psy

STAROANGIELSKI OWCZAREK

  • gabinet weterynaryjny rzeszw
  • Staroangielski owczarek (Old english sheepdog — czyt. ould ynglisz szipdog lub też zwany bobteil — czyt. bobteil) częściej wy­stępuje w Europie niż poprzednio opisany. Pojedyncze okazy tej rasy można też było spotkać i u nas.
    Dziś jest to już tylko luksusowy pies reprezentacyjny o charak­terystycznym kudłatym wyglądzie, niedźwiedziowatym chodzie, bardzo miłym spokojnym charakterze i niezwykłej wierności. Mi­mo nazwy, która kazałaby go uważać za rasę rodzimą, kynolodzy angielscy wyprowadzają go od rosyjskiego owczarka lub briarda.
    Wymagają one starannego pielęgnowania sierści. Należy je strzec przed zmoknięciem, bo schną długo.
    WZORZEC Wrażenie ogólne. Pies silny, raczej krępy, o symetrycznej bu­dowie, nigdy długonożny, pokryty całkowicie bardzo obfitym uwłosieniem, o sprężystym galopie, jednakże w stępie i truchcie porusza się charakterystycznym kołyszącym chodem inochodźca i. Szczek jego powinien być donośny z charakterystycznym char-kotem.
    Jako całość robi wrażenie przysadzistego, muskularnego, lecz harmonijnego psa o bardzo inteligentnym wyrazie, nie przypomi­nającego pudla ani wilczara.
    Głowa. Raczej graniasta. Partia nad oczyma dobrze wysklepiona i cała silnie uwłosiona. Szczęki dość długie, silne, graniaste i tępe. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, przez co unika się profilu charta. Przy ocenie należy na to zwrócić szczególną uwagę, gdyż długa miękka czaszka jest poważnym błędem.
    Oczy. Zharmonizowane z maścią psa, lecz ciemne lub szare są pożądane.
    Nos. Zawsze czarny, szeroki i pojemny.
    Zęby. Silne i szerokie, równo osadzone i równo na siebie za­chodzące.
    Uszy. Małe, płasko przy boku głowy noszone, umiarkowanie owłosione.
    Szyja. Miernie długa, wdzięcznie wygięta, obficie owłosiona, łopatki ukośne i zwarte u nasady, pies jest nieco niższy w łopat­kach niż w lędźwiach.
    Tułów. Raczej krótki i twardy. Żebra dobrze wysklepione, tworzą głęboką i pojemną klatkę piersiową. Lędźwie silne i lekko wysklepione, zad zaokrąglony i muskularny, uda obficie owłosione długą i gęstą sierścią, jeszcze bardziej niż reszta tułowia. Stawy skokowe niskie.
    Kończyny. Proste, o bardzo silnym kośćcu, noszące tułów na połowie wysokości od ziemi, lecz nie długie, całe silnie owłosione. Stopy małe, okrągłe, palce wysklepione, podeszwy grube i twarde.
    1 tj. kołysząco jak wielbłąd, który stawia kończyny równoległymi parami: lewa przednia i tylna, prawa przednia i tylna. W normalnym kłusie zwie­rzęta stawiają kroki: lewa przednia, prawa tylna, przednia prawa, lewa tylna.
    Ogon. O ile szczenięta nie rodzą się bezogoniaste, należy ogon w pierwszych dniach po urodzeniu obciąć tak, by został krótki 4—5 cm kikut.
    Szata. Obfity i wyraźnie twardy włos, nie prosty, lecz kosmaty, ale nie lokowaty. Podszycie winno tworzyć wodoszczelne futro, o ile nie jest wyskubywane na lato.
    Maść. Wszelkie odcienie szare, niebieskie i niebiesko-dropiaste, z białymi odznakami lub bez, ewentualnie nawet z przewagą bia­łego i szarymi plamami, wszelkie odcienie brązowe albo płowe budzą poważne zastrzeżenia i winny być eliminowane.
    Wysokość: 50 cm i więcej dla psa, nieco mniej dla suki.
    Typ, charakter, żywotność. Cechy te posiadają decydujące zna­czenie i w żadnym wypadku nie mogą być poświęcone dla wzrostu.

    Polecane strony :

    Copyright 2011