psy

SETTER IRLANDZKI

Rasa ta znana jest od początków osiemnastego stulecia jako pro­dukt hodowli irlandzkiej. Zyskała ona jednak ogromną popular­ność także poza swoją ojczyzną. U nas, a może i na całym konty­nencie, jest najpopularniejszym przedstawicielem setterów. Po­chodzenie jego nie jest wyjaśnione. Przypuszcza się, że pochodzi od szkockiego setter a i posiada jakieś bliżej nieznane domieszki.
Co prawda teoria ta nie jest wyjaśniona i dziś wszelka domieszka czarnychwłosów jest niedopuszczalna. Rasa ta wyróżnia się — o ile jest właściwie chowana — dużą odpornością, twardością i bar­dzo żywym temperamentem. Temperament ten, zwłaszcza w okre­sie młodości, wymaga szczególnej umiejętności od przewodnika, który ma setter a ułożyć do pracy polowej. Rasa ta jest późno doj­rzewającą, lecz właściwość tę wyrównuje z nadwyżką swą długo­wiecznością, przy czym zachowuje swą żywość i temperament przez długie lata do późnej starości.
WZORZEC Głowa. Długa i wąska, między uszami owalna, z wyraźnie zazna­czonym guzem potylicznym. Wyraźne łuki nadoczne, krawędź czo­łowa dobrze zaznaczona. Kufa umiarkowanie głęboka i łagodnie graniasta przy końcu. Grzbiet nosa od krawędzi czołowej do końca długi, nozdrza szerokie, kolor nosa ciemnomahoniowy lub czeko­lądowy. Szczęki równe, wargi nie tworzą fafli. Oczy nie mogą być zbyt duże, powinny być koloru orzechowego lub brązowego. Uszy średniej wielkości, delikatne, nisko i daleko ku tyłowi osadzone, opadają ściśle przy głowie.
Szyja. Umiarkowanie długa, muskularna, lecz nie gruba, łagod­nie wygięta, bez podgardla.
Tułów. Winien być proporcjonalnej długości. Łopatki lekkie, głębokie i daleko do tyłu zachodzące. Klatka piersiowa głęboka, z frontu raczej wąska. Żebra dobrze wysklepione, za­pewniające dużo przestrzeni dla płuc. Lędźwie muskularne, łagod­nie wysklepione. Tył szeroki silny.
Ogon. Umiarkowanej długości, nisko osadzony, silny u nasady i zwężający się silnie ku końcowi, noszony z łagodnie szablastym zagięciem lub prosto prawie na linii grzbietu.
Kończyny przednie. Silne i żylaste, o silnym kośćcu, swobod­nym, nisko osadzonym łokciu bez tendencji do wychylania się na zewnątrz lub do wewnątrz.
Kończyny tylne. Od bioder do stawu skokowego długie i musku­larne, od kolan do pięty krótkie i silne. Kolana i skoki dobrze uką-towane, bez tendencji do wychylania się na zewnątrz lub do we­wnątrz. Stopy raczej drobne, silnie zwarte, palce silne, zwarte i wysklepione.
Szata. Włos na głowie, przodzie kończyn i na końcach uszu krót­ki i cienki. Zresztą na całym ciele umiarkowanie długi, płaski, nie kędzierzawy ani falisty. Na górnej części uszu długi, cienki włos tworzy pióra. Również długi, cienki włos występuje na tyle nóg. Na brzuchu, klatce piersiowej i szyi tworzy widoczne frędzle. Stopy ozdobione piórami między palcami. Ogon winien być ozdo­biony ładnymi piórami z długiego włosu, stopniowo skracającymi się ku końcowi. Pióra względnie frędzle winny być proste i jak najbardziej płaskie.
Maść. Winna być soczysta, złotoorzechowa lub czerwonomaho-niowa bez śladu czerni. Dopuszczalny jest biały gors na piersi, szyi, skarpetki, mała gwiazdka na czole lub wąski pasek, łysinka przy nosie lub masce. Dawniejsze wzmianki angielskiej literatury ło­wieckiej wspominają, że pierwotnie settery irlandzkie bywały ła­ciate biało-czerwone, a i dziś jeszcze w ojczyźnie swej występują linie łaciate bardzo cenione jako psy myśliwskie.

Polecane strony :

Copyright 2011