psy

WODOŁAZ

Wodołaz zwany jest również od kraju pochodzenia nowofund­landczykiem. Psy te niewątpliwie stanowią starą rasę pierwotną, którą wcześnie zajęła się sportowa kynologia. Sławna stała się ona przez Byrona, który miał ulubionego towarzysza tej rasy, a także dzięki portretom malarza angielskiego Edwina Landseera, od któ­rego odmiana łaciata została nazwana jego nazwiskiem. Pierwot­nie służyły wodołazy rybakom wysp Nowofundlandzkich jako niezmordowani towarzysze przy aportowaniu z wody przedmiotów wyrzucanych przez morze, a także przy wyciąganiu sieci. Psy te mają sławę niestrudzonych pływaków i w tym charakterze mogły­by znaleźć zastosowanie jako psy ratownicze w kąpieliskach.
Wzorzec angielski (według J. H. Bailey) określa wodołazy na­stępująco: WZORZEC Ogólne wrażenie. Pies o dużej sile, bardzo ruchliwy w stosunku do budowy i wielkości, o swobodnych ruchach. Tułów luźno za­wieszony na nogach, co wywołuje wrażenie, że pies ma toczący się chód. Może on być porównany z kołysaniem się statku żeglarskiego i chód ten jest typowy dla tej rasy.
Głowa. Powinna być masywna i szeroka, lecz nie może robić wrażenia ciężkiej. Pysk winien być krótki, graniasty i równo ścięty.
Oczy. Raczej szeroko rozstawione, ciemne i niewielkie, trzecia powieka niewidoczna.
Uszy. Małe, przyległe ściśle do boków głowy, pokryte krót­kim, delikatnym włosem (bez frędzli). Wyraz twarzy: pełen inte­ligencji, godności i łagodności.
Tułów. Długi, graniasty i masywny. Lędźwie silne, dobrze wy­pełnione. Klatka piersiowa głęboka i szeroka. Kończyny: cał­kiem proste, nieco krótkie w stosunku do długości tułowia, silne, z okrągłymi piszczelami, dobrze pokryte mięśniami. Stopy duże, okrągłe i zwarte.
Ogon. Na tyle długi, by sięgał akurat do stawu skokowego, nie załamany i nigdy nie zawinięty na grzbiet.
Maść. Czarna odmiana nowofundlandczyka powinna być całko­wicie czarna. Nie znaczy to jednak, by inny kolor nie mógł wystę­pować. Większość czarnych nowofundlandczyków ma nieco białych znaków i nie uważa się tego za wadliwe tak dalece, jak są one ogra­niczone do białych włosów na piersi, palcach albo końcu ogona. W rzeczywistości uważa się białe znaki na piersiach za typowe u psów czystej rasy. Białe plamy na głowie lub tułowiu przesuwają psa do klasy „inne niż czarne". Czarna maść pożądana jest w ma­towym tonie węglowym, który zbliża się do brunatności.
W klasach „inne niż czarne" mogą być wodołazy czarne podpa­lane, brązowe lub białe z czarnym. Ostatnia barwa dominuje i w tej odmianie ładne rozmieszczenie plam jest bardzo ważne. Głowa powinna być czarna z białym pyskiem i czołem (latarnia lub gwiazdka między oczami). Tułów i kończyny białe z dużymi łatami na siodle i udach z możliwie towarzyszącymi mniejszymi plamkami, rozrzuconymi na tułowiu i nogach. Poza maścią posz­czególne odmiany powinny odpowiadać temu samemu wzorcowi.
Szata. Bardzo gęsta, z obfitym podszyciem, pokrywa nieco szorstka i całkiem prosta. Lokowaty włos jest bardzo wadliwy. Pies z dobrą szatą winien móc przebywać dłuższy czas w wodzie bez przemoknięcia do skóry.
Waga. U psów 55—65 kg, u suk 50—55 kg.
Wysokość. W kłębie u psów średnio 70 do 65 cm. Jednakże psy we właściwej kondycji rzadko odpowiadają tym wymaganiom i dlatego powinna być stosowana tolerancja.
Psy tej rasy, jak zresztą wszystkie olbrzymy, wymagają w mło­dości bardzo intensywnego karmienia, pokarmów zawierających dużo białka, wapna i fosforanów oraz dużo ruchu i suchych po­mieszczeń.
Ze względu na długi pas morski oraz liczne jeziora rasa ta po­winna w Polsce stać się popularna.
Na zakończenie nadmienić wypada, że nieprawdą jest jakoby psy te — jak głosi fama — miały jakąś specjalną płetwę między palcami stóp. Stopy ich niczym się nie różnią od stóp innych psów tej samej wielkości. Wysokiej jakoci awka parkowa posiada odpowiednie atasty i gwarancje.

Polecane strony :

Copyright 2011