębowi. Ra­mię płaskie i muskularne o silnym kośćcu i mięśniach, dostatecz­nie długie, by kończyny były raczej dalej ku tyłowi odstawione. Łokcie nie powinny wystawać ani na zewnątrz ani na wewnątrz. Staw nadgarstkowy raczej krótki, okrągławy, prawie prostopadle do ziemi ustawiony.
    Kończyny tylne. Uda muskularne, silne, podudzie dobrze rozwi­nięte. Staw kolanowy dobrze ukątowany, silny, szeroki i płaski. Skoki krótkie, silne i prawie okrągłe, nieznacznie tylko nachylone, prawie prostopadle ku stopie przebiegające. Stopy zwarte, silnie rozwinięte i żylaste, palce dobrze wysklepione, pokryte krótkim, silnym włosem.
    Szata. Włos płaski, długi, nie kędzierzawy, niezbyt miękki, ani wełnisty. Pióra na kończynach umiarkowanie cienkie i równe. Pió­ra na ogonie proste i jedwabiste, luźno opadające, krótsze ku końcowi, gdy ogon jest wzniesiony. U włosienie nie może robić wrażenia kity lisiej.
    Maść. Czarny z podpalaniem, czarnobiały, czarnodropiasty z białym, wątrobiany z białym lub całkiem biały. Pożądane jest, by nie występowały duże łaty, lecz drobne nakrapianie.
    Waga. Pies 25—40 kg, suka 22—30 kg.
    Wzrost. Pies 58—62 cm, suka 55—60 cm.

    Polecane strony :

    Copyright 2011